The Wild Feathers - Sirens (2024)

Poeh! Verrassend goed. Sterk! Balans! Goede rootsrock! Lekker! Het rockt! De laatste paar dagen veel digitaal aan het draaien, om zeker weten over te gaan tot aankoop van dit album.

Een zeer evenwichtig, heel goed in balans zijnde rootsrockalbum. Een rootsrockmuziek een tikje stevig, zonder dat het te stevig of te luid/hard wordt. Twee tot drie gitaren: het rockt zonder overdaad, het rockt op een zeer prettige manier. Een lichte popinvloed zoals het fijne openingsnummer Stereo zonder dat het te poppie wordt. Fijne melodieën, goed tot zeer goede zang ondersteund door krachtige harmoniezang. De band heeft meerder zangers, dus de zanger van een nummer wisselt zich steeds af. Goede afwisseling tussen de nummers, mij vervelen ze niet. Na 40 minuten fijne rootsrockluistermuziek heb ik het gevoel: hé, nog een keer!

Wat mij te beginnen schiet, mede met behulp van de recensie van writteninmusic.nl: "Voor de opvolger reisden ze vanuit Nashville af naar Los Angeles met dertig songschetsen die tijdens de studiosessies onder hoede van Shooter Jennings ontkiemden en verder uitgewerkt tot volwaardige songs (...)". Daar waar Ryan Adams de laatste jaren te veel matige nummers heeft uitgebracht, kiest The Wild Feathers er duidelijk voor om alleen de goede nummers op plaat te zetten. Waarvan akte met Sirens.