Humanist - On the Edge of a Lost and Lonely World (2024)

Fenomenaal album van Rob Marshall, die wederom een beroep doet op een mooie set aan gastartiesten. Ook Dave Gahan van Depeche Mode is weer van de partij en net zoals op het vorige album met een ijzersterke track. Het gitaarwerk van Rob knalt soms uit de speakers maar is ook soms psychedelisch en shoegaze (The End doet me denken aan Slowdive). Keep me Safe is wat mij betreft het kroonjuweel van het album.

Inderdaad heel tof album.
Too Many Rivals mijn favoriet hier.

Met hun mix van optimistische postpunk, heldere wave en berustende shoegazer piekt het Britse Exit Calm net te vroeg. De hedendaagse lichting postpunk bandjes zit in 2010 nog in de schoolbanken, begrijpelijk dat er in 2013 een einde aan dit prachtige korte avontuur komt. Gitarist Rob Marshall ontmoet vervolgens Mark Lanegan en schrijft mee aan het jaren tachtig getinte Gargoyle. Het is duidelijk dat de zanger deze andere koers graag wil voortzetten, samen werken ze aan Somebody’s Knocking en er waren zelfs plannen voor een derde plaat.

Als vriendendienst is Mark Lanegan de grote aanwezige op het eerste Humanist project van Rob Marshall. Een bijzondere humane elektronische plaat die behoorlijk in hetzelfde vaarwater van Soulsavers ronddobbert. Ook hierin was Mark Lanegan een belangrijke kracht, net als Dave Gahan van Depeche Mode, die toevallig ook aan Humanist gekoppeld wordt. Humanist is net wat steviger, realistischer en de Exit Calm shoegazer fuzz echo’s zijn overduidelijk aanwezig. Het is echter nog geen coherent geheel. Aan deze mooie droom komt een abrupt einde. Als Mark Lanegan in de winter van 2022 overlijdt, lijkt het erop dat ook Humanist een vroege dood sterft.

Dan verschijnt afgelopen zomer toch vrij onverwacht onder de Bella Union vlag On The Edge Of A Lost And Lonely World. Het is een lastige opgave om het geheel met een veelheid aan gastzangers kloppend te maken. Wonderbaarlijk lukt het Rob Marshall nu wel, en staan de neuzen op de tweede plaat in dezelfde richting opgesteld. Van het basisteam is het geheimzinnige Madman Butterfly alter ego van Rob Marshall en souldier Carl Hancock Rux nog aanwezig.

De al eerder ingezette Dave Gahan speelt eenmalig op de vrijgekomen spitspositie van Mark Lanegan. Verder wordt het elftal aan sterspelers met Ed Harcourt, Tim Smith (Midlake), James Cox (Crows), Peter Hayes (Black Rebel Motorcycle Club), Rachel Fannan (Sleepy Sun), James Allan (Glasvegas) en Isobel Campbell aangevuld. Zeker door de aanwezigheid van laatstgenoemde zangeres kunnen we stellen dat de geest van Mark Lanegan over het On The Edge Of A Lost And Lonely World concept waakt, en dat is een mooie gedachte.

Carl Hancock Rux is op de eersteling al aanwezig, logisch dus dat hij met het toepasselijke The Beginning opent. Het is een zwaar zwart exorcisme waar de soulzanger de geesten uit het verleden verjaagt en er een bewierookte heavy postpunk song van maakt. We staan aan de afgrond van het nieuwe apocalyptische verval en Humanist trakteert ons op old school jaren tachtig postpunk. Dezelfde angst, dezelfde onzekerheden, hetzelfde wangedrag dat de wereld domineert.

Uit deze diepgewortelde paniek ontstaat het overwoekerende pandemie onkruid, dat vervolgens zijn slag slaat. “What does it mean? I wanna taste my God”, een herhalende smeekbede aan een hogere macht, meer woorden worden er aan de track niet toegekend. Met piepende saxofoonuithalen van Terry Edwards (PJ Harvey) denderen we de afgrond in. The Beginning voelt eerder als een radeloze On The Edge Of A Lost And Lonely World aankondiging van het einde aan. Wat staat ons verder nog te wachten? Man, wat is dit een sterke overrompelende aftrap!

Misschien wel omdat Rob Marshall zelf door kanker getroffen is, komt het net wat urgenter over. Gejaagd, alsof het zijn laatste plaat kan zijn. Humanist is hierdoor nog menselijker, inspirerend zelfs. Deze dramatische hectiek krijgt een zalvend weerwoord in Happy. Wat kleurt de stem van Ed Harcourt dicht aanschurend tegen het geluid van Echo & the Bunnymen boegbeeld Ian McCulloch en Mark Lanegan? Het mag duidelijk zijn dat de song met de grunge vocalist in gedachte gecomponeerd is en waarschijnlijk zelfs tijdens zijn leven nog voltooid is. De emotionele beladen hulpvraag van Ed Harcourt maakt het grote verschil, een gepassioneerde toevoeging die het passend maakt.

De fragiele kraak in de stem van Tim Smith toont een ander soort aan eerlijke kwetsbaarheid. Het gepijnigde Too Many Rivals wordt vanuit het diepste van het hart bezongen. Muzikale rivalen die zich als compagnons herenigen en een eenheid vormen. Ed Harcourt blijft dichter bij zichzelf op The Immortal, al bezit het wel dat bezwerende psychedelische vroeg Screaming Trees gitaargeweld. Hier kruipt hij niet in het personage van een andere, en gebruikt hij uiteraard zijn eigen verbale ingrediënten.

Smeuïg, verleidend slepend met weer die kenmerkende hoge uithalen. Liedjes blijven onsterfelijk, zelfs als de componist overlijdt. Ook hierdoor is het allemaal naar Mark Lanegan te herleiden. Wat een schat aan songmateriaal heeft deze geweldenaar met raspgeluid toch achtergelaten. Crows is een van de grote verrassingen op het Fuzz Club festival in de Effenaar en levert de mijmerende klaagzang van James Cox aan om zich over de This Holding Pattern darkwave te ontfermen. Hier stelt Rob Marshall zich ondergeschikt op, en ademt de track in alles Crows uit.

Ed Harcourt neemt de rol als vervangende mede songwriter serieus en uit die pen vloeit Brother voort. Dave Gahan is de geschikte kandidaat om deze eeuwigdurende vriendschap uit te dragen. De Depeche Mode vocalist is het gewend om zich in teksten en muziek van anderen in te leven, al kruipt hij de laatste jaren steeds meer uit die Martin Gore schaduw en dat scheelt veel. Deze rasentertainer zet Brother naar zijn eigen hand en zet een indrukwekkende performance neer.

Dave Gahan heeft de dood recht in zijn ogen aangestaard, waardoor de woorden zeker ook op hem slaan. De berusting van het ouder worden. Mij overtuigt hij hier meer dan op het laatste Depeche Mode wapenfeit Memento Mori. Het bezit het spirituele van Soulsavers, maar dan met een Humanist twist. Fraai hoe de zanger zich in een regenval van neerkletterende dondergitaarakkoorden staande houdt.

Het overtuigende Born To Be zelfbeeld sluit hier genadeloos op aan. Peter Hayes bezit nog steeds die bekende druggy sound, maar komt nu stukken volwassener over dan in zijn destructieve Black Rebel Motorcycle Club dagen. Het Live Fast Die Young leventje overwonnen, nu geldt enkel zijn aanwezigheid. Op een paradijselijke plaat hoort uiteraard ook engelenzang thuis.

De hees sensuele Rachel Fannan zorgt met haar zwevende doorleefde Keep Me Safe gothfolk aandeel voor de Krautrock verbindingslijn tussen hemel en aarde. De wereldse wanhoop, de vooruitstrevende hoop als onbereikbare doelstelling. Rob Marshall tovert een bovennatuurlijke gitaarspel en donkere baslijnen tevoorschijn en houdt de verwoestende eighties postpunk golven in ere. De kracht van de Exit Calm erfenis, alleen dan geperfectioneerd.

Romanticus James Allan bezingt de onbereikbare Dark Side Of Your Window liefde. Een liefde die verder reikt dan het eenvoudig houden van en die vooral eeuwige vriendschap in stand houdt. Hij bezit dat typische Schotse Keltische van zijn jaren tachtig broeders die toen een groot gedeelte van het alternatieve circuit domineren. Breed allesomvattende melancholiek, met de adem van het traditionele chauvinistische oer natuur besef.

Isobel Campbell bezit dezelfde roots als James Allan en grijpt de laatste strohalm overtuigend aan om dichtbij haar voormalige maatje Mark Lanegan te komen. Het lied heeft het hoopvolle afsluitende, met vocale zachtheid in een shoegazer dreampop ruis. De slidegitaar beantwoordt deze Love You More liefdesserenade. Het besef dat zich opdringt als iemand er niet meer is.

Een waardige afsluiter, al verzorgt het Rob Marshall alias Madman Butterfly het slotakkoord. de indringende beeldende vol overgave gezongen Lonely Night pianoballad, het filmische orkestrale The Presence of Haman en het verstikkende met strijkers gevulde tot overgave toewerkende The End epos zijn de laatste groeten aan Mark Lanegan. Het rouwproces sluit zich. Juist door de afwezigheid van Mark Lanegan verbinden de nummers zich meer aan elkaar dan bij het Humanist debuut. Hij is wel de gedeelde factor in dit alles, de onzichtbare katalysator die na zijn dood een grote stempel op Humanist drukt.

Humanist - On The Edge Of A Lost and Lonely World | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Ben dit nu voor de tweede keer aan het luisteren. Mede door deric raven zijn uitgebreide beschrijving hierboven die ik op zijn/hun site las. Mijn oordeel blijft nog even achterwege maar 't wordt ≥ 3* minimaal. Maar ineens viel het kwartje!

"Happy" lijkt ergens op. Ik kon het niet plaatsen. UNKLE? Of Cooper Temple Clause of.... Maar toen viel ie: And You Will Know Us By The Trail Of Dead - Relative ways. Die zanglijn, dat vind ik heel erg verwant aan elkaar.
Niks mis mee, ik heb die plaat begin jaren 2000 echt stuk gedraaid en dit lijkt ook wel die kant op te gaan. Inderdaad lekker duister zoals bij bovengenoemde referenties ook vaak is. Hou ik van. Bedankt voor de tip!