Ions - Ions (2019)

Echt een heel fijn debuut van deze Tsjechische band. Veel invloeden van Tesseract, Periphery, Haken, Leprous, Vola, etc maar ook veel "eigen" elementen die het toch net weer even iets anders maakt. En een sterke zanger die met veel verschillende stijlen overweg kan. Prog, metal, metalcore, van alles is er wat te vinden.

Ik had ProGNerD en ABDrums hier toch wel verwacht. Of zijn jullie helemaal opgenomen in de black metal regionen?

Ik hoor hier inderdaad veel verschillende invloeden, de bands die je noemt Ayreonfreak zijn herkenbaar. Maar dit doet mij het meest denken aan Devin Townsend (niet dat ik daar super bekend mee ben trouwens).

Het bevalt wel voor zover, maar eens zien hoe ze zich staande weten te houden de komende tijd.

Die twee zijn hopeloos verloren in het zwarte gat.

Vorige week hun nieuwe Ions - Counterintuitive gecheckt en klinkt prima, maar was iets minder onder de indruk dan deze.

Maar dat kan het "ontdekkingseffect" zijn in combinatie met m'n recente focusshift, natuurlijk...

De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik dit zo op het eerste gehoor eigenlijk niet een erg bijzondere plaat vind. Ik heb het gevoel te luisteren naar een goedkopere B-versie van met name Periphery, de invloed van die band ligt er echt ontzettend dik op. Bovendien vind ik de plaat productioneel ontzettend pover; er zit totaal geen stootkracht in de muziek, terwijl dat juist hét kenmerk van dergelijke riff-georiënteerde en laaggestemde gitaarplaten zou moeten zijn. Het geheel komt op mij veel te fragiel en breekbaar over om me te overtuigen. Ook de sporen van de andere bands - die hierboven reeds zijn gememoreerd - hoor ik veelvuldig terug. Ik mis echter Ions die een eigen smoel geeft aan die invloeden en ben dan ook zeer benieuwd hoe jullie die 'eigen invloed' van de band dan wel horen.

Op dat laatste ga ik nog iets dieper in, want het is een veelvoorkomend euvel bij nieuwe progressieve rock- en metalbands. Mijn redenering is - dat zeg ik op voorhand - enigszins flauw en zelfbeschermend, maar geeft wel aan hoe ik in deze wedstrijd sta. Voor mij zijn de twee met elkaar samenhangende vragen 'is deze muziek nou daadwerkelijk origineel of meer een kopie van andere bands?' en 'hoe hoor ik "de hand van de band" terug in deze plaat?' echt gevoelenskwesties. Ik neem als voorbeeld deze fantastische plaat van 2023, ook omdat legian daar onbedoeld dit vraagstuk aansnijdt. In tegenstelling tot Ions vind ik die plaat van Witch Ripper veel origineler en heb ik daar het gevoel veel meer 'Witch Ripper' te horen, dan dat ik hier 'Ions' hoor. Waar dat door komt, weet ik eigenlijk niet. Maar als me meteen al het gevoel bekruipt 'naar een B-versie van die en die band te luisteren', dan weet ik wel hoe laat het is. Bij Witch Ripper had ik dat gevoel - hoewel Mastodon daar absoluut niet te ontkennen is - totaal niet. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe jullie dergelijke vraagstukken ervaren in jullie muzikale ontdekkings- en luisterproces.

Is er dan niks positiefs te melden? Zeker wel! De zanglijnen vind ik echt een groot pluspunt en daar geniet ik onmiddellijk van. Die zitten namelijk verrassend inventief en complex in elkaar, terwijl er toch meer dan genoeg aanknopingspunten worden gegeven om meteen al mee te neuriën. Er zijn niet veel bands die meteen die balans goed voor elkaar hebben. Een ander pluspunt vind ik de ondersteunende keyboards en synthesizers. Meermaals heb ik elders op deze website geventileerd een groot liefhebber te zijn van smaakvol gearrengeerde toetsen die een nuttige bijdrage leveren aan het geheel. Ions heeft dit advies kennelijk (hoe kan het ook anders) ter harte genomen, want de toetsen doen hier precies wat ze moeten doen; namelijk de hoofdcompartimenten van de composities van ondersteuning voorzien en op de juiste momenten heerlijk op de voorgrond treden, en dat allemaal op een smaakvolle en genietbare wijze.

