Hinds - Viva Hinds (2024)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hinds - Viva Hinds - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hinds - Viva Hinds
Carlotta Cosials en Ana García Perrote moesten noodgedwongen met zijn tweeën verder, maar laten op het uitstekende Viva Hinds horen dat er nog altijd veel muziek en plezier zit in hun bands Hinds

Na de garagerock van de eerste twee albums en het meer pop georiënteerde derde album was het de vraag welke richting de Spaanse band Hinds op zou gaan op hun vierde album. Het deze week verschenen Viva Hinds geeft het antwoord. Op het vierde album laten Carlotta Cosials en Ana García Perrote hier en daar wat flarden uit het verleden van de band horen, maar komen ze ook op de proppen met wat echo’s uit de jaren 80. Wat is gebleven is het aangenaam ruwe karakter van de songs van Hinds en het vermogen van Carlotta Cosials en Ana García Perrote om onweerstaanbaar lekkere popsongs te schrijven en deze op geheel eigen wijze uit te voeren. Heerlijk album!

De Spaanse band Hinds debuteerde in de eerste week van 2016 met het geweldige Leave Me Alone. De muziek van de band uit Madrid rammelde echt aan alle kanten, maar de mix van 60s garagerock en Phil Spector girlpop uit dezelfde periode was ook onweerstaanbaar lekker. Carlotta Cosials, Ana García Perrote, Ade Martín en Amber Grimbergen maakten in muzikaal en vocaal opzicht zeker geen onuitwisbare indruk, maar met de popsongs van de vier was echt helemaal niets mis.

Het werd alleen maar beter op het in het voorjaar van 2018 verschenen I Don’t Run. Het tweede album van Hinds tapte voor een belangrijk deel uit hetzelfde vaatje als het debuutalbum, maar de muziek en met name het gitaarwerk klonk een stuk beter en hetzelfde gold voor de zang, terwijl ook de productie van de van The Strokes bekende Gordon Raphael een duit in het zakje deed.

Het in de zomer van 2020 verschenen The Prettiest Curse was tot voor kort het laatste levensteken van Hinds. Ook de derde album van de band uit Madrid was een uitstekend album, al liet The Prettiest Curse wel een flinke koerswijziging horen met veel meer invloeden uit de pop en een vleugje disco.

Op het deze week verschenen Viva Hinds staan nog maar twee vrouwen op de cover. Bassiste Ade Martín en drumster Amber Grimbergen hebben de band inmiddels verlaten, waardoor Carlotta Cosials en Ana García Perrote met zijn tweeën zijn overgebleven. Op het vierde album van Hinds laten de twee horen dat ze het oude geluid van hun band niet helemaal vergeten zijn, maar domineren de nieuwe wegen.

Viva Hinds klinkt weer wat ruwer dan zijn voorganger en zit in muzikaal opzicht ergens tussen I Don’t Run en The Prettiest Curse in. Het nieuwe album van Hinds heeft heel af en toe nog de jaren 60 vibe die de eerste twee albums van de band zo leuk maakte, maar sleept er vervolgens vooral invloeden uit de jaren 80 bij, met een hoofdrol voor invloeden uit de new wave. Die jaren 80 invloeden hoor je vooral wanneer de synths het voortouw nemen of wanneer de bassen kiezen voor de vaste patronen van de postpunk, maar je hoort het ook terug in het gitaarwerk.

Carlotta Cosials en Ana García Perrote maakten het vierde album van Hinds samen met producer Pete Robertson, die ooit drumde bij The Vaccines. In de studio schoven ook Beck en Fontaines D.C. drummer Grian Chatten aan voor een gastbijdrage, wat illustreert dat Hinds al lang niet meer dat onbekende Spaanse bandje van weleer is.

De muziek van de band rammelt al lang niet meer zo als in het verleden, maar Viva Hinds klinkt lang niet zo gepolijst als zijn voorganger. Carlotta Cosials en Ana García Perrote waren op de vorige albums van Hinds al zeer bedreven in het schrijven van memorabele popsongs en dat zijn ze op het vierde album van de band nog steeds. Alles op het album klinkt even lekker, waarbij het niet zoveel uitmaakt of de twee zich bedienen van het Engels of het Spaans.

