Hilary James and Bob James - Flesh and Blood (1995)

Ergens in het vierde kwartaal 2023 besloot ik om hier berichtjes te typen bij alle Bob James albums. Eind jaren tachtig van de vorige eeuw hoorde ik het album Heads van deze toetsenist en sindsdien besloot ik alles te kopen wat de man uitbrengt.
Naast "de krenten in de pap" koop je dan ook de albums waarvan je eigenlijk al vooraf weet..........?!!!

Flesh and Blood is daar een goed voorbeeld van. Bob besloot in 1995 zijn dochter Hilary op een voetstuk te plaatsen en dat resulteerde in dit album. Op eerdere albums mocht Hilary haar vocalen al eens laten horen op een enkele track en nu mocht ze dus, samen met papa, een geheel album vol zingen.

Zoals ik in eerdere berichtjes al heb aangegeven: ik ben geen liefhebber van haar stemgeluid.

Dan eerst maar even een stukje tekst over het muzikale deel van dit album. Er is een indrukwekkende lijst met muzikanten uitgenodigd om mee te spelen: Lee Ritenour op gitaar, Pino Palladino op bas, Harvey Mason op drums, Lisa Fischer en Luther Vandross voor de background vocals. Daar mankeert weinig tot niets aan.

Opening Shelter me is geen cover van de Joe Cocker song met dezelfde titel.
Helaas, ik heb het bij eerdere albums uit de jaren negentig ook al verwoord, is de door Max Risenhoover geprogrammeerde drumcomputer dominant aanwezig en ik ben daar geen fan van.
Als opening van een album is dit, naar mijn mening, geen beste keuze.

Storm Warning is begin jaren negentig al uitgebracht door de Deense zangeres Sanne Salomonsen waarna het in 1994 eveneens door Bonnie Raitt werd opgenomen en terecht kwam op diens album Longing in Their Hearts.
Naast deze beide versies vallen de vocalen van Hilary volkomen in het niet. Het schitterende pianospel van Bob en de lekkere bas van Pino Palladino maken echter een hoop goed op deze track.

Just Like My Lover werd geschreven door vader en dochter James. Positief aan deze track is het feit dat de drumcomputer even is ingeruild voor de menselijke handen van Harvey Mason en Leonard "Doc" Gibbs.
Een korte gitaarsolo van Lee Ritenour is verder het enige noemenswaardige van Just Like My Lover.

After The Fall is een ballad waarvoor een orkest strijkers is uitgenodigd. De tekst is......... Brrrrrrr.....
Wederom een korte gitaarsolo, ditmaal van John Leventhal die meer faam geniet als producer en opname technicus.

Somebody Make Me Laugh werd in 1994 eveneens opgenomen door Patti Austin....... Verdere uitleg overbodig, denk ik.

Op Oasis moet Lee Ritenour proberen boven de stem van Hilary, de drumcomputer van Max Risenhoover en de synthesizer van Michael Colina uit te komen. Ondanks dat zijn naam bij deze track wordt genoemd, heb ik Lee niet teruggehoord.

Baby Plays Around: ballad met mooie cello van Maxine Neuman en ook zijn alle strijkers wederom aanwezig. Wat mij betreft is dit nummer het hoogtepunt van het album. Maar ook nu weer, de versie van Elvis Costello uit 1989 is, zelfs zonder de fraaie cello, vele malen beter.

Up In The Silence Of The Green is een gedicht van E.E. Cummings uit 1939 dat door Bob James op muziek is gezet. Zeker niet slecht dit nummer, mede dankzij de piano van Bob, de klassieke gitaar van Fareed Haque, de bas van Pino Paladino en de drums van Manu Katche.

Titeltrack Flesh And Blood: wederom weer alle strijkers uit de kast getrokken, aangevuld met de piano van Bob en de synthesizer van Michael Colina. Ook wederom: suikerzoete tekst.

Tot slot: We Could Make Such Beautiful Music Together. Allerlei cynische opmerkingen schieten mij te binnen bij zo'n titel, maar ik zeg maar even niets.

Flesh and Blood is een album dat ik hoogst zelden opzet. Nu ik, in verband met dit stukje tekst, het weer eens in zijn geheel heb beluisterd, weet ik ook weer waarom.