Sam Baker - Win Win (2024)

Vanochtend zag ik dat dan toch het nieuwe album van Sam Baker op de streaming diensten beschikbaar is gekomen. Sam heeft niet zoveel commercieel inzicht (to put it mildly). In zijn nieuwsbrieven zegt hij alleen maar dat er ergens in het voorjaar een nieuw album verschijnt. Op zijn site niets meer. Ook niets te koop, niet digitaal, niet op CD, niet vinyl. Zijn zakelijke belangenbehartiger in Nederland wist volgens mij zelfs ook niets.

Alleen zijn muzikale partner in crime, Rodney Crowell, meldde een week of zo geleden via Instagram dat het vandaag zou worden. En dat blijkt ook zo.

Nu wilde ik vanochtend het album hier opvoeren, maar ik kon geen bronmateriaal vinden. En toen zag ik dat Joshua68 hem vanochtend heeft opgevoerd. Waarvoor mijn dank.

Wat wél een week of zo geleden gebeurde was dat het titelnummer alvast beschikbaar kwam. Een korte versie op Youtube, de lange versie op de streaming diensten. En omdat dit album toen nog niet op MuMe stond, heb ik de vrijheid genomen om mijn indruk van deze titelsong op de pagina van voorganger Land Of Doubt gepost.

Vandaar dat ik mij zelf vanaf hier quote:

"Gisteren verscheen op de streamingdiensten alvast het titelnummer Win Win. Bij dit album heeft hij nauw samengewerkt met (de door mij zeer gewaardeerde) Rodney Crowell. Rodney zelf is toch echt een beetje 'old school' country. En omdat Rodney op zijn vorig jaar verschenen album weer samenwerkte met Jeff Tweedy verwachtte ik dat het nieuwe album van Sam Baker weer wat conventioneler zou worden dan Land of Doubt.

Nou: niet dus. Zelfs helemaal niet. Met het net geen 10 minuten durende Win Win gaat hij nog veel verder in zijn experimenteerdrift. Het lijkt wel een van zijn ruwe, abstracte schilderijen, of een van zijn gedichten. Hij gromt en hij praatzingt en er gebeuren erg vreemde dingen. Lijkt een beetje op de ontwikkeling die Tom Waits in 1983 met Swordfishtrombones was ingeslagen. Destijds was ik echt verbijsterd en vond het aanvankelijk maar niks, maar na vele luisterbeurten merkte ik dat er vreselijk veel schoonheid in de chaos school. En de rest is historie. Overigens maakte Captain Beefheart in de jaren zeventig eenzelfde type muziek.
Ook apart: de repeterende chaos van diverse thema’s vanaf ongeveer 6 minuten doet mij denken aan ongeveer hetzelfde bij Aisles of Plenty van Genesis!

De eerste keer luisteren naar Win Win liet mij gisteren ook weer verbijsterd en verward achter. Maar met de lessen van Tom Waits en Captain Beefheart indachtig ga ik de komende dagen het nummer nog vaker beluisteren."

Vandaag heb ik het album twee keer beluisterd. De verwarring zoals ik die eerder al bij het titelnummer ervoer bleef tijdens beluistering van het hele album constant aanwezig. Ik beperk me daarom voorlopig tot wat primaire indrukken en laat een waardering dan ook achterwege.

Tja, en wat zijn dan die indrukken? Op de eerste plaats dat Sam zo ongeveer gestopt is met het maken van muziek (in de traditionele betekenis). Nou was hij altijd een geweldige verhalenverteller, en dat doet hij dan ook op dit album. Sinds de door hem overleefde bomaanslag had hij sowieso al beperkingen zoals een gescheurd trommelvlies, een constante tinnitus en beschadigde stembanden. In de loop van de jaren was het zingen al geëvolueerd in een soort 'praatzingen'. En nu is het verworden tot iets dat men tegenwoordig 'spoken word' noemt. In sommige nummers doet het wat denken aan Van Morrison's 'Streams of Consciousness' (zoals bijvoorbeeld nogal veel op het album Common One is te horen). Op een ander moment doet het mij denken aan de verhalenvertellende Tom Waits op het album Nighthawks at the Diner).

