Grand Slam - Wheel of Fortune (2024)
mijn stem
1 stem
Ierland
Rock
Label: Silver Lining
-
There Goes My Heart (4:55)
-
Starcrossed Lovers (4:34)
-
Come Together (In Harlem) (4:10)
-
Trail of Tears (3:51)
-
Feeling Is Strong (Jo's Song) (5:14)
-
Spitfire (4:20)
-
I Wanna Know! (3:56)
-
Pirate Song (5:51)
-
Afterlife (5:28)
-
Wheel of Fortune (4:29)
0
geplaatst: 15 januari 2025, 18:03 uur
Het tweede officiële studioalbum van Grand Slam, de groep ooit door Phil Lynott (Thin Lizzy) en Mark Stanway opgericht en in 2019 dankzij gitarist Laurence Archer uit de as herrezen voor Hit the Ground.
Op de opvolger geen grote verwijzingen naar Lynott of Lizzy, afgezien van de twingitaarlijnen van de lekkere opener There Goes My Heart. Archer speelde in 1992 bij UFO en wat betreft de melodieuze hardrock van Grand Slam zou je ook een vergelijking met die groep kunnen maken, of de hardrockplaten van Gary Moore.
Grote verschil is echter de vrij zware stem van Mike Dyer, die weliswaar gezegend is met een rauw randje maar tegelijkertijd spanning mist - in mijn beleving, zeg ik er nederig bij. Tegelijkertijd kan Archer volop ouderwets schitteren met afwisselend melodieus of flitsend gitaarwerk, dankzij de solide basis van nieuwe bassist Rocky Newton en drummer Benjy Reid. Lekkere gitaarlijntjes bijvoorbeeld in Trail of Tears, heavy én swingend is het in Pirate Song en vooral het beschouwende en gevarieerde Afterlife valt op.
Het leidt tot een aangenaam album dat evenwel toch iets mist: een compositie die er qua melodie uitspringt. Zo'n nummer dat echt wat extra's heeft. Wat langskomt is desondanks zonder uitzondering degelijk en aangenaam, leidend tot een wat saaie 7,5 als schoolcijfer. Vooral een plaat voor de fanatiekere gitaarliefhebber, eentje die bovendien lekker vet is geproduceerd, mede dankzij (Nederlander?) Pieter Rietkerk.
2 maart staat Grand Slam in Tilburg in het voorprogramma van Saxon. Eens kijken hoe mijn agenda er dan uitziet, nieuwsgierig ben ik namelijk wél.
Op de opvolger geen grote verwijzingen naar Lynott of Lizzy, afgezien van de twingitaarlijnen van de lekkere opener There Goes My Heart. Archer speelde in 1992 bij UFO en wat betreft de melodieuze hardrock van Grand Slam zou je ook een vergelijking met die groep kunnen maken, of de hardrockplaten van Gary Moore.
Grote verschil is echter de vrij zware stem van Mike Dyer, die weliswaar gezegend is met een rauw randje maar tegelijkertijd spanning mist - in mijn beleving, zeg ik er nederig bij. Tegelijkertijd kan Archer volop ouderwets schitteren met afwisselend melodieus of flitsend gitaarwerk, dankzij de solide basis van nieuwe bassist Rocky Newton en drummer Benjy Reid. Lekkere gitaarlijntjes bijvoorbeeld in Trail of Tears, heavy én swingend is het in Pirate Song en vooral het beschouwende en gevarieerde Afterlife valt op.
Het leidt tot een aangenaam album dat evenwel toch iets mist: een compositie die er qua melodie uitspringt. Zo'n nummer dat echt wat extra's heeft. Wat langskomt is desondanks zonder uitzondering degelijk en aangenaam, leidend tot een wat saaie 7,5 als schoolcijfer. Vooral een plaat voor de fanatiekere gitaarliefhebber, eentje die bovendien lekker vet is geproduceerd, mede dankzij (Nederlander?) Pieter Rietkerk.
2 maart staat Grand Slam in Tilburg in het voorprogramma van Saxon. Eens kijken hoe mijn agenda er dan uitziet, nieuwsgierig ben ik namelijk wél.
* denotes required fields.
* denotes required fields.