Saidan - Jigoku: Spiraling Chasms of the Blackest Hell (2021)

Aardig debuut waar Saidan nog wat zoekende lijkt naar hun geluid. De thematiek is wel helder en interessant, maar de rauwe intensiteit is door de wat ongebalanceerde geluidsmix niet zo indrukwekkend als op latere werken. De vocals zijn indrukwekkend, maar kunnen met beter geluid nog intenser overkomen. Het is vooral doordat ik de discografie van oud naar jong heb doorgespit dat mij dit opvalt. Ook de weelderigheid en aanstekelijkheid van de melodielijnen zoals op hun laatste album zijn hier niet zo aanwezig. Tracks 2, 4 en 6 vind ik goed en maken het album de moeite waard. De interludes doen mij hier vrij weinig, vooral de noise interlude (track 5) had voor mij niet gehoeven.