Drengskapur / Häxenzijrkell - Split (2024)

Dit is echt een fabuleuze split geworden. Twee Duitse entiteiten die beiden al het één en ander op de kerfstok hebben, bundelen de krachten om de nietsvermoedende luisteraar te overweldigen met afwisselend zwartmetaal.

Drengskapur dwingt je middels 'Urkraft' in niet minder dan 24 minuten op de knieën met een maalstroom aan ideeën die zich vrij kalm doch dwingend aan je ontvouwen. De eenzame openingsakkoorden introduceren een ingetogen postmodern spektakel. Het laat zich echter al gauw vervormen tot een mystiek stuk waarin niet zelden enkele flarden 'Bergtatt' doorklinken. De moderne tonen houden het eigenzinnig. Ook het avontuur is volop aanwezig. Geen moment van verveling treedt hier op. Zonder meer is dit het beste wat Drengskapur tot nu toe uit hun heksenketel liet ontsnappen.

Häxenzijrkell vervolgt met twee dreunende stukken die zwaar en oorverdovend een spoor van vernieling achterlaten. Dit genootschap weet doom en black op treffende wijze te vermengen. Waar 'Ursprung' zich wentelt in overwegend traag voortploegend vitriool, ontluiken er in 'Dämmerung' enkele razende oplevingen die het heksenkransje met geweld doen opschrikken.

Beide acts weten je met deze uitgave in een bijzondere sfeer te verdrinken waarbij Drengskapur bij mij een hele lichte voorkeur geniet.