Eigenzinnige EP van deze Morpheus. Wat mij eerder al opviel is dat het een soort blend is van de stem van David Sylvian en vooral Tamino. De instrumentatie is zowel klassiek als electronisch en doet dan weer bij vlagen denken aan Thomas Azier.
Vaak zijn zoveel raakvlakken een teken dat het een eigen smoel mist, en dat is bij vlagen ook wel zo. Af en toe veer ik eventjes op, maar over het algemeen kabbelt het net iets teveel.
Het idee, de muziek en de artiest zijn spannend genoeg om het wel in de gaten te houden. Je merkt aan alles dat hier eerste stapjes worden gezet naar iets groters, en ik ben helemaal daar om dat te ontdekken!