Duindwaler - In het Heemskerks Duin (2024)

In het recente verleden liet ik mij al vrij enthousiast uit over de omzwervingen van Duindwaler, het eenmansproject van Hellevaerderkapitein Daan Bleumink. Dat er in het mulle zand en het helmgras van de Nederlandse duinen zulke folkloristische oprispingen zouden kunnen ontstaan, had ik niet kunnen vermoeden. Zo zie je maar weer hoe allerlei escapistische mijmeringen van een uiterst divers pluimage een zeer stevig geraamte kunnen vormen van een interessant zwartmetalen project. Wat overblijft is een donderend en repetitief geraas waarin hier en daar wat ruimte is voor muzikale details. Maar, potverdorie, het werkt als een verraderlijk opstekende rukwind die op sardonische wijze de vliegertjes van spelende kinderen op het strand meesleurt om ze vervolgens onbeheerd boven het ruime sop weer los te laten. Het verwende kroost in bittere tranen achterlatend.

Soms mag het ook gewoon eenvoudig zijn. We zijn ondertussen zo verwend in het genre dat het (voor mij) wel eens verfrissend is om gewoon terug te gaan naar de essentie en er op niets ontziende wijze bovenop te klappen. De hypnotiserende uitwerking komt met dat repetitieve karakter uitstekend tot zijn recht. Het is dan niet moeilijk om de ogen te sluiten en je tussen de lage vegetatie te wanen waartussen je je tijdens deze stormen niet kunt schuilen voor de rondvliegende zandkorrels die je huid tot bloedens toe geselen. Het zal dan ook voor velen fijn zijn dat de plaat nog geen veertig minuten telt. Althans, dat lees ik her en der. Is het dan mijn eigen perverse en verwrongen geest die weer op de afspeelknop wil drukken?

Het is dus snelle plaat waarin weinig ruimte voor nuance is. Maar het is daarmee nog geen stofzuigerblack. Bleumink bediende zelf de knoppen en geeft er blijk van over een uiterst zelfkritisch vermogen te beschikken. Het geluid is uiterst helder en uitgebalanceerd. Daarbij is er een scherp oor geweest voor een organisch geluid. De manier waarop de krachtige trommelslagen in de mix staan, is daar een voorbeeld van.

Wie nummers als "Razende Wind" en het afluitende "Schim In De Duinen" tot zich neemt, hoort voorzichtige echo's van een (pre)historisch Immortal en Hate Forest. Juist dat gegeven vind ik verfrissend in combinatie met een origineel concept als dit dat als decor dient. Ik kom wel eens met het gezin in de duinen van Noord Holland als we eens een weekendje er tussenuit gaan. Ik zal voorgoed anders kijken naar dat inspirerende landschap.