Lieven Tavernier - Niet Voorbij (2005)

Nederlandstalige muziek schaf ik niet snel aan, het pakt me vaak wat minder. Uitzonderingen daargelaten : Gerard van Maasakkers, Stef Bos, Daniël Lohues, Willem Vermandere om er een paar te noemen. Daar kan ik goed naar luisteren en heb er ook heel wat platen/cd's van.
En het kan zomaar goed dat Lieven Tavernier ook bij dit rijtje gaat behoren. Lieven Tavernier heeft een heel bekend, heel vaak gecovered nummer geschreven : "de fanfare van honger en dorst".
'Niet voorbij' is het derde album van deze innemende artiest, dit album heeft een prachtig schilderij van Piet Pollet als hoesje : 'Thee'. Dit miniatuurtje past wonderwel bij de muziek van 'Niet voorbij'. Lieven zegt zelf over dit schilderij ‘Een heel stille wereld waarin de aanwezigen al afwezig zijn en de afwezigen zeer aanwezig.'

Bescheidenheid klinkt door in de zachte, vriendelijke om niet te zeggen verlegen stem van Lieven. Hij zingt poëtische teksten, vol gevoel en weemoed. De onderwerpen liggen dichtbij. Hij zingt over het dorp uit zijn jeugd, over zijn broers, over de sneeuw, over vader Antoine, wandelen aan zee, over jaloezie, over de seizoenen, over de dood. Prachtige ontroerende songs.
De mooie teksten krijgen een uitgekiende americana begeleiding. De eerste drie nummers zijn nog wel erg country achtig, maar daarna wordt het verstilder, meer folk gericht. Zeker Nils de Caster is dan belangrijk met zijn pedal steel, maar daarbij doe ik de andere muzikanten waarschijnlijk wel te kort. Het album zit vol met prachtige gevoelige nummers zoals Valerie en de twee laatste nummers 'Winter in Z' en 'Niet voorbij', dat bijna een religieuze schoonheid in zich hebben.
Een teder album van een bescheiden artiest die je meeneemt in zijn wereld.

Het titelnummer is van het beste wat op Nederlandstalig gebied is te vinden.