Cristóbal Avendaño & Silvia Moreno - Lancé Esto al Otro Lado del Mar (2024)

Het lijkt wel alsof deze muzikanten in een lab gekweekt zijn om mij optimaal fanboy te maken. Verfijnde akoestische tokkelpatronen die het midden houden tussen folk en postrock? Geïnspireerd door Joanna Newsom en Steve Reich?? Gefluisterde Spaanse poëtische teksten die druipen van de melancholie??? Ongebruikelijke maatsoorten en ritmes????

Ik ben compleet verslingerd aan deze plaat en het moet gek lopen wil dit niet mijn favoriete plaat van het jaar worden. Hoogtepunten: het motiefje dat Habitación Contigua ingeleide doet, de akkoordenprogressie van Distancia, alles aan Desde el Otro Lado del Mar, en de laatste twee minuten van Si el Tiempo Es un Síntoma del Amor (mooiste muziekmoment van 2024?). Verder weinig woorden aan vuil maken, dit moet iedere folkliefhebber gehoord hebben - stompzinnig mooie muziek.

Leuke tip, hoi123! Beste plaat van het jaar gaat wel erg ver, want dit past maar ternauwernood in mijn straatje - ik kan me ook voorstellen dat ik hier op bepaalde momenten helemaal knettertjekriegel van zou worden. Wanneer ik echter bij de juiste gelegenheid de hoogtepunten van deze plaat beluister, deel ik je positieve beleving: repetitief getokkel, teksten die ik niet versta maar die aangenaam kalm in de microfoon gelispeld worden, een meditatief geluidsbehang van het goede soort. Een hele plaat hiervan vind ik wel erg lang. Ik ben trouwens benieuwd waarom de laatste twee minuten van Si el Tiempo Es un Síntoma del Amor er voor jou zo uitspringen, want ik vind het ook best aangenaam klinken maar niet veel aangenamer dan de rest van de plaat.