Art Garfunkel - The Art Garfunkel Album (1984)

Met deze verzamelaar ben ik zowat opgegroeid. Mijn moeder draaide tot vervelens toe het nummer I Shall Sing, een nummer wat ik vandaag eigenlijk niet meer kan horen.

Bright Eyes kent iedereen natuurlijk, in een melancholische bui weleens leuk om te draaien. A Heart of New York vind ik ook nog wel een mooi nummer, voor de rest weinig wat echt is blijven hangen bij mij.

Toevallig draaide ook mijn moeder het nummer "I Shall Sing" vaak. Op deze compilatie staat vakkundige easy-listeningpop dat ik af en toe wel eens wil draaien maar niet te vaak, al heeft Art Garfunkel natuurlijk een mooie stem.

De klassieker "Bright Eyes" en "A Heart in New York" vind ik eveneens erg mooi.

In Simon & Garfunkel was Paul Simon natuurlijk de zanger-songschrijver, maar Art Garfunkel bracht met zijn mooie zangstem juist soul in die nummers.
Na het uiteenvallen van dit duo ben ik beiden solo blijven volgen. Simon met zijn eigen geniale composities en Garfunkel richtte zich op het werk van anderen. De albums van Simon kan ik heel goed waarderen, maar de easy listening-albums van Garfunkel zijn voor mijn oren nogal wisselvallig en zijn steeds op de dezelfde wijze opgebouwd.
'The Art Garfunkel album' kocht ik in de jaren 80 op vinyl en in de jaren 90 heb ik de CD-versie aangeschafd, omdat hier gewoon het beste van ieder album op staat.
Later bracht hij ook nog mooie covers uit (o.a. 'So much in love').

Tussen haakjes: ik heb ook een aantal jaren als schoonmaker gewerkt en toen mijn collega een keer de ragebol tegen de muur aanzette zei ik meteen 'het is net Art Garfunkel'.

Inderdaad Pieter Paal, vocaal zijn beiden niet te versmaden maar Paul Simon bracht het ene sterke album na de andere uit waarbij hij bleef vernieuwen, waar dat Art Garfunkel de veilige easy-listening toer opging. Van Art Garfunkel volstaat een compilatie dan ook voor mij. Deze had ik allang LP, nadien kocht ik onderstaande volledigere compilatie op CD.
Art Garfunkel - The Best of Art Garfunkel (1998)

Dat is inderdaad een mooi overzicht. Het live-album 'Across America' is ook een aanrader.

Hier moet je voor in de stemming zijn, niet te vaak horen ook, maar dan is het wel een bijzonder mooie verzameling. Hééél soft. Een prachtige stem en vertolkt alle nummers met veel gevoel.
Juist omdat de cd niet al te vol gepropt is zijn het stuk voor stuk prima tracks en is deze cd een echte aanrader.

Art Garfunkel is misschien wel een beetje een saaie sok, maar wist wel door zijn vocale bijdrage de Paul Simon nummers naar een veel hoger plan te trekken. Veel solo platen van Simon missen de stem van Garfunkel die vocaal veel sterker is dan zijn voormalige partner. Maar Garfunkel solo mist weer een sterke songwriter als Simon aan zijn zijde. Zijn solo platen hebben een veel te hoog easy-listening en kaarslicht gehalte. Hoewel A heart in new york, Bright Eyes en watermark in al hun zoetigheid erg lekker zijn.

Goed overzicht van Art Garfunkel. Dit is dan weer zo'n CBS oer-CD, in 1984 uitgekomen onder nummer 10046 (beginserie), made in Japan. De term 'remaster' moest nog uitgevonden worden en de oplettende luisteraar hoort duidelijk de gebreken in de mastering en editing.

Dat zegt natuurlijk helemaal niets over de kwaliteiten van Art Garfunkel. Eén van de meest innemende (en nu bedoel ik even niet de drank, maar gewoon aardige) zangers die ik ken. Uitstekend vertolker - want zelf schreef hij niet veel - met hoog gehalte aan romantiek (van het betere soort) en met emotie, geen vals sentiment.

Nummers als All I Know, Watermark en Scissors Cut raken me nog steeds diep. Maar dat was dan ook wel echt 'zijn ding'. Steviger werk, uptempo rockers waren en zijn gewoon niet aan hem besteed. En dan mis je in de reeks van 14 emotioneel geladen nummers wel eens een stukje tempo of een vrolijke noot (oppervlakkig mens die ik ben). OK: I Shall Sing misschien. Ik denk dat de afzonderlijke albums hierin wat evenwichtiger zijn samengesteld. Inmiddels ook goedkoop in een boxje en ge-remastered, dus waarom nog op zoek gaan naar dit stoffige ceedeetje uit de oercollectie.

Ach, inmiddels brengen ook die eerste CD's herinneringen naar boven. Weet je nog dat ik daar in Wastora met dit doosje in mijn hand stond, en wat jij toen zei. Zoiets.

Mee eens. Als zijn songwriting skills ook maar half zo goed waren als zijn stem, was Art een muzikaal genie geweest. Ik blijf zijn solowerk zoet, slap en slijmerig vinden, ondanks zijn fenomenale stem.

Ik heb deze ook nog, uit de oertijd van de CD, precies zoals je beschrijft. In de periode dat een mens nog erg selectief was met de keuze van zijn CD's, omdat die dingen zo verrekte duur waren. Maar ook omdat je vond dat je toch eigenlijk wel één CD'tje van Art Garfunkel solo moest hebben die het beste werk van de man op één schijfje bijeen brengt. Bovendien is het hartstikke rustige muziek, die op CD vast veel beter tot zijn recht komt, zonder ruis, tikken en krassen. Dacht je toen nog.

Als verzamelaar voldoet deze CD prima, er zijn geen zeer opmerkelijke omissies. Hooguit ontbreekt My little town, de eenmalige duo-single met Paul Simon uit de tijd dat ze al uit elkaar waren, en die op beider solo-LP's uit die tijd zijn opwachting maakte.
Maar wat jullie hierboven schrijven is natuurlijk helemaal waar. Het is allermaal nogal trage 'easy listening', niet zelden gedrenkt in violen. Vrijwel altijd nummers van anderen, maar het moet gezegd: Art Garfunkel heeft een redelijk fijne neus in het selecteren van goed repertoire dat voor zijn stem geschikt is. Alleen het gebrek aan variatie zorgt er nog wel eens voor dat ik een album van Art voortijdig afzet.

Ik heb onlangs ook dat boxje met 5 CD's uit die goedkope 'Original Album Series' aangeschaft (tip: vrijwel de gehele serie kost nu maar 7,99 euro bij Amazon.de). Per album van 40 minuten is het nog net te doen. Achter elkaar draaien is het muzikale equivalent van een slaapmiddel.

Nog steeds een fijne verzamelaar, die ik zo af en toe nog eens opzet. Art Garfunkel heeft een prachtige stem en kiest bij voorkeur emotioneel geladen songmateriaal van o.a. Mike Batt, Jimmy Webb en Stephen Bishop. Sometimes When I'm Dreaming is een single die Garfunkel in 1984 uitbracht, hier is toegevoegd en waar ik minder van gecharmeerd ben door de te gladde productie.

Mijn favorieten: A Heart in New York, All I Know, Watermark en Scissors Cut.

Zo vaak lees ik bij de albums van Art Garfunkel dat hij een veel mooiere stem heeft dan Paul Simon. Raar. Ik vind Simons stem aangenamer om naar te luisteren.