Nathaniel Rateliff & The Night Sweats - South of Here (2024)

In 2015 werd ik in één klap fan van Nathaniel Rateliff. De solo albums vond ik ook al wel fijn, maar dat heerlijke debuut met The Night Sweats was geweldig. Ook de volgende albums wisten me te bekoren, maar vooral live zijn ze geweldig. Concerten van deze band behoren tot mijn favorieten. Dit nieuwe album wijkt af van de soul albums en lijkt een soort fusie tussen zijn singer songwriter/folk kant en zijn Stax kant met de band. Met een heerlijk resultaat, een intiem en afwisselend album. Prachtige liedjes en ook energieke liedjes die het goed zullen doen op het podium!

Wat een ontzettend lekker album is dit zeg, gaat hoog eindigen in mijn eindejaarslijst. Voorlopig hoogtepunt: Remember I Was a Dancer!

Ik heb hem nog niet vaak genoeg gehoord voor een review maar wilde hem toch even onder de aandacht brengen.

Je hebt van die muziek waar je heel conformtabel in kan “hangen”. Net zoals je zeg maar comfort food hebt, is er ook comfort music. Daar valt voor mij de muziek van Nathaniel Rateliff & the Night Sweats onder. Ze doen al een tijdje mee nu en maken vaak muziek in dezelfde stijl, met dezelfde gedachten en dat bevalt gewoon heel goed. Ook dit nieuwe album, ja ik verklap het vast, valt weer goed in het laatje. Het begin en dan met name de eerste twee songs klinken wel wat meer poppy dan ik gewend ben van dit muzikale gezelschap. Maar ja, dan heb je die heerlijk doorleefde stem en dan is snel alles wel goed. Of het nu wat meer lijzig (South of Here) of juist wat meer bluesy (Call Me) is, die stem draagt toch wel veel van de songs. Voeg daaraan toe dat de instrumenatie ook uiterst fijn is en je zit weer in die comfort music zone. Wederom een erg fijne plaat.