Zie het als het vertellen van verhalen in een 'spoken word' dichtvorm. Verhalen over Vietnamveteranen, over de in de loop van de tijd verlaten prairies (o.a. tijdens de dustbowl). En dus in het titelnummer in een lange metafoor over konijnen, in de lijn van het boek Watership Down van Richard Adams). En dat alles met een zeer spaarzame muzikale begeleiding.

Land of Doubt was al een moeilijk album, in die zin dat het vele luisterbeurten kostte om de schoonheid te ontwaren. Of dat met dit album ook gaat gebeuren zou ik niet weten. Ik ga het de komende tijd heel vaak beluisteren en kom hier later zeker op terug.

Tja, heb het een tijdje laten bezinken. Maar ik moet bekennen dat het toch echt niet gaat wennen. Ik ga best een stuk mee met een meer experimentele aanpak van een artiest. Maar dit keer gaat het toch echt niet lukken.

Ben wel benieuwd naar een toelichting door Sam. En eigenlijk nog meer naar een toelichting door Rodney Crowell. Zij hebben samen getoerd met een combinatie van muziek (Rodney) en gedichten en spoken word (Sam). Daar is dit album een gevolg van en daarom is het uitgebracht op het label van Rodney.

Ik zie dat een eerste gebruiker het met 2 sterren heeft gewaardeerd. Daar kan ik mij best iets bij voorstellen. Maar uit respect voor zijn 5 andere fantastische albums laat ik een waardering achterwege.

Toch zal ik het over een tijdje nog eens gaan proberen ...

Oeps! had net als Tonio ook een meer conventioneel album verwacht met Rodney Crowell als producer. heb het album inmiddels beluisterd, maar helaas kom ik er niet doorheen en wil het kwartje niet vallen en ik vermoed dat dit met deze verzameling "story songs" niet gaat gebeuren. Sam Baker maakte eerder 5 sublieme albums met muzikale miniatuurtjes, prachtig muzikaal omlijst vol bezielde muziek vervat in herkenbare song pareltjes en sterke melodieën. hier naar is het tevergeefs zoeken op "Win Win".
de "spoken words" en de "songs" die kop noch staart lijken te hebben, brengen mij niet in vervoering en komen althans bij mij niet binnen.

lange tracks als "Bullet Speed" en de titeltrack zijn bijna een beproeving voor de luisteraar om "doorheen" te komen. veelzeggend is dat ik de korte tracks "Light" (1,07 min) en "Waiting" (1,01 min) het beste verdraag. in "A Flash of Silver" komt na 3.00 min. de hierin geïntegreerde traditional "I'll Fly Away" (o.a. bekend van de versie van Alison Krauss en Gillian Welch) met prachtige damesvocalen voorbij, maar daar blijft het dan ook bij en dat is veel te mager voor een artiest van het kaliber Sam Baker.

aangezien ik nooit stem bij genres waar ik niks mee heb zoals metal (zou erg flauw zijn als ik bij alle metal albums met een 2 zou stemmen), doe ik dat wel bij dit album, omdat deze wel in mijn genre (folk/roots) valt. zo zou ik bij voorbeeld een album als "A Letter Home" van Neil Young een 2,5 geven net als dit album van de uiterst sympathieke Sam Baker.

hopelijk volgende keer beter, want dat de man een geweldige songwriter is en in staat is prachtige muziek te maken staat buiten kijf.

Win Win deed mij denken aan de remake van Darkside Of The Moon van Roger Waters. En net als de remake plaat van Waters, kan ik wel wat met de praatplaat Win Win. Ik word er zelfs steeds enthousiaster over.

Leuk als muzikanten nieuwe dingen uitproberen. Zo is de opener verassend met elektronische geluidseffecten. De uitgestrekte verhalen zijn rustgevend en ik begin er steeds meer van te genieten. Light en Waiting - de enige gezongen nummers- zorgen voor net voldoende afwisseling tussen al het gepraat. Ik betrapte mijzelf vanmorgen er zelfs op dat ik zin had om het album opnieuw te beluisteren.

De stem van Sam klinkt opvallend ouder dan zijn voorgaande album uit 2017. Maar juist zijn krakende stem maakt het luisteren naar de verhalen net wat spannender.

Win Win komt helaas niet in de buurt van het niveau van de Pretty World trilogie en Land Of Doubt. Daarvoor ontbreekt het aan 'liedjes' die weten te raken. Maar al bij al is Win Win een vermakelijk album.