New Riders of the Purple Sage - New Riders of the Purple Sage (1971)

Nog maar twee stemmen hier;
als je van the Band houdt, en de Flying Burrito Bros. kunt waarderen, moet je deze plaat toch eens een kans geven.
Goede country rock met mooie samenzang.

De Flying Burrito Brothers was een countryrockafsplitsing van the Byrds - en deze New Riders Of The Purple Sage (met main men John Marmaduke Dawson en David Nelson) hadden een soort parallelle carriere als afsplitsing van een ander Westcoast-instituut, de Grateful Dead: oerleden van dit countryrockbastion waren the Dead's Jerry Garcia, Phil Lesh en Mickey Hart, hoewel NRPS al een transformatie had ondergaan toen dit debuutalbum werd opgenomen - alleen Garcia was nu nog als gastmuzikant te horen. Vaak worden beide bands in 1 adem genoemd en ook in dit geval is de piek in het begin waar te nemen waarna het zeer langdurig bergwafwaarts ging. Hier, op het debuutalbum, is het nog top. NRPS schurkt meer tegen Grateful Dead aan dat Flying Burrito Brothers tegen Byrds - een soort van stoned countryrock, soms rammelend maar recht uit het hart. En nooit klonk een pedal steelgitaar goorder (in de meest positieve zin van het woord) als hier op Dirty Business.
4****

Jezus, wat worden we oud. Dit was toch een van de leukere countryrockgroepen en met een schokje realiseer ik me dat deze hele band -althans de klassieke versie die dit debuutalbum opnam- wijlen is, op David Nelson na. Na David Torbert, Jerry Garcia (hier gast) en Spencer Dryden stierf deze week John Marmaduke Dawson.
Nelson is the last man standing; Magere Hein mag nu wel eens een keer op vakantie gaan.

Een soort country rock versie van The Grateful Dead, ondanks het feit dat Phil Lesh en Mickey Hart al weer waren vertrokken voor dit debuutalbum het licht zag.

Jerry Garcia is hier trouwens een volwaardig lid, geen gastmuzikant (zoals het geval is op Powerslide en Oh, What a Mighty Time). Hij zou later ook nog als producer optreden op Home, Home on the Road.

Dit is eigenlijk wel één van de beste country-rock albums, mede dankzij Garcia's schitterende steelgitaar spel.

Ik zal het e.e.a. nog eens herbeluisteren en vervolgens berichtjes plaatsen bij de albums, dat ben ik al die tijd vergeten.

Dit album had ik vroeger op vinyl als heruitgave in de Embassy-serie van CBS (EMB 31105) met op de voorzijde foto's van de bandleden tijdens een concert.

Als je van de Grateful Dead-albums Workingman's Dead en American Beauty houdt, moet je dit album ook eens proberen.

De herziene CD-versie heeft ook nog 3 fijne live-nummers/covers bij zich (Down In The Boondocks, The Weight en Superman).

Jerry Garcia's steelgitaar streelt als het ware je oren.

Bijzonder aangenaam album, de 2 Dead-albums in die stijl zijn inderdaad een prima referentiepunt, kan deze prima naast staan! Even niet gedraaid, en nu erg euforisch over de kwaliteit van deze plaat. Waauw-gevoel!

Rapportcijfer 8+

Erig knap gedaan. Waanzinnig mooie productie en erg goede harmoniezang. Heerlijk gitaar en pedalsteel spel tevens.

Wel wat zoet soms, maar met zoet is niks mee. Wellicht mooi om deze op lp in mijn collectie op te nemen.

1971 is eigenlijk net wat te vroeg voor mij geweest om me daarin goed te kunnen verdiepen. Vandaar dat ik nu een beetje bezig ben met een inhaalslag.
Ook dit album voor enkel een euro op vinyl kunnen scoren. Een winkel die zo nu en dan maar open is en een paar zaterdagen alles voor 1 euro verkoopt. En dit pareltje zat daar dus tussen, bleek dus totaal onbekend voor de meeste liefhebbers. Ook ik zelf wist niet precies wat ik er van kon verwachten.
Maar na een paar keer beluisteren en info op internet blijkt het toch echt een muzikale verrassing.

