Linda Thompson - Proxy Music (2024)

Solitary Traveller

De hoes zal wel in het Hoesgelijkenissen topic opduiken binnenkort...

Het zien van de hoes riep bij mij meteen de nodige nostalgische gevoelens op. Mijn muzikale ontdekkingstocht begon in 1972 bij het uitkomen van het legendarische debuutalbum van Roxy Music. Het maken van die iconische hoes kostte niet veel, voormalig Bond girl Kari-Ann Muller kreeg slechts 20 pond betaald voor het poseren op de beroemd geworden klaphoes.

Na Roxy Music kwam al snel ook de folkrock van Fairport Convention op mijn pad en uiteraard ook de albums van Linda en Richard Thompson, die ik daarna afzonderlijk ook nauwgezet bleef volgen. Solo maakte Linda prachtige albums, zoals vooral Fashionably Late en haar laatste worp Won’t Be Long Now dateert alweer van 2013. Helaas kreeg ze spasmodische dysfonie, een bijzondere vorm van een bewegingsstoornis (dyskinesie van de stembanden en kan een onderdeel zijn van diverse ziektebeelden zoals onder andere Parkinson). Hierdoor laat ze zingen over aan een keur van zangers en zangeressen.

Het toepasselijk getitelde Proxy Music produceerde ze samen met haar zoon Teddy. Een aantal van de meewerkende vocalisten behoren tot beroemde families. Naast Teddy en Kami Thompson zijn ook Martha en Rufus Wainwright en Eliza Carthy te horen. Maar de overige artiesten mogen er ook zijn, zoals bijvoorbeeld The Proclaimers, The Unthanks en misschien wel de meest verrassende keuze, John Grant. Die uiteraard het nummer John Grant voor zijn rekening neemt.

Het idee voor het album ontstond toen Linda zich kon voorstellen dat het nummer Or Nothing At All geweldig zou klinken als het gezongen zou worden door Martha Wainwright. Het oorspronkelijk door Charlie Dore alleen geschreven All These Things werd samen met Linda omgetoverd naar de nieuwe versie Or Nothing At All. Jammer genoeg is Charlie Dore slechts bij een handjevol muziekliefhebbers in Nederland bekend. Ooit werd ze ontdekt door Chris Blackwell. Zij maakte niet alleen prachtige albums als Milk Roulette en Dark Matter, maar schreef ook nummers voor artiesten als Tina Turner, Celine Dion, Barry Manilow, George Harrison tot aan Status Quo.

Sommige nummers, zoals Bonnie Lass, doen aan als een traditional, maar zijn wel degelijk door Linda geschreven. Vaak zijn Linda’s teksten somber, maar is humor nooit ver weg, zoals in afsluiter Those Damn Roches. Een groep waarbij de humor ook een grote factor speelde. Jammer dat Linda zelf niet zingt, maar Proxy Music is een prachtig eerbetoon geworden aan Linda en haar liedjes.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Helemaal niet bekend met het werk van Thompson, maar ik zit hier heerlijk omvergeblazen te worden tijdens de eerste keer luisteren. Wat een prachtige nummers, wat een fantastische uitvoeringen en wat een zalige selectie gastvocalisten. Tot nu toe vind ik ieder nummer zonder uitzondering waanzinnig, verdere beluistering zal uit moeten wijzen of een en ander blijft hangen.

jammer dat ex Richard Thompson niet meedoet, dan was het toch compleet geweest, afgezien daarvan een heerlijk album!

Dit album ga ik binnenkort eens stevig aandacht geven. Toen ik de hoes zag dacht ik Huh..... Roxy Music...a different species , een van de eerste albums die ik destijds kocht ..... Net als Lura maakte ik destijds een soortgelijke ontwikkeling door, Na(ast) Roxy Music dook ik ook al snel in de folk regionen, Steeleye Span - met de prachtige stem van Maddy Prior- maar ook de McGarrigle sisters (waarvan Kate de moeder is van Rufs en Martha) heb ik helemaal grijs gedraaid, hun oorstrelend schone debuutalbum als ook alles wat volgde....evenals Linda en Richard Thompson.

Er valt nog een hoop te ontdekken....

Richard doet wel degelijk mee. Hij speelt gitaar op I Used to Be Pretty, zingt mee op Those Damn Roches, en schreef samen met Linda Three Shaky Ships.

Dat doet me deugd om te horen!