Doveman - With My Left Hand I Raise the Dead (2007)

Luister nu voor het eerst en de nummers Tender Mercies en Sunrise mogen er zeker zijn, zelfs allebei -nummers. Het is allemaal tergend traag en een beetje weird (met name zijn stem), maar het heeft wel iets. Zeker een plaat om in de gaten te houden.
Geloof dat ik Acrobat maar een herkansing moet gaan geven.

Edit: helemaal verliefd geworden op Ghost.. wat een gevoel zit hier in.

Wat is er aan de hand met nummers 2, 4, 7, 9, 11, 13 en 15?

Ik vermoed dat je de puntjes kan tellen.

Die nummers met die puntjes zijn wat knutselwerkjes die ie thuis heeft opgenomen.

Opmerkelijk: het debuut heb ik, na op de site te hebben gezet en voorzien van commentaar, bij een aantal mensen onder de aandacht kunnen brengen en ik was daar zeer enthousiast over. Het verschijnen van deze tweede is eigenlijk helemaal aan me voorbij gegaan en zo te lezen is het wederom de moeite waard. Snel er achter aan gaan begrijp ik en beter opletten in het vervolg.....

De taalkundig goed onderlegde dominee zei, 'de woorden besterven je in de mond'.

Dit is een rouwstoet en dat is een gletsjer.

Mijn woorden waren weggewaaid voordat ik het door had.
er was natuurlijk in geen velden of wegen een ladder te bekennen om de boom in te klimmen. Waar een aantal gekreukt en verfrommeld in de takken spartelden. De mist was bijzonder dicht.

Als een ijsberg, acht negende uit het zicht, en een klein topje dat boven het water - op een slechte dag aan het zicht onttrokken door laaghangende bewolking.
Het is een uitzonderlijk slechte dag.
Ik heb een bril, en bij het roeien waren er waterdruppels op de glazen. In de verte zwaaide iemand met een lantaarn.

Ik heb het gevoel dat het sneeuwt. En het is koud buiten. Het is niet echt heel koud, maar de wind.
Net with my left hand i raise the dead gehoord. Schone muziek.
Genoten van chasing clouds. Ik heb niet zo heel veel woorden hier voor- ik weet ook niet waar ik moet beginnen. Nou.

Ik bedacht dat het laatste sprankeltje hoop misschien wel was waar de horizon begon. Waar de lucht begint
en de weilanden eindigen - of de zee. De horizon,- dat is lang geleden, zegt doveman.
Het tweede album van Doveman. De eerste was grijs en traag. Deze ademt uit en ademt uit. Dit is een gletsjer. Dit is een zucht van lood. En het is goed, en het is de hoogste tijd - het is