Wat Ions al met al op dit debuut neerzet, is zeker niet slecht te noemen. Integendeel: de kritiekpunten die ik heb genoemd zijn niet onvermijdelijk, maar juist veelvoorkomend, en dus te verhelpen. Een debuut kan in dat kader ook als een soort nulmeting worden gezien van waaruit naar de toekomst enkel verdere groei mogelijk is, hoewel die vlag overigens niet altijd opgaat. Ik heb uiteindelijk wel 3,5* over voor deze plaat, al was het alleen maar omdat ik door deze plaat weer eens kritisch heb kunnen nadenken over mijn eigen positie ten aanzien van het 'originaliteits'-vraagstuk.

Ik had een vermakelijk grapje in gedachten maar heb toch besloten deze maar niet online te plaatsen. Niet alles kan op internet.

Niet zozeer die eigen invloed, maar meer dat ze de invloeden goed weten samen te brengen en zodoende er een eigen geheel van weten te maken. Ik krijg hier bijvoorbeeld niet echt de neiging om een van de vele invloeden op te zetten over deze plaat. En om dan door te gaan op je volgende vraag:


Witch Ripper haal je al aan, en dat is dus juist een voorbeeld waarbij ik liever Mastodon opzet omdat het er toch zoveel op lijkt en die mij dan beter bevallen.
Verder is het, hoewel ik er nu eigenlijk pas echt over nadenk, voor mij vooral iets wat met het gevoel en ervaring van de muziek te maken heeft denk ik.

Stel er is een band die net klinkt als Leprous, maar in tegenstelling tot Leprous wel de unclean vocals regelmatig opzoeken, dan bieden ze voor mij iets wat Leprous tegenwoordig niet echt meer bied. Dan ben ik wel geneigd ze meer kans te geven dan als ze het allemaal op clean vocals zouden gooien. Tegelijkertijd hangt het er ook wel vanaf als ze voor mij die associatie met Leprous wel van zich af weten te krijgen tijdens de muziek. Want als ik dan telkens denk van 'dat heeft Leprous al eens beter gedaan' dan ben ik er wel snel klaar mee. Een beetje het probleem wat ik met de moderne Steven Wilson heb zeg maar (maar dan in vergelijking met zijn eigen oude werk). En Witch Ripper was voor mij dus zo'n band. Die kregen het niet voor elkaar om, voor mij dan, zichzelf los te weken van Mastodon. En dan zit ik tijdens het luisteren vooral te verlangen naar het horen van Mastodon zelf.

Als ik het dan naar deze Ions vertaal hoor ik wel veel invloeden, maar krijg ik dus nergens de neiging om die op te zetten in plaats van deze zeg maar.

Tenminste dat is wat ik, als ik er nu zo over nadenk, erover merk als ik terugkijk naar eerdere ervaringen. En uiteindelijk moet de muziek ook wel gewoon klikken met mij om echt interessant te blijven.

Mooie meningen hier! Boeiende opvattingen.

Ik vraag me wel af hoeveel draaibeurten jullie het album gegund hebben.. Bij mij begon het enthousiasme pas na meerdere keren. Ik deel de mening over de productie wel, maar hou wel in de gaten dat het een eerste album is, in eigen handen geproduceerd.

Ik denk dat ik deze nu een keer of 7 heb gehoord, de opvolger wat minder. Maar ik merk dat beide platen mij steeds wat beter boeien. Dit klinkt op de een of andere manier allemaal wat luchtiger, losser en relaxter dan veel van hun inspiratie bronnen (ik hoorde recent trouwens hier ook iets van Enter Shikari en Riviere in die ik niet snel verwacht had). En dat maakt dat dit makkelijk wegluistert. Ik wacht nog even met een cijfer, maar deze lijkt wel te blijven.

Ik ben ondertussen voldoende overtuigd, cd's zijn onderweg deze kant op en ik kan hier vooralsnog geen genoeg van krijgen. Heerlijk debut dit. Ze weten veel verschillende invloeden erg fijn te combineren en daarbij ook wel een eigen gezicht te maken. Wat mij vooral opvalt is dat ze vooral wat luchtiger klinken. Maar dat kan ook mijn eigen ervaring zijn. Dat ze de boel hier allemaal in eigen beheer hebben gedaan is te merken, productie mist wel wat 'oempff' om het zo te zeggen. Maar dit knalt wel heerlijk uit de speakers zeg.