Daryl Hall - D (2024)

Walking in Between Raindrops is de tweede single. Veel beter dan Can't Say No to You.

Voorganger Laughing Down Crying dateert alweer van 2011 en is overigens een prima plaat.
Redelijk gevarieerd en man's vocalen stonden zeer fraai in de mix.
Can't Say No to You en Walking in Between Raindrops doen mij nog niet veel. Nu is Hall nooit een artiest geweest wiens muziek nieuwe grenzen opzoekt, dat is ook niet erg. Zwoele 'Philly''soul is wat je krijgt.
Met 34 minuten op de klok vormt dit meer een lange EP dan een volwaardige plaat.
Benieuwd wat Hall er van heeft gebakken.

Dan heb je dus deze, Daryl Hall - Sacred Songs (1980), nog niet gehoord.

precies. Sacred Songs is een soort prog/soul kruising, fantastische plaat. Toch een beetje een vergeten klassieker

Jazeker wel. Het solodebuut van Hall met een grote vinger in de pap van Fripp.
Slecht is het niet, maar het ritme van de eerste 2 songs en de geforceerde zang van Hall in Something in 4/4 Time vind ik ronduit storend.
De rest van de plaat wordt er voor mij al niet veel beter op. Het zal ongetwijfeld heel knap in elkaar zitten maar NYNYC werkt mij ook flink op de zenuwen.
Ik zie wel in dat het solo-debuut van Hall een stijlbreuk vormde met zijn eerdere werk met Oates.
En zeker in vergelijking met Laughing Down Crying vormt die laatste een grote brug naar de jaren 70.
Kortom; Sacred Songs vormt misschien wel de meest vreemde eend in de bijt in het oeuvre van Hall. Of het een grote inventieve plaat vormde in het muzikale landschap van destijds laat ik in het midden.

Album maakte onderdeel uit van een trilogie, waar Robert Fripp allerlei theorieën over had bedacht. Samen met Peter Gabriel (de eerste) en Fripp's eigen Exposure waren dit drie albums met de Frippertronics als verbindende schakel. Daarnaast deden Hall en Gabriel ook mee op Exposure. RCA, Hall's platenmaatschappij, wilde dit soloproject in eerste instantie niet uitbrengen, omdat het toch wel erg ver af stond van zijn blue-eyed-soul, die hij met John Oates maakte. In 1980 is Sacred Songs uiteindelijk toch uitgebracht. Alhoewel het zijn eerste solo-album was, was het dat eigenlijk ook weer niet vanwege die Fripp bemoeienis. Qua stijl is daarom Three Hearts In The Happy Ending Machine uit 1986 m.i. zijn eerste, échte solo-album.

En solo-albums verschenen eens in de zoveel jaren en steeds waren het meer dan aardige albums. Vooral voor de mensen die het niet erg vinden dat er nul progressie in zijn muziek is te vinden. Eindelijk is daar D. Het album is nog niet binnen, want donderdag (vrijdag is de releasedatum). De twee reeds vrijgegeven tracks (Walking In Between Raindrops en Can't Say No To You) klinken als vintage DH. Vraag is hoeveel er in de studio is gesleuteld aan zijn stem, want de beste man klinkt live bij tijd en wijle niet meer toonvast en soms erg geforceerd. Daar is op de twee nieuwe tracks echter niks van te horen. De productie van David Stewart is dan ook weer helemaal dicht geplamuurd. Zoals zoveel leeftijdsgenoten (uitzonderingen daargelaten) is dit het beste te beluisteren vanaf LP/CD/stream en hoeft het live allemaal niet meer zo voor mij. Blijven toch oude mannen en publiek die vooral vanuit nostalgische overwegingen minder kritisch zijn over de vocale capaciteiten van degenen die op het podium staan. Ben benieuwd naar de rest van het album.

Zeer content met deze worpeling van mr. D. "D" staat voor zijn bijnaam, gegeven door vrienden.

Ben al heel wat jaren groot liefhebber van de in 2007 gestarte web-tv-serie, Live from Daryl's House (LfDH). En zo opent het album ook. Toffe samenzang, vrolijk, fijne vibe in The Whole World's Better. Misschien voor sommigen wat teveel We've Got the Whole World in Our Hands stemming. IK mag er vooral graag naar luisteren.
Too Much Information straalt al wat meer Hall & Oates uit. Hoe langer het nummer duurt, hoe beter het wordt.
Dan de eerste single, Can't Say No To You. Eerste indruk was nu niet direct overweldigend, maar het begint te groeien. Vervolgens een heuse ballad, Rather Be a Fool. Een hoogtepunt op het album. Prachtig intiem gezongen met D's soulstem. Je komt echt in hogere sferen. Zoals hij "Understand" uitspreekt. Hij gaf aan dat dit nummer volledig autobiografisch is. Rainbow over the Graveyard borduurt daar eigenlijk op voort. Prachtig duo op het album.

Not the Way I Thought It Was is een nummer wat me wat minder aanspreekt. Niet bijzonder.
Walking in Between Raindrops is de tweede single en die pakte me meteen bij de strot. Zoals alleen Daryl het kan uitvoeren. Genieten!

Why You Want to Do That (To My Head) is wel even andere kost. De bas zit hier aardig voor in de mix. En hier is Hall wel wat aan het forceren met zijn stem, zoals Jonestown hiervoor ook aangaf. Maar eerlijk gezegd heeft Daryl dat altijd al gedaan. Heerlijke funky track, hoor. En Charlie DeChant (lange tijd in de begeleidingsband van H&O) doet fijntjes mee op de sax.
En als laatste Break It Down to the Real Thing en daarmee gaan we terug naar de tijden van Live from Daryl's House. Dus weer terug naar het begin van het album.

Kan niet anders zeggen dan dat het absoluut genieten is. Had wel een bepaalde verwachting, maar niet dat hij dat een heel album vol zou houden.
Vooraleer nog net geen 4,5*, maar die kans is zeker nog aanwezig.

D, het nieuwe album van Hall maakt wisselende indrukken op mij. De zang van Hall is als altijd soulvol maar ook ingehouden. De productie is wat vreemd, in een tracks als Break It Down to the Real Thing lijkt de mix wel niet helemaal goed uitgevoerd.
Opener The Whole World's Better is flauw en het jolige karakter met het geklap op de achtergrond vind ik zelfs irritant. Een wat a-typische opener.
Is het dan allemaal kommer en kwel; nee dat is ook niet het geval. De diepe baslijn in Why You Want to Do That refereert duidelijk naar de jaren 70, daar doet Hall met de hoge zanglijnen nog een schepje bovenop.
Het broeierige sfeertje vind ik wel wat hebben, alleen die productie...
Rather Be a Fool is de beste song van de schijf, niet alleen zingt Daryl als een nachtegaal, het geheel ademt ook een melancholische sfeer.
D is niet de plaat gebleken waar ik op had gehoopt. Voorganger Laughing Down Crying was niet alleen gevarieerder en afwisselender, voor mijn gevoel werd er op die plaat als band gemusiceerd.
Dat is op D een stuk minder het geval, meer elektronica, meer wollige studiotrucjes en de songs lijken niet vanuit een ''bandsetting'' tot stand te zijn gekomen. Een voldoende derhalve maar het album overtuigd mij zelden en dat is jammer.