Stond New Riders Of The Public Sage in het begin wat bekend als Grareful Dead B team (om het in voetbaltermen te duiden), al snel werd dat statement afgestoten. Wel was er duidelijk de connectie met Grateful Dead door een aantel leden en zaten ze ook vaak in het voorprogramma van Grateful Dead. Maar met dit eerste album lieten ze duidelijk horen dat ze een eigen stijl hadden.
De band, vernoemd naar een roman van Zane Gray, werd dus vaak ten onrechte gezien als slechts een bijzaak van de Grateful Dead.
Dit debuut uit 1971 onderscheidt zich om twee redenen: Garcia's pedal steelgitaar is er één van, en de andere is dat alle nummers geschreven zijn door John Dawson, de belangrijkste zanger en akoestische gitarist van de band. De nummers lopen sterk uiteen over het hele album: er zijn serieuze milieuproblemen, er is angst voor het einde van de hippiedroom, er zijn een paar historische verwijzingen en de gevaren van het leven op tournee worden bezongen , vooral wanneer er een tekort is aan bepaalde rookwaar (vul zelf maar in...).
De songkeuze plaatste NRPS op een ander niveau dan bands die wellicht als hun countryrock-collega's werden beschouwd – The Eagles of Poco – en de opnames hadden een ietwat rauwe sfeer die hen verder onderscheidde van de vaak wat gepolijste studio-opnames die andere bands produceerden. NRPS klonk echter, meer verbonden met de nummers.
De eerste drie nummers zijn nog redelijk rustig, bij 'Henry' verandert dat al. In een razend tempo ontvouwt zich het verhaal van Henry’s reis naar Mexico om twintig kilo goud te halen, waarbij Henry naar huis rijdt nadat hij van bepaalde drank heeft geproefd: “Henry proefde, hij werd ladderzat, kon niets meer zien – hoe hij zo nog kan rijden, is me niet helemaal duidelijk.”
Dan komt er acht minuten durende episch verhaal van een mijn conflict, waarbij mijnwerkers staken voor betere lonen en arbeidsomstandigheden, terwijl de eigenaar van de mijn reageert door hen buiten te sluiten. Er hangt een sterke spanning in dit nummer 'Dirty Business', versterkt door Garcia's scheurende pedal steelgitaar, die door een aantal effectpedalen wordt gehaald om een ​​geluid te creëren dat anders is dan de gebruikelijke pedal steel-klank. Prachtig maatschappij kritisch nummer.
Kant B begint met 'Glendale Train' en maakt goed gebruik van een levendige banjo om een ​​gruwelijke reeks moorden, gelinkt aan een treinoverval, te veranderen tot luchtige kost. Dit nummer wordt zo een gloednieuwe, traditionele cowboy-folkballade.
‘Garden of Eden’ is een vroeg voorbeeld van een protestlied over milieubewustzijn – een lied dat de wanhoop uitdrukt over de vernietiging van de schoonheid van de wereld en de achteloze vervuiling van natuurlijke hulpbronnen. De groep was qua thematiek zijn tijd ver vooruit.
‘All I Ever Wanted’ is misschien wel het droevigste lied over onbeantwoorde liefde, althans binnen de countryrock.
'Last Lonely Eagle' vermengt milieuproblemen – in dit geval de dreiging van uitsterven – met een hartverscheurend liefdeslied en een vleugje bezorgdheid over toegewijde jongeren die hun idealen hebben opgegeven. Het is een nummer dat prachtig klinkt (redelijk Eagles/Poco achtig).
De afsluiters 'Louisiana Lady' is wat luchtiger en dat mag dan ook wel.
Voor veel recensenten is dit debuutalbum het beste van deze groep. Niet dat de andere albums slecht waren, maar ze haalden het toch niet bij dit album. Er staat geen slecht nummer op en is redelijk coherent. Een leuke verrassing voor mij ! En dat voor één euro...