Crumb - Amama (2024)

AMAMA is stiekem een erg lekker groovy nummer. Lekker basslijntje.

In mijn ijdele hoop dat de lente en komende zomer wat minder regen gaan brengen, zoek ik naar wat lichtpuntjes. Die dacht ik onlangs te vinden bij Still Corners, die een prettig album hebben uitgebracht. Na het bezoeken van de band in Het Paard was het lentebriesje helaas even snel weg als dat het gekomen was. Ik vond het concert saai en dat werd met name veroorzaakt door de statische voordracht. Muzikaal vond ik het ook eendimensionaal en werden de verschillende nummers voor mij een grote hetzelfde klinkende softe brij.

Spotify verraste mij niet veel later, door mij ‘Sleep Talk’ van Crumb voor te schotelen. Ik kreeg daardoor weer wat lentekriebels terug bij het fijne ritme dat me aan Unknown Mortal Orchestra deed denken. De lichte tonen en trippy ritmes verrasten mij op plezierig wijze.

Ook op Amama is naar mijn beleving de zang wel wat vlak maar dat wordt gecompenseerd door allerlei muzikale traktaties. Eveneens is er hier en daar een vinnigheidje te ontdekken en schuurt het een beetje. Op een mooie dag hoeft het ook niet ‘continu’ droog te zijn …en kan een buitje af en toe verfrissend werken zoals bijvoorbeeld in Genie en Crushxd gebeurt. Variatie is voor mij hier het codewoord.

De variatie is volop terug te vinden op Amama.
Af en toe hoor ik psychedelische klanken die niet op albums van de Flaming Lips zouden misstaan. Soms wat voorzichtige krautrockachtige vibes (o.a. in The Bug) en dan komen hier en daar ook dromerige Stereolab sounds voorbij. Nou, meer stereo(lab)typering is wellicht niet nodig (wellicht alleen nog de referentie Broadcast;)

Heerlijk album. Vooralsnog schimmelen ze in Amerika rond maar wellicht kunnen ze eens deze kant uitwaaieren zodat ik mijn mindere Still Corners ervaring kan vervangen door een nieuwe verfrissende.
Kortom, Amama is een fijn psychedelisch zomerbriesje met hier en daar een krautrock kruimel.