Kishi Bashi - Kantos (2024)

Na vijf jaar eindelijk de opvolger van Omoiyari. Nu is het niet zo dat Kishi Bashi heeft stilgezeten, want zo verscheen er o.a. de score Music from the Song Film: Omoiyari en was er de samenwerking met Toby Chu.

Omoiyari was en is een album dat ik enorm waardeer.En daar zit gelijk het probleem: de liefde voor dat album is dusdanig groot dat het invloed heeft op mijn waardering voor dit album.
Kishi Bashi gaat hier meer de popkant op waardoor het geheel wat platter op me overkomt (het is aan het einde zelfs meer disco). Ik mis de betovering van de vorige albums. Hier moet er duidelijk gedanst en gefeest worden. Een nummer als Icarus IV bijvoorbeeld stampt lekker weg en dat is lekker, maar niet betoverend waar ik zo enorm voor val bij zijn muziek. Wel één van de sterkste nummers op dit album trouwens.

Is het een fijn dansfeest? Zeker, maar had dan niet dat prachtalbum Omoiyari afgeleverd. Het was zeer zeker de bedoeling om te stoeien met andere genres (uit het verleden) en daar slaagt Kishi Bashi goed in, alleen verkies ik toch wat meer die andere stijl. Maar wie weet dat ik hier na verloop van tijd nog op terugkom en de waardering omhoog gaat, want ondanks is alles heeft het wel weer een echt Kishi Bashi stempel en dat is sowieso al een pré.

Late Night Comic vind ik een fijn popnummer maar verder zijn de nummers op Kantos minder pakkend in vergelijking met Kishi Bashi’s laatste twee albums.