Johnny Blue Skies - Passage du Desir (2024)

Wauw, yes! Gekke Sturgill, verdraaid mooi album

Wat een kameleon is deze man toch.....en nu zelfs een andere naam.....je moet maar durven. Veel bewondering voor deze artiest, maar het meeste is mijn smaak niet. Met name de roots country platen en dus na a sailor's guide afgehaakt. Voor mij dus fijn dat hij met dit album weer een hele andere kant van zichzelf laat zien. Mogelijk een kant die mij wel weer bevalt, maar waarbij de roots fans waarschijnlijk weer afhaken. Hulde voor zijn eigenzinnigheid.

5* bij De Volkskrant en het is hem gegund; ik verhoog ook een halfje. Eeuwig zonde en eerlijk gezegd een beetje onbegrijpelijk dat zo'n creatieve geest hier zò onder de radar blijft. Fabuleuze opvolger van "A Sailor's Guide to Earth".

Countryzanger Sturgill Simpson beleeft als Johnny Blue Skies een glorieuze wedergeboorte
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

Ik begon vanochtend al vroeg met bijlezen op dit forum en de naam Johnny Blue Skies met vervolgens een Franse albumtitel intrigeerde mij.
Dan ga ik hier lezen en blijkt de naam een alias te zijn van Sturgill Simpson........

A Sailor's Guide To Earth is grijsgedraaid in huize Chet en ik heb, rondom het verschijnen van dat album, ergens achterin Paradiso nog naar een prachtig optreden van hem gekeken/geluisterd.
Daarna ben ik hem uit het oog verloren eerlijk gezegd (er is ook zoveel muziekkeuze tegenwoordig).

En nu dan deze vrijdagochtend verrassing! Ik koop nog zelden cd's, maar ik vermoed dat ik deze vandaag even ga halen.
Alleen die laatste vier minuten van One For The Road rechtvaardigen dat besluit al..... Kippenvel!

Jij was die aardige kerel van toen......we stonden vast naast elkaar in Paradiso. Voor mij ook één van de meest memorabele optredens die ik heb gezien en dat zijn er nogal wat. Sound en Fury in de Melkweg was knap, maar deed me veel minder en daarna een beetje afgehaakt gezien zijn muzikale weg. Nu weer een fabelachtige Come back. Voor mij dan, want de roots country albums maakte ook indruk op sommige.
Ontmoeten we elkaar weer in Paradiso?

Ik zal zeker regelmatig de touragenda van Sturgill gaan checken, vooralsnog is het een beetje te ver weg qua locatie.
Graag tot ziens in ieder geval

Inmiddels vele malen beluisterd en een fijn album. Ook A Sailors Guide weer eens opgezet en dan is die voor mij nog fijner. Wonderlijk dat deze een betere score heeft; in mijn oren onterecht.

16 vs. 102 stemmen...

Ben een liefhebber van het roots/country/americana-genre. Heb oudere albums van Sturgill Simpson vroeger beluisterd. Waaierde uiteen van country naar bluegrass, met soms wat gospel- en soulinvloeden. En ja, hij heeft een geweldige stem, dat zal ik niet ontkennen. Maar er was altijd iets waardoor de muziek bij mij totaal niet aansloeg. Ik weet niet goed wat het is: te gladjes, te oppervlakkig, geen gevoel, dat soort dingen.

Toch nieuwsgierig geworden door de gunstige recensies over deze Passage du Desir, onder de naam van Johnny Blue Skies. Hij is blijkbaar een tijdje in retraite gegaan. En zo'n periode van herbezinning heeft John Moreland immers onlangs heel erg goed gedaan. Wie weet.

Maar helaas: dit album roept bij mij toch weer hetzelfde op als zijn eerdere albums. Zeker niet slecht, maar ik wordt er letterlijk niet koud of warm van ...

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Johnny Blue Skies - Passage du Désir - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Johnny Blue Skies - Passage du Désir
Sturgill Simpson keert na een paar jaar afwezigheid terug als Johnny Blue Skies en laat op Passage du Désir horen dat hij de grootse vorm van het geweldige A Sailor's Guide To Earth weer heeft hervonden

De Amerikaanse muzikant Sturgill Simpson leek op zijn laatste albums definitief gevallen voor traditionele bluegrass en country, maar op het onder de naam Johnny Blue Skies uitgebrachte Passage du Désir horen we weer de smeltkroes van verschillende stijlen en de mix van invloeden uit het verleden en het heden. Passage du Désir is bij vlagen een countryalbum, maar is dat minstens even vaak niet. Sturgill Simpson heeft als Johnny Blue Skies zijn meest emotionele en indringende, maar ook zijn meest veelzijdige album gemaakt. Sturgill Simpson gaf ooit aan vijf albums wel genoeg te vinden, maar begint als Johnny Blue Skies op indrukwekkende wijze aan zijn tweede muzikale leven.

