Tha Dogg Pound - W.A.W.G. (2024)

Favorite Color Blue heb ik nog maar een 2-tal keer gehoord en toch spookt dat refrein al dagen in mijn hoofd. Wat een oorwurm!

Stiekem wel benieuwd.

Tja. De nostalgie die deze plaat omringt spreekt mij erg aan: tof, Tha Dogg Pound weer samen aan de slag, tof, die nadrukkelijke bemoeienis van Snoop bij het project, de terugkeer bij Death Row, de gastverses van Rage, RBX en ook Butch Cassidy. Zo'n slotnummer vind ik ook gewoon heel fijn: een degelijke, niet eens sprankelende DJ Premier-beat, gewoon gedreven MC's die de betere Death Row-dagen in herinnering roepen.
En toch. Toch vind ik dit een vrij zwak album. Dat Tha Dogg Pound niks te vertellen heeft, prima, maar waarom klinkt het allemaal zo slap? Er is gekozen voor een zorgeloze, zonnige sound, oké, maar waarom die vaak fletse refreinen en goedkope producties? Waarom niet een iets kritischere blik op het eigen werk? Ook Kurupt klinkt voor zijn doen weinig gemotiveerd.

Had slechter verwacht, dit is nog wel ergens vermakelijk op de achtergrond

Ik ben het wel eens met thomzi50. Kurupt en Daz zijn eigenlijk altijd B-rappers geweest die vooral mee teren op het succes van Snoop Dogg en in het verleden ook 2Pac. Daz produceerde ook veel maar het proberen van het vaste sound wordt nu wat eentonig. Ik hou zelf wel van die zonnige beats met zo'n refreintje. Moet wel de zon hier schijnen en dat is niet zo veel dit jaar, maar dat terzijde.
Ik denk dat dit project in een maand in elkaar is gezet. Snoop trekt hierbij wat vergeten artiesten weer onder het stof vandaan en geeft ze weer een podium. Vind daarbij sommige nummers best relaxt. Vind House Party en Who's Da Hardest best lekker.

Kurupt vind ik niet bij het rijtje b rappers passen de rest wel. Kurupt heeft alleen altijd magere producties gehad dat is wel jammer

Ik vind het onterecht om te stellen dat Daz mee teerde op het succes van Snoop Dogg. Dan focus je te veel op hem als rapper, wat niet zijn forte is. Als producer heeft ie echter sterke dingen gedaan, en daarvoor verdient ie echt wel wat succes.

Die teksten, jongens. Dat die gasten na dertig jaar rappen nog steeds geen inspiratie vinden om een keer over iets anders te rappen dan b*tches, ho's en wiet. En dan komt er ineens, na tien liedjes pure tekstuele bagger, de track Grown Up voorbij.

I'm elevated, family dedicated, I made it
Grown, all on my own
I had to make a change
I'm looking at things a little different
I got grandchildren, self-resilient
This is how I'm livin', I'm grown

Ik verslikte me in mijn appelsap-spa rood. Hoewel kritisch: dit is wel leuk om af en toe aan te zwengelen. En dan hersenloos te beluisteren. Want die teksten, oh oh oh. Die mannen zijn allemaal ruim in de 50. Onvoorstelbaar eigenlijk. Wel grappig.

Pimp, hustler, playa. Het maakt allemaal niet uit. Het blijven lieve mama's jongens.