Caitríona O'Leary & Dúlra - I Am Stretched on Your Grave (2000)

de muziek op dit album van de 54-jarige uit Donegal afkomstige Ierse zangeres zou je met een beetje goede wil meditatief kunnen noemen. het zal zeker niet ieder zijn ding zijn. deze muziek valt in de categorie "You either hate it or you love it".

Caitriona O'Leary is gespecialiseerd in het vertolken van (zeer) oude traditionele Ierse muziek en eeuwenoude "Early Music" (uit de Middeleeuwen, Renaissance en Barok periode). op dit album staan 19 "laments" (klaagzangen) die in het begeleidende boekje uitgebreid worden toegelicht. haar stem overheerst in deze liederen, waarbij accenten worden gelegd door spaarzame instrumentatie van uileann pipes, fuit, fiddle en viool, een enkele keer aangevuld met percussie van haar band Dulra.

veel van deze klaagzang liederen worden "keening" genoemd, wat staat voor "a traditional form of vocal lament for the dead in the Gaelic Celtic tradition, known to have taken place in Ireland and Scotland". het wordt ook wel "sean-nos singing" genoemd.

het is geen makkelijke muziek dus denk niet aan Enya, Mary Black, Dolores Keane e.d., want dit is zwaardere kost. je moet er voor in de stemming zijn, en dan nog kan ik mij goed voorstellen dat niet iedereen deze muziek zal trekken, zeker als deze muziekstijl en haar stem je tegen staan.

Album werd geproduceerd door John Hadden
Recorded at St. Andrew's Church, Toddington, Gloucestershire (August 1999)

Caitriona O'Leary: voice
Christopher Layer: Uileann pipes, flute
Robert Mealy: fiddle
Jay Elfenbein: viola
Mel Mercier: percussion

deelcitaat uit de liner notes:
"Laments form an important body of Irish song, comprising one third of the magical "goltrai, geantrai and suantrai" (sad songs, happy songs and sleep songs) of Irish legend. They are, most obviously, the outpourings of grief of the bereaved, threnodies for the dead. They may also be understood, however, as the cry of the betrayed or forsaken lover. And finally, laments are the songs of the dispossessed or the emigrants who must bid farewell to their homeland. From the immediate, mostly wordless keens, laments are universally a public response to great personal suffering. By articulating her desolation the griever attempts to understand her tragedy and seeks solace and eventual healing.

The culture of keening in Ireland was such that in the past professional keeners would be hired to lead the death-cry at the wake and to the grave. Particularly striking in these songs is the depth of feeling and passionate sincerity conveyed in the ultra-rich imagery"