Ik was de afgelopen tien jaar niet altijd even enthousiast over de muziek van de Amerikaanse muzikant Sturgill Simpson. Zijn debuutalbum High Top Mountain uit 2013 vond ik in eerste instantie een weinig onderscheidend countryalbum en ook het in 2014 uitgebrachte en in brede kring geprezen Metamodern Sounds in Country Music viel me in eerste instantie niet erg op.

Ik raakte pas in de ban van de muziek van Sturgill Simpson toen in 2016 A Sailor's Guide To Earth verscheen. Op dit album verrijkte de Amerikaanse muzikant zijn countrymuziek met flink wat soul, rock en psychedelica en begreep ik opeens wel waarom er zo druk werd gedaan over de eerste twee albums van Sturgill Simpson. Die eerste twee albums ben ik later overigens zeer gaan waarderen en schat ik inmiddels misschien nog wel hoger in dan A Sailor's Guide To Earth.

De muziek van Sturgill Simpson verschoot flink van kleur op Sound & Fury uit 2019, waarop invloeden uit de funk en Southern rock werden toegevoegd en bovendien een grotere rol was weggelegd voor elektronica. Het is een album dat ik achteraf bezien een stuk lager waardeer dan zijn drie voorgangers en dat geldt ook voor de met bluegrass gevulde albums Cuttin' Grass - Vol. 1 en Cuttin' Grass - Vol. 2 uit 2020 en het in 2021 verschenen en wat traditionele maar wat mij betreft ook nogal saaie countryalbum The Ballad Of Dood & Juanita.

Na dit laatste album kreeg Sturgill Simpson ernstige problemen met zijn stembanden en het was zelfs even de vraag of hij ooit weer zou kunnen zingen. De Amerikaanse muzikant vertrok, ook nog getroffen door andere misère, gedesillusioneerd naar Parijs, waar hij gelukkig zijn stem weer vond en de songs schreef voor zijn nieuwe album. Het is allemaal te horen op het onlangs onder de naam Johnny Blue Skies uitgebrachte Passage du Désir, dat deels werd opgenomen in Nashville en deels in de fameuze Abbey Road Studios in Londen.

Na een aantal vooral zeer traditioneel klinkende albums, klinkt de muziek van de Amerikaanse muzikant op het eerste album van Johnny Blue Skies gelukkig weer vernieuwender en eigentijdser. De openingstrack van Passage du Désir heeft zich absoluut laten beïnvloeden door country(rock) uit een ver verleden, maar laat ook een bijzondere twist horen. Die bijzondere twist komt vaker terug op een album dat, net als de eerste drie albums van Sturgill Simpson, een brug slaat tussen Amerikaanse rootsmuziek uit het verleden en het heden en dat niet bang is voor het verwerken van uiteenlopende invloeden.

Na de vooral door countryrock beïnvloede openingstrack klinkt de tweede track lekker soulvol en ook dit keer worden invloeden uit de jaren 70 gecombineerd met invloeden van recentere datum. Hier blijft het niet bij, want Passage du Désir laat ook invloeden uit de blues, rock en bluegrass horen en sluit in de rijker georkestreerde tracks met veel strijkers naadloos aan op de singer-songwriter muziek uit de jaren 70.

Sturgill Simpson vertelt als Johnny Blue Skies nog wat indringendere verhalen dan onder zijn eigen naam en blijft op Passage du Désir maar verrassen met bijzondere arrangementen en klanken, waarbij hij variatie in het gebruik van zijn stem niet vergeet. Het komt allemaal samen in de negen minuten durende slottrack One For The Road, die in een recensie fraai wordt omschreven als “a song that features warped strings and heavily processed guitars that, together, make for a sound that’s both bluesy and trippy, like a lost Pink Floyd session from the mid ’70s featuring Nashville musicians”. Erwin Zijleman

Wat is er met zijn stem gebeurt? Op een aantal nummers lijkt er soms mee geknoeid in de studio, alsof het meer is gladgestreken. Zonde wat dit heeft hij niet nodig.

Ik las ergens en ik geloof in OOR dat hij zijn stembanden heeft gescheurd. Ik wist niet dat dit kon, maar goed......
Ik hoor de stemvervorming ook en voor mij hoeft dat ook niet. Het valt me sowieso op dat hij anders is gaan zingen en mijn vermoeden is dat het een mix is van een album in een andere stijl met een daarbij horende zang, maar mogelijk ook de blessure die hem dwingt zijn stembanden anders te belasten.
Ik onderschrijf daarnaast veel uit erwinz zijn recensie. Blij met de genre wisseling op dit album.

