Limbonic Art - Opus Daemoniacal (2024)

'Ad Astra Et Abyssos' is losgelaten op de streamingsplatforms en dat valt mij niet mee. Nu was ik dit Noorse symfonische zwartmetalen collectief al een tijdje uit het oor verloren. Maar nu weet ik weer waarom dat was. Dit nummer is saai, plat en sfeerloos. Dan geef ik veel meer om het wat meer krakkemikkig opgenomen 'Moon In The Scorpio'.

Bijvoorbeeld.

Veel sfeervoller.

Daar sluit ik mij bij aan. De krakkemikkige opnamekwaliteit droeg bij aan de mystieke, mistige sfeer van de eerste albums. Tevens was de synthesizer een essentiële bouwsteen van de sfeer. Helaas was diens aanwezigheid al uitermate spaarzaam op de voorgaande albums, maar is op dit nummer zelfs afwezig (of het moet heel zacht op de achtergrond geplaatst zijn). Resultaat: sfeerloos het ene oor in, andere oor uit. De drumcomputer klinkt in ieder geval wat beter.

Leg die kritiek maar een uit aan Daemon, "Morfeus created circus music for infants. Daemon creates black metal!", aldus zijn infantiele opmerking op YT bij de nieuwe video.

Ik heb die circus music for infants in een box zitten. Dat wil zeggen: De eerste 3 albums plus 'Epitome Of Illusions'. Ik koester ze. Leuk dat Daemon de harde baas wil uithangen. Het lukt hem volgens mij niet echt.

Dit staat mij na twee luisterbeurten behoorlijk tegen. Ik vind de melodie zeurderig en mis de atmosfeer. Sommige ideetjes in het nummer snap ik wel. Maar dan mis ik juist de inbreng van Morfeus.
Eigenlijk had ik niet anders verwacht, want ik vind Limbonic Art maar de laatste twintig jaar eigenlijk maar matig interessant.