Er waren tijden dat ik dit het allerergste vond dat er maar was in de muziek. Dat was op het hoogtepunt van de roem, iets vóórdat deze plaat er was; terreur op de radio; er was niet omheen te luisteren! Nu na een veilige tijd later ben ik iets milder geworden ondanks het slechte Engels, de nep-exotische sound en de allesvernietigende hoempa-beat. Maar enige nostalgie is ook bij mij intussen wel voelbaar; vooral bij
Paraquayo dat ik ook vroeger al een acceptabel nummer vond.
Verder een plaat die een prima tijdsbeeld geeft van de glorietijd, ook of júist zonder
Little Green Bag en net als
LeRoi vind ik zo ook de hoes mooi in seventies-sfeer.