En twee recensies in uiterste. De Volkskrant 5* en OOR juist negatief in zijn oordeel. Ik zit net onder DV. Niet kunnen vermoeden dat hij nog zo'n mooi album zou uitbrengen na de voor mij teleurstellende albums na A Sailor's guide....

Countryzanger Sturgill Simpson beleeft als Johnny Blue Skies een glorieuze wedergeboorte
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

Recensie: Johnny Blue Skies - Passage Du Desir - oor.nl

Ik ga mee in het enthousiasme. Fantastisch album! Heerlijk divers, muzikaal af en toe briljant en quotables for days (om er maar wat hip hop jargon tegenaan te gooien). Nu heeft Sturgill Simpson wat mij betreft nog nooit een minder of zelfs maar matig album uitgebracht en gelukkig zet hij die lijn door. Eén van de betere collecties om in het bezit te hebben.

Waarom lees ik trouwens steeds over ‘comeback album’ en ‘wedergeboorte’? Dood & Juanita is nog maar 3 jaar oud… of is het puur vanwege de andere naam en zijn hele ‘wherethefuckissturgillsimpson’ gebeuren? Of is het vanwege zijn stemproblemen?

Mooie plaat van Johnny Blue Skies, het alter ego van Sturgill Simpson. Het voorgaande werk kende ik nog niet, maar getriggerd door meerdere positieve recensies, deze toch maar eens gecheckt. En dat is uitermate goed bevallen. Meerdere stijlen die elkaar soepeltjes opvolgen, maar de plaat blijft fijn bij elkaar. Met als hoogtepunten de twee ‘lange’ nummers ‘Jupiter’s Faerie’ en ‘One For The Road’ met hun abrupte, stemmige outro’s. En laten we dat fraaie stemgeluid niet vergeten.

Dan zou ik beginnen met "A Sailors guide.......". Dat ligt meer in het verlengde van dit album. Hij heeft ook een roots Country kant die zeker de moeite waard is, maar mij wat minder ligt. Kwestie van smaak.

Het is een paar weken later geworden, maar het album staat in de kast.
Fraaie opening met de accordeon van Mike Rojas en de mandoline van Sierra Hull en dan die stem (ik hoor de hierboven genoemde vervormingen niet, eerlijk gezegd).
Ik kan het verder kort houden aangezien ik de tekst van erwinz hier niet wil kopiëren. Ben het volledig met hem eens dit keer.

Overigens in een aanbieding ook The Ballad Of Dood & Juanita gekocht. Moet ik nog eens goed naar luisteren, maar klinkt ook lekker.

Maar even, hoe nice is dit album?!

Ik ben een totale leek in de country muziek (ik zou zeggen: het enige andere album dat ik ken is van Kacey Musgraves).

8 fantastische songs, heel smooth wel, maar de composities steken zo goed in elkaar dat het album de gehele 40 minuten boeit.

En Scooter Blues was een van mijn zomeranthems. Slippers uit en rennen!!

Volledig mee eens. Ook het gemak waarmee hij schakelt tussen luchtigere nummers naar zwaardere of meer muzikale nummers. Scooter Blues, Jupiter's Faerie en Who I Am liggen qua stijl en onderwerpen behoorlijk uit elkaar, maar ze lopen toch ongelooflijk soepel over. Misschien ook maar goed, want het zou bijzonder onprettig zijn als je met het trieste gevoel van Jupiter's Faerie bleef zitten. Voor mij toch het hoogtepunt van het album, mede doordat het toevallig persoonlijk ook erg dichtbij komt...

De LP is trouwens ook bijzonder mooi. Ouderwetse tip-on hoes met, in mijn geval, prachtig goud vinyl.

4 maart in Paradiso, de voorverkoop begint aanstaande vrijdag. Beste nieuws van de week!

Prachtige plaat van deze bijzondere artiest. Ik denk zelfs zijn beste werk tot nu toe. Ik had dat niet meer aan zien komen eerlijk gezegd, had de indruk dat hij een beetje op een dood spoor zat.
Deze gaat hoog eindigen in mijn jaarlijstje, die ik dit weekend definitief ga opmaken.
8 nummers, prima. Zouden meer artiesten moeten doen.
Jupiter’s Faerie en One for the road aangevinkt als favorieten, maar er staat geen zwak nummer op.

Op de valreep van 2024 nog even gestemd op m'n favoriete plaat van het jaar. Favoriete artiest, want ik heb heel erg veel Sturgill geluisterd. Voor elke stemming is wel een bijpassend nummer te vinden in het oeuvre van deze man.