Ike Quebec - Heavy Soul (1962)

Tja, wat moet ik hier van vinden....nu 2 keer gedraaid en tja......u hoort nog van mij zal ik maar zeggen........eerst maar eens beginnen met 3...

Nu een week in mijn bezit en deze groeit en groeit.....awh toch een heel lekkere plaat dit....misschien wel samen met 'Somethin Else' en 'Let Me Tell You 'Bout It' (Leo Parker) de top 3 van fijnste JAZZ-ontdekkingen voor mij dit jaar als ik het nu zo kan overzien....

Tja, kwee nie.....heb een beetje tweeslachtigheid bij deze plaat.
2 jaar niet gedraaid en hij doet me nu toch niet echt veul....
0,5 er af, maar ga 'm komende tijd nog eens vaker opzetten...

Dit is toch een album waar ik steeds weer naar blijf terugkeren.

Ouderwetsige jazz met zo´n ´kan-tegenwoordig-niet-meer´-orgeltje.
Eigenlijk is het ook alleen saxofoon met wat begeleiding.
Geen ingewikkelde snelle passages, geen scheurend getoeter, zelfs een beetje sloom hier en daar, maar intussen enorm virtuoos. Hij laat de saxofoon echt zingen, maakt heerlijke improvisaties. En dan is een classic als The Man I Love , die gewoon dicht bij de oorspronkelijke melodie blijft, toch van aparte klasse.

Uit de jazz-box van Hans Dulfer, die met zijn voorkeur voor specifiek deze plaat naar wat ik begrijp de toch vrij onbekende Ike Quebec met terugwerkende kracht een hogere status heeft gegeven. Gelukkig maar.

Enig minpuntje: bonustrack nr 9 is een vervelend uptempo nummer. ´Not a part of the original LP´, dat je t maar weet.

Aangezien Soul Samba me behoorlijk goed bevalt ben ik ook eens gaan luisteren naar Heavy Soul en dat bevalt eigenlijk net zo. Toch wel een ander soort album, maar de relaxte, loom makende vibe doet het goed bij mij.