Chuck Mangione - Live at the Hollywood Bowl (1979)

We gaan even terug in de tijd: 44 jaar geleden om precies te zijn, de zomer van 1980.

De schrijver van dit bericht gaat, als jong volwassene, voor het eerst buiten Europa op vakantie. Ik verblijf ruim vier weken in Canada en Amerika ( althans, in een piepklein deel van deze landen).
De Koninklijke Luchtvaartmaatschappij brengt mij vanaf Schiphol naar Toronto en daar logeer ik de eerste week bij het gezin van een geëmigreerde militaire dienst vriend van mijn vader.

Ik slaap in the basement, een gedeeltelijk ondergrondse hele grote slaapkamer, die ik deel met Michael, de zoon des huizes, een leeftijdsgenoot van mij.
Daar hoor ik meermaals het dubbelalbum An Evening Of Magic, Live at the Hollywood Bowl van Chuck Mangione.
Tot dat moment had ik nog nooit van deze trompettist gehoord, maar al bij de eerste luisterbeurt ben ik zeer onder de indruk van deze muziek.

Het dubbelalbum opent met Feels so Good, een van de bekendere nummers van Mangione.
Na dit nummer stelt Chuck zijn mede bandleden voor aan het publiek in The Hollywood Bowl: on drums, from Los Angeles California: James Bradley Jr, on bass from Los Angeles California: Charles Meeks, on guitar from Los Angeles Grant Geissman, and on everything, from Poughkeepsie New York: Chris Vadala.
Naast dit kwartet is er voor dit optreden ook nog een 70-koppig orkest ingehuurd.

The XIth Commandment geeft alle ruimte aan bassist Charles Meeks en de, ten tijde van dit concert (16 juli 1978) piepjonge drummer James Bradley Jr. Ik kan het zo snel niet terugvinden, maar ik meen mij te herinneren dat Bradley Jr destijds 18 jaar oud was.

Op Chase The Clouds Away figureert de dwarsfluit van Chris Vadala. Een uiterst stemmig nummer, waarin het orkest ook duidelijk zijn meerwaarde heeft. Na zes minuten volgt virtuoos akoestisch gitaarspel van Grant Geissman.

Hill Were The Lord Hides is een stuk meer uptempo. Heerlijke blazerssectie van het orkest, strakke begeleiding van de drums en de bas, prima gitaarriff, lekkere sax! Wat wil een mens nog meer?
Oké, na ongeveer drie minuten de Flugelhorn van Mangione zelf.

Doin' Everything With You is weer een stuk rustiger, met een hoofdrol voor Mangione en de heerlijke begeleiding van met name Bradley Jr (ik kan het niet vaak genoeg opschrijven: wat een drummer!).

Love The Feelin' geeft de blazers van het orkest weer de kans zich te laten horen. Ik verval in allerlei superlatieven als ik de strakke begeleiding van het kwartet ga omschrijven, dus ik hou mij dit keer in.
Lekkere sax solo van Vadala met daarna die gitaar van Geissman.............. verveelt nooit.

Deel 1 van het concert sluit af met I Get Crazy. De bas van Meeks opent het nummer, Geissman neemt het vervolgens over tezamen met de Flugel van Mangione. Bradley Jr gaat lekker los (wederom).

"We're gonna conclude the first half of this basketball game" zijn de eerste woorden van Chuck op de tweede CD/LP van dit album. Land Of Make Believe wordt vervolgens ingezet. Geissman floreert wederom, na drie minuten. Grant is, volgens mij, niet heel bekend als virtuoos gitarist, wat op zich een klein beetje verwonderlijk is.

"Hide And Seek ready or not here I come, features Charles Meeks on the bass" is de aankondiging van dit nummer. Niets aan toe te voegen eigenlijk. Een must voor de liefhebbers van dit instrument.

The Day After (Our First Night Together). Uit het tempo van het nummer blijkt dat de vonken ervan sprongen die nacht........ Een opgewekt deuntje is het, wederom met een belangrijke rol voor het 70-koppig orkest (met name de blazers) en de gitaar van Geissman.

Children Of Sanchez is het titelnummer van The Original Motion Picture Soundtrack. Nummer is eveneens bekend als tune van een sportprogramma, uit lang vervlogen tijden, op de Nederlandse radio (ik meen op zaterdagmiddag).
Het begin, met de drums van James Bradley Jr is/blijft indrukwekkend! Ook in de rest van het nummer is hij, evenals de gitaar van Geissman, prominent aanwezig.

B'Bye is een ingetogen pareltje......... Publiek is muisstil. Prachtige sax aan het begin van het nummer die doet denken aan Ben Webster in zijn beste dagen. Na twee minuten neemt Mangione het over op de Flugelhorn. Violen spelen stemmig mee. De overgang, na drie minuten, van Flugelhorn naar de sax van Vadala is prachtig, waarna 45 seconden later Mangione weer invalt. Fraai samenspel.

En BOEM!!!!! Vervolgens knalt de finale van Children of Sanchez er nog een keer in. Publiek is uitzinnig na afloop. Mangione stelt nogmaals zijn weergaloze kwartet voor evenals enige prominente leden van het orkest. Het concert lijkt ten einde, maar uiteraard volgt de toegift.

Main Squeeze is bijna funky te noemen. De blazerssectie laat zich horen, sax en flugel nemen het wederom tegen elkaar op, Meeks plukt aan de bas, Bradley Jr trommelt lekker mee en na ruim drie minuten laat Geissman er nog maar eens een gitaarsolo op los waarna aan het slot Mangione wederom afscheid van het publiek neemt.

Die dat natuurlijk (nog) niet accepteert en dus eindigen we zoals we zijn begonnen, met Feels So Good (Encore).

Hoe wonderlijk is het dat je (lees ik) 44 jaar nadat je het album voor het eerst hebt gehoord, nog steeds zo enthousiast bent? Tijdloze muziek? Dat zeker. Of je nou 20 bent of (bijna) 64, het blijft een feest om te beluisteren.
Of, zoals ik ergens op het web las: If you have never listened to this album, you need too and loud if possible, it is a magical moment in music history.

Uiteraard zal bij mij zeker, tijdens het beluisteren van de muziek, de herinnering aan die vier weken overzee een positief effect hebben. In een gehuurde Amerikaanse slee van Toronto naar Washington cruisen inclusief een bezoek aan de indrukwekkende Niagara Falls. Of, in een Chevrolet Caprice, in week vier rijden van Toronto naar Ottawa. Het lijkt allemaal al zo lang geleden............ En dat is het ook.

Chuck Mangione Quartet

Chris Vadala: soprano and tenor saxophone, flute, alto flute, piccolo
Grant Geissman: classical, electric and acoustic guitars
Charles Meeks: bass
James Bradley Jr: drums
Chuck Mangione: flugelhorn
Seventy-piece orchestra conducted by Chuck Mangione.

Gisteravond dit schitterende werk weer eens opgezet. Tijdens het luisteren dacht ik: hoe zou het eigenlijk met Mangione zijn?
Google is je beste vriend dan….. maar dan blijkt dat Chuck 22 juli jl in zijn slaap is overleden, 84 jaar oud.
Tsja, aan alles komt een einde. Gelukkig hebben we het repertoire nog.

Chet, heb geen bijzondere herinnering aan deze 2 cd zoals jij, maar na diverse draairondjes in mijn cd apparaat kan ik niets anders geven dan de maximale ***** toekennen.
Een prachtig live concert.