Zeker wanneer de muziek breed uitwaaiert neemt Hinds je direct mee terug naar de jaren 80, al kende ik destijds geen band als Hinds. Met name de eerste twee albums van de band vond ik ultieme feelgood albums en ook van Viva Hinds kan ik alleen maar heel vrolijk worden. Carlotta Cosials en Ana García Perrote hebben wat tegenslagen moeten verwerken, maar met Viva Hinds is Hinds gelukkig weer helemaal terug. Erwin Zijleman

Als alle zekerheden wegvallen en het Spaanse band Hinds met de nodige tegenslagen te maken krijgt is het tijd om te relativeren. Waar sta je in het proces als de platenmaatschappij weinig vertrouwen biedt en je hard op de plavuizen laat stuiteren. Kernleden Ade Martin en Amber Grimbergen nemen schuifelend afscheid en ook het managementteam gebruikt deze noodgedwongen langeafstand termijn om Carlotta Cosials en Ana García Perrote in het diepe te gooien en kijken van de zijlijn toe hoe ze worstelend boven komen drijven. De nodige bandwisselingen leveren uiteraard ook een veelvoud aan stijlbreuken op, het is de kunst om daar vanuit een eigen sound te creëren. Sterker nog, blijkbaar ligt in het gemis juist hun kracht.

En dat doet het duo dus, ze hebben geleerd van het verleden en herpakken zich. Nu is het een ernstige bezigheid die ze met beide handen aangrijpen. Het kneuterige onbeholpen Leave Me Alone debuut was vooral schattig opruiend. Lekkere lo-fi garage punkrock met hier en daar wat postpunk uitspattingen. Een beetje nonchalant druggy, maar verder niet zo bijzonder. Bij opvolger I Don’t Run leggen ze de nadruk op de surfrock en op het tijdens de coronadagen verschenen The Prettiest Curse wijken ze naar de swingende discofunk uit.

Hinds komt uit het zonnige Madrid, en ze verloochenen nog steeds hun roots niet, al nemen ze The Prettiest Curse wel in Londen en New York op. Het is een bewuste keuze om voor Viva Hinds twee Spaanstalige nummers op te nemen. Van dit patroon wijken ze dus bij de voorganger af, nu is deze nationale trots wel weer aanwezig. Mala Vista staat voor het einde van een donkere periode, er is weer zicht op vooruitgang, de duisternis overwonnen. En Forma is de grote schoonmaak, en sluit met de rommelige voorgangers af. Dit is exact het punt waar Hinds zich op dit moment bevindt, zelfverzekerd en doeltreffend.

Door de connecties in de scene leggen ze contacten met Grian Chatten van Fontaines D.C., het hedendaagse boegbeeld van de huidige generatie. Ook Beck die altijd dwars tegen de stroming invaart en daardoor iets unieks in de jaren negentig neerzet, kruist hun pad. Je kan het slechter treffen, zeker als deze twee smaakmakers de belofte nakomen en samen met het tweetal de studio induiken en ieder een song aanleveren.

De jaren tachtig synthpop plaat Hyperspace is toch wel een misstap tussen het oeuvre van Beck, die vervolgens slechts als gastmuzikant bij recent werk van The Black Keys en Orville Peck aanwezig is. Gelukkig is zijn Boom Boom Back aandeel ouderwets prettig, en zijn herkenbare luie funky beats hier geheel op de juiste plek. Met zachte vrouwenzang introduceren ze Grian Chatten die hier op Stranger met zijn vocalen overduidelijk naar het intieme Chaos for the Fly solodebuut teruggrijpt. Het is net wat beeldender, met een kalmerende visie en oh zo prettig in het gehoor. Het zijn de twee parels op Viva Hinds, een meerwaarde welke zo positief uitvalt.

Superstar is de keerzijde van de roem. Vrienden verdwijnen omdat je continu op reis bent en aan verplichtingen moet voldoen. Het is de overlevende arrogantie om je in het artiestenwereldje staande te houden, terwijl je diep van binnen beseft dat het geen rooie cent oplevert. Eind van de maand klop je bij ouders aan met de vraag of ze financieel kunnen bijschieten, omdat de huur betaald moet worden. Dit is het deel van het romantische muzikantenleven wat men liever voor de buitenwereld verborgen houdt.

Hinds is nog steeds uitbundig speels, maar dan minder chaotisch en meer jaren tachtig new wave. Ze vertikken het om deprimerend zich in een donker hol af te sluiten en verven bij Hi, How Are You? de pastelruimte lichtblauw. The Sky Is The Limit, maar die moet je wel zelf inkleuren. Natuurlijk hebben ze de rauwe uitbarstingen niet helemaal verleerd, het klinkt net een tikkeltje toegankelijker en vooral melodieuzer. Hi, How Are You? zou zich prima tussen de vroegere jeugdige Throwing Muses platen thuis voelen. Bon Voyage, en dat is het zeker, een prettige reis, een trip minder langs de afgrond dan op de eerdere platen. Alleen jammer dat ze de Viva Hinds release niet in de voorzomer plannen.

Hinds - Viva Hinds | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Prettige plaat, maar niet meer dan dat. Niet goed genoeg om het tot een recensie op mijn blog te bevorderen tussen al het geweld van de afgelopen maand. Er staan zeker een aantal lekkere nummers op, maar ook een paar die de middelmaat aantikken. Hinds krijgt zeker wel het voordeel van de twijfel, want het klinkt allemaal heel sympathiek.