Meshell Ndegeocello - No More Water: The Gospel of James Baldwin (2024)

Terecht aandacht in het NRC voor deze prachtige artieste! Mede in verband met haar aanwezigheid op North Sea Jazz en haar nieuwe album:

Grondlegger van de neo-soul, bassist, activist? Meshell Ndegeocello trekt zich niets aan van hokjes en taboes - NRC

Helaas zit dat artikel achter een betaalmuur.

Maar al vele jaren een favoriete artiest, deze Meshell, volg haar al lang en heb zowat alle albums, en toch weet ze telkens weer te verrassen. Dit album gaat ook zeker aan de collectie toegevoegd worden, fraaie hoes ook weer.

2LP is binnen, en dit weekend lekker veel tijd om te beluisteren, want alleen thuis, Meshell zal haar rondjes gaan draaien.

Muzikaal ijzersterk, maar de spoken word hier is hemeltergend vermoeiend, belegen en cliché. Ik vraag me echt af wie hier nou met plezier naar luistert.

Ben ook NRC-abonja en kan er dus bij. Vanaf haar debuut heb ik haar min of meer (niet altijd, omdat ze regelmatig 'onder de radar' bleef) gevolgd, omdat haar muziek me aansprak, en het album hiervoor maakte de interesse weer wakker.

Dit ga ik beluisteren, maar de manier waarop in dat artikel de loftrompet wordt gestoken, behoeft echt wel enige nuancering.

Met name:

Je kunt haar de grondlegger van de neo-soul noemen, waar later D’Angelo en Erykah Badu mee doorbraken.

en: In 1993 was het nog niet zo logisch om op één plaat te laveren tussen funk, hiphop, zwoele slaapkamersoul en jazzy uitstapjes.

Pardon reeds, wat te denken van: Miles Davis - Doo-Bop (1992) en GURU - Jazzmatazz 1 (1993) en US3 - Hand on the Torch (ook '93) en dat zijn alle albums die veel meer verkochten dan het debuut van Me'Shell. Tuurlijk ze verdient lof, maar dat gehanteerde epitheton is te veel eer

Ik ben van grote fan afgegleden naar cherrypicking. Haar materiaal vind ik nogal inconsistent, op zijn best interessant maar telkens staat er wel iets echt goed op. Hier is dat
"What did I do".

Beluister dit heel graag, net als de laatste van Moor Mother, The Great Bailout, en ook thematisch gezien zitten ze in hetzelfde straatje, mensenrechten/racisme/slavernij/black history, het zijn platen waar je 'diep' naar dient te luisteren, en ik snap best dat niet iedereen dat graag doet, of het niet als plezierig ervaren wordt. Belegen/cliché lijken mij die onderwerpen allerminst.

Voor mij één van de hoogtepunten van het jaar.

Belegen/cliché vind ik dit nu ook niet. Dat betekent niet dat ik het heel goed vind. Of veel ga opzetten

LOL “diep” luisteren lijkt me niet echt nodig met teksten die zo straight forward zijn.
Deze retoriek is al aan de orde sinds de late jaren 60 met de opkomst van de Nation of Islam, Malcolm X, Louis Farrakhan, de five percenters, en recent BLM als verschijningsvorm. De hoeveelheid artiesten die deze ideologieën in hun muziek verwerkt hebben zijn niet te tellen. Van The Last Poets en Gil Scott-Heron eind jaren 60 / begin ‘70 via vroege hiphopcrews en later Public Enemy en Wu Tang Clan tot recent Jay Electronica en vele, vele anderen.
Het is jammer dat de geweldige muziek op deze plaat verpest wordt door deze eenzijdige, op slachtofferschap gerichte retoriek die vaak zelf net zo racistisch (en antisemitisch) van aard is als hetgeen waar ze tegen menen te strijden. En de boodschap is dus ook allerminst vernieuwend, zeker nu we net een decennium achter in hebben met BLM protesten komen waar dit tot in den treure aan de orde is geweest. Dus dan kun je wel spreken van vermoeiend, belegen en cliché, mijns inziens.
Ik zet haar vorige album The Omnichord Real Book nog eens op, daar kan ik van genieten zonder me te ergeren.

Niet aan mij besteed dit album. Ik twijfel niet aan de goede bedoelingen of de noodzaak, maar al die lezingen met een weinig interessant muziekje onder, halen de spankracht er behoorlijk uit vind ik. De rest haalt het ook niet van haar oudere werk.