Art Garfunkel - Watermark (1977)

Marionette is toch echt wel een erg mooi nummer. Ook het openingsnummer mag er wezen verder kabbelt het allemaal rustig voort.

Een beetje ondergewaardeerd is Art Garfunkel wel naar mijn mening. Dit album is ook gewoon weer goed. Zokm ste, os echt prachtig. Crying in My Sleep en Shine It on Me zijn prachtige nummers.

Heb altijd wel een zwak gehad voor Art Garfunkel, met name vanwege zijn stem. Dit album is geen hoogvlieger, maar bevat wel een paar fijne songs. Helaas ook een aantal songs die wel erg zoetsappig overkomen, Van mij 3* voor dit album dat gedeeld 41e staat in de Oor jaarlijst 1977.

Ja, erg braaf is dit allemaal wel, maar dat kun je van elke Garfunkelplaat zeggen. Als je ervoor in de stemming bent, valt hier toch wel wat te genieten, hoor. Al blijft het afspelen van de volledige LP vergelijkbaar met het leegeten van een zak snoepgoed: teveel van hetzelfde doet het glazuur van je tanden springen.

Garfunkel zingt hier uitsluitend nummers van de gelauwerde componist Jimmy Webb. Of bijna uitsluitend, maar daarover zo meteen meer. Ik ben vooral onder de indruk van Crying in my sleep, Marionette, de titelsong en zijn/hun versie van de Sam Cooke-klassieker Wonderful world. Dat nummer wordt hier in een vertraagde versie vertolkt door Garfunkel, zijn oude maatje Paul Simon en James Taylor. Een vocale all-star cast natuurlijk, waarbij vooral Taylor de show steelt. Omdat ze op de hoes nadrukkelijk worden genoemd - en ook op de single trouwens - heb ik ze als gastartiesten opgevoerd.

Het nummer valt echter nogal uit de toon, en niet alleen omdat dit het enige nummer op de plaat is dat niet door Jimmy Webb geschreven is. Ook productietechnisch, en uiteraard vocaal, klinkt het anders. Dat komt mede omdat de eerste versie van het album, uitgebracht in 1977, het zonder dit nummer moest stellen. De platenmaatschappij wilde een hit, waarna Simon en Taylor te hulp schoten om Wonderful world op te nemen. Met succes, want in de VS haalde het de top 20, en bij ons nog de tipparade in de zomer van 1978. Het is er dus later aan toegevoegd; ik heb het als bonustrack laten registreren.

Wel jammer dat het alleraardigste nummer Fingerpaint ervoor moest wijken, en nooit meer zou terugkeren op heruitgaves van het album, ook niet op CD. Je vindt het dus uitsluitend op de eerste uitgaven van deze LP. Zeker op CD had het er natuurlijk best bij gekund.

Hier nog een interessant achtergrondverhaal over de totstandkoming van de bijzondere samenwerking.