Paris Paloma - Cacophony (2024)

De naam van het debuutalbum Cacophony van de jonge Engelse singer-songwriter Paris Paloma (22) is geïnspireerd op Stephen Fry’s Mythos, een meditatie over de scheppingsmythe. Naast door mythologische figuren laat ze zich verder inspireren door kunstgeschiedenis. Paris is afgestudeerd aan de Goldsmiths University en de visuele identiteit werd gecreëerd aan de hand van haar eigen fantastische tekeningen. Het album is een bijzonder interessante mix van folk, indie en pop gekoppeld aan volwassen, poëtische teksten. Vorig jaar brak Paloma door met de single labour, een nummer over emotionele problemen bij vrouwen en is intussen een internationale strijdkreet geworden en werd het nummer intussen meer dan 100 miljoen keer beluisterd. Haar prachtige stem komt voor mij het meest tot zijn recht in een ingetogen, meer conventioneel nummer als knitting song. Cacophony is een overtuigend debuut van een singer-songwriter waarvan we in de toekomst nog veel zullen gaan horen.

Paris Paloma live :

07-09 BRUSSEL : Le Botanique
09-09 AMSTERDAM : Paradiso

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Ik liep maandje geleden tegen single The Warmth aan in een playlist. Vond ik direct een erg sterk nummer. De overige vrijgegeven nummers van het aankomende album idem dito. Me niet bewust van de virale status onder de TikTokkende gen Z generatie vraag ik mijn puberdochter of ze Paris Paloma kent. 'Tuurlijk van Labour' is haar antwoord. Direct kaartjes voor Paradiso geregeld. Zal onze eerste gezamenlijke concertbezoekje worden.
Nu maar hopen dat ik niet als eenzame boomer van 47 in een publiek van activistische MeToo bakvisschen verdwaald geraak..

Mooie plaat van Paris Paloma! Ook al ga ik akkoord met een eerdere review hier dat de stem van Paris erg mooi klinkt in de meer ingetogen en conventionele nummers, word ik toch meer enthousiast van de songs die meer afwijken van de norm, want dit is waar Paris haar creativiteit toont and zichzelf naar mijn mening onderscheidt van andere jonge singer-songwriters met een goede stem maar onopmerkelijke liedjes. De single Labour is inderdaad een van mijn hoogtepunten, maar ik denk met name ook aan Escape Pod, een nummer dat naar een heerlijke climax toegroeit en doet denken aan 'lilith' zangeressen zoals Sarah McLachlan. De link met lilith muziek (en dus sterke, eigenzinnige vrouwelijke vocals en songwriting) voel ik wel vaker aan wanneer ik naar Paris Paloma luister.

Ik wou dit album graag 4* geven maar daarvoor vind ik het een beetje te lang - met enkele mindere nummers aan de kant te schuiven (bv. Hunter, dat een beetje klinkt als een slappere versie van Labour), zou Cacaphony nog net wat beter werken voor mij als een geheel.

Ik ben trouwens erg benieuwd om te horen hoe jullie haar live vinden O.B.B. en Lura - ik ga een kaartje proberen overkopen voor haar uitverkochte show in Koko binnen enkele maanden.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Paris Paloma - Cacaphony - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Paris Paloma - Cacaphony
Paris Paloma had de wereld al aan haar voeten dankzij een TikTok hit, maar laat op haar uitstekende debuutalbum Cacaphony horen dat ze de aandacht van een veel breder publiek verdient

Met Labour heeft de Britse muzikante Paris Paloma bewezen dat ze een memorabel popliedje kan schrijven, wat haar flink wat volgers op de sociale media heeft opgeleverd. Dat ze nog veel meer kan laat ze horen op Cacaphony, dat een volwassen en verrassend veelzijdig debuutalbum is geworden. Paris Paloma kan net zo mooi fluisterzacht zingen als alle andere succesvolle popzangeressen van het moment, maar ze beschikt ook over een mooie en warme stem die in allerlei omliggende genres uit de voeten kan. De popliedjes van de Britse muzikanten zijn verassend veelzijdig, maar laten ook flink wat muzikaliteit en eigenzinnigheid horen. Alle reden dus om dit album eens te checken.

Paris Paloma schijnt populair te zijn op TikTok, wat verklaart dat haar eerste single Labour alleen op Spotify inmiddels al ruim 150 miljoen keer is beluisterd. Labour was ook mijn eerste kennismaking met de muziek van de Britse muzikante en ik begreep direct waarom Paris Paloma het zo goed doet op TikTok. Labour is een fris en aanstekelijk popliedje, dat zich makkelijk opdringt, maar dat wat mij betreft niet klinkt als een 13 in een dozijn popliedje.

Op Cacaphony, het debuutalbum van Paris Paloma, staan nog veel meer lekker in het gehoor liggende maar ook interessante popliedjes. De jonge Britse muzikante heeft een goed gevoel voor aanstekelijke popsongs, maar ze laat op haar debuutalbum ook verrassend veel diepgang horen.

Cacaphony valt direct op door het bijzondere gebruik van de stem van Paris Paloma, die niet alleen mooi maar ook veelkleurig is en die bovendien op fraaie wijze in meerdere lagen is opgenomen. Het is een stem die zwoel en lichtvoetig kan klinken, maar de zang op Cacaphony kan ook soulvoller en krachtiger zijn.

Ook in muzikaal opzicht kan het bij Paris Paloma meerdere kanten op. Haar debuutalbum opent met een behoorlijk vol en met elektronica en blazers gevuld geluid, maar de muzikante uit Londen kan ook uit de voeten met ingetogen folksongs met een hoofdrol voor de akoestische gitaar of de piano.

Zowel in de wat uitbundiger als in de wat soberder ingekleurde songs kiest Paris Paloma voor een net wat ander geluid dan de meeste van haar collega’s. De (indie)pop wordt momenteel gedomineerd door Amerikaanse zangeressen, maar Paris Paloma laat een duidelijk Brits geluid horen.

De songs op Cacaphony laten zich in een aantal gevallen makkelijk in het hokje folkpop duwen, maar schuiven in een aantal gevallen ook op richting tijdloze singer-songwriter muziek met vleugjes soul, jazz en folk. Zeker in de wat meer folky, jazzy of soulvol klinkende songs valt op hoe warm en krachtig de stem van Paris Paloma is, maar ze draait ook haar hand niet om voor een catchy indiepopsong die niet ver verwijderd is van de songs van haar succesvolle Amerikaanse collega’s.

Nu is het al een tijdje dringen in het genre en ik moet eerlijk zeggen dat verzadiging af en toe dreigt, maar ik vind Cacaphony eigenlijk in alle opzichten interessanter dan de bulk van de albums in het genre. Dat zit hem niet alleen in de uitstekende zang en het veelkleurige geluid, maar ook in de songs, die zoals gezegd lekker in het gehoor liggen of zelfs buitengewoon aanstekelijk zijn, maar toch ook verrassende dingen laten horen, waardoor Cacaphony een steeds interessanter album wordt.

Het is een album dat ik er waarschijnlijk negen van de tien keer niet uit zou pikken, maar hoe vaker ik naar het album luister, hoe meer ik overtuigd raak van de kwaliteiten van Paris Paloma. Ik had tot voor kort de neiging om met een grote boog heen te lopen om alles dat op TikTok populair is, maar het platform is er heel af en toe wel degelijk een die goede tips kan opleveren, die overigens ook makkelijk uit de playlists van Spotify zijn te halen.

Door de populariteit op TikTok heeft Paris Paloma mijn steun niet nodig, al denk ik dat er veel meer niet-TikTok’ers zijn die prima uit de voeten kunnen met dit veelzijdige en over de hele linie genomen uitstekende album. Erwin Zijleman

Ik dacht een indie-pop juweeltje ontdekt te hebben, maar ze bleek al dikke hits te hebben. Ik ben er laat bij. Ik vind het een heerlijk album. Rustig, gevoelig en fris. The Warmth is heel erg mooi en sterk.