Jungle Brothers - J. Beez Wit the Remedy (1993)

Een gewaagde plaat omdat ze aardig aan het experimenteren slaan. Daarom een interessante plaat om te beluisteren. Als je straight outta jungle hebt vind ik wel dat je deze ook moet halen.

Ik snap het gemiddelde van dit album helemaaaaal niet....
Echt het is me een raadsel waarom dit zo laag gerate wordt.
Ik vind het een heel vet hiphop album met lekkere beatbangers, mooie scratches en af en toe weer die jazzy samples.
Er staan wat gewaagde experimentjes op waarvan ik alleen Blahbludify geen ruk aan vind. 40 Below Trooper is een van mijn favorieten in het hiphop genre...wat een vette beat en goede flow!
Good ole hype shit vind ik ook boven modaal. Maar er staan sowieso genoeg nummers op die het album tot een hoogte an 4* doet stijgen.

Jungle Brothers brachten in '88 een belangrijk en sterk album uit "Straight Out the Jungle", dat vooral door de jazzy basement-sfeer goed werd onthaald. In '89 volgde "Done by the Forces of Nature". Hun stijl werd gekenmerkt door een positieve ingesteldheid, sample-heavy beats met een jazzy of funky inslag en simpel gehouden flow en inhoud. Hun stijl is in feite de blauwdruk geworden (of toch alleszins zeer invloedrijk) van de Native Tongues-beweging die in '89 en '90 definitief doorbrak met de mega-klassieker "3 ft High & Rising" van De La Soul en het veelbelovende debuutalbum van A Tribe Called Quest en later nog meer furore zou maken. De volgelingen van de Jungle Brothers werden echter veel populairder dan henzelf. En de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat De La en ATCQ ook meer talent en diepgang in huis hadden dan de plezierige JB's.

4 jaar na hun vorige album kwam "J. Beez Wit the Remedy" uit. Ondertussen waren De La en ATCQ zwaargewichten in de hiphop-scène geworden. De status die zij hadden verworven was na zo'n lange afwezigheid niet meer te bereiken voor de JB's. Daarom sloegen ze maar aan het experimenteren. Resultaat: een commercieel gigantisch geflopt album dat bestaat uit enerzijds ijzersterke tracks die al het voorgaande werk van de JB's overtreffen en anderzijds enkele mislukte tracks die het niveau hier sterk naar beneden halen.

"J Beez Wit the Remedy" kent een heerlijke binnenkomer. "40 Below Trooper" swingt meer dan de pan uit. Voor de luisteraar is het quasi onmogelijk stil te zitten op een funky nummer als dit en de vlot rollende opruiende bass wordt vaak genoeg onderbroken om de spanning weer even op te drijven. "Book of Rhyme Pages" heeft een traag tempo en is ritmisch sterk en meeslepend en ideaal voer om flowgewijs geript te worden door de JB's. Ze doen dat dan ook, terwijl ze het hebben over de activiteit van het rappen zelf en de evolutie van hiphop. De productie klinkt erg origineel en heeft veel swing ondanks het luie en trage tempo.

Het niveau blijft voorlopig erg constant en heel hoog, want "Jimmy Weighs a Ton" is misschien wel het beste nummer van het album. Een zomerse en sensuele productie met een zacht zoemend bassje geeft direct een chille en relaxede sfeer, ongeveer vergelijkbaar met het nummer "'93 till Infinity" van Souls of Mischief. Een bridge komt binnenvallen in het nummer wat gepaard gaat met een abrupt afbreken van de zomerse en mellow sfeer. Enkel een drum, zwaar gescratch en een sample van PE's "My Uzi Weighs a Ton" nemen even over. Nadien gaat de track gewoon weer verder op het eerdere elan en na het tweede vers komt een vrouwenstem een prachtig klinkend refreintje zingen. Ik vind het een engelachtig mooi zanglijntje en het geeft het nummer net dat tikkeltje extra. Reken daar de sterke flows van de heren bij en je krijgt een topsong.

Na drie absolute topnummers, die wat mij betreft de beste momenten uit de discografie van de groep zijn, komt "Good Ol Hype Shit". De track is wel aardig, maar weinig verheffend. Basic productie met goede raps van het duo. Wel bezit het nummer erg fijn gescratch. Een volgend hoogtepunt is "Spark a New Flame" met zijn geïntoxiceerd op een neer springend basslijntje met op de achtergrond de hypnotiserende conga's. Ook hier zingt een vrouwenstem op een leuke manier het refrein. Het nummer klinkt heerlijk relaxerend en smoked out. "I'm in Love with Indica" streeft ook een geestverruimende sfeer na, maar slaagt daar iets minder in. De lage bass is te weinig dragend voor een volledig nummer, maar desalniettemin is dit ook weer een erg degelijk nummer. Stilaan begint men zich af te vragen waarom dit album geen klassieker is. Want op het belachelijk slechte en nergens op slaande lawaai van "Blahbudify" na was het begin tot nog toe vrijwel vlekkeloos met vele hoogtepunten.

"Simple as That" overtuigt echter minder. De beat is minder aantrekkelijk en zelfs te repetitief en ook het gezongen refrein werkt minder goed. "I'm in Love With You" lijkt saai te beginnen, maar dan komt een "gephaserd" gitaarrifje het nummer redden door de noodzakelijke funky injectie toe te dienen die het nummer nodig had. "Good Lookin Out" lijkt dan misschien wel het beste nummer van het album te worden, wanneer een hemels klinkende Pete Rock-achtige blazersample het nummer opfleurt. De lyrics zijn ook erg goed en grappig: Mike G rapt over het advies van zijn vader over veilige sex. Maar dan komt een nietszeggende bridge het nummer verpesten. Na de bridge rapt Mike G nog verder, maar de blazersample is plos verdwenen, tot hij helemaal op het einde van het nummer toch nog eens terug op de proppen komt. Jammer, want vanaf de bridge blijft de luisteraar wat op zijn honger zitten zonder de catchy blazersample.

Na "Good Lookin Out" zet ik het album af, want wat erna komt is in mijn oren te experimenteel veredeld lawaai, met "Spittin Wicked Randomness" als dieptepunt.

Ik kom dus slechts uit op 3,5 sterren en dat is in principe veel te weinig gezien de absolute toptracks die hierop te vinden zijn. De Jungle Brothers waren in '93 in tegenstelling tot hun Native Tongues-collega's een experimentele bijna avant-garde weg ingeslagen op sommige nummers, terwijl duidelijk klinkt dat ze beter bij hun jazzy stijl waren gebleven, die hier enkele absolute hoogtepunten van de midnineties-hiphop oplevert.

3,5*