Blazing Eternity - A Certain End of Everything (2024)

Deze hebben we vorig jaar gemist, wat wel erg spijtig is. Deze introductie op de Bandcamp-pagina van de band zegt alles wat gezegd dient te worden:

“A Certain End Of Everything” consists of seven new tracks, including the already released first single “One Thousand Lights”. The music has the well known Blazing Eternity atmosphere and fingerprint – a melancholic, epic and atmospheric doom/gothic metal mix with weeping guitars and harsh vocals. The album is bleak and melancholic, but with a certain beauty shining in the darkness – and with very personal lyrics dealing with death, depression, and personal tragedies. But
with a gleam of hope in the end…

Will appeal to fans of early Katatonia, My Dying Bride and Paradise Lost."

Aan dat rijtje namen wil ik trouwens nog Marianas Rest toevoegen. Ik moet er meermaals aan denken terwijl ik dit luister. Zeker even checken Kondoro0614, Apollo, ProGNerD, Ayreonfreak, Dieter.

Had ik op mijn radar, maar blijkbaar niet voorzien van een stem en daardoor wel volledig uit het oog verloren. Terwijl dit inderdaad een heel goede doom plaat is en precies het soort doom waar te weinig van is de laatste jaren. Leuk om te zien dat de doom metal zich langzamerhand ook meester van jou weet te maken. Dus dank voor deze tag, erg fijn om dit in het vakje goede doom albums te zetten.

De oude Katatonia vergelijking kan ik plaatsen, maar ik vind dit veel melodischer en atmosferischer dan de treurwilgendoom van My Dying Bride. Hoewel op het gebied van death doom metal kun je altijd My Dying Bride als invloed noemen. Paradise Lost wordt m.i. te snel genoemd als het op doom metal aankomt, zoals nu, dit klinkt totaal niet als Paradise Lost. Eerder denk ik aan Scandinavische collega's zoals October Tide en Slumber als het op dit soort melodische death doom aankomt. Qua atmosfeer past het ook bij bands als de oude Draconian en Daylight Dies (niet Scandinavisch). Eindstand een mooie comeback van deze Denen waar beide stijlen prachtig gecombineerd worden.

Ik had deze al een keertje geluisterd, maar net als bij Apollo daarna overschaduwd door de vele te volgen nieuwe releases, maar na nog een keertje aangeslingerd te hebben zojuist is de conclusie: heerlijke melodieuze doom plaat ! (thanks voor de herinnering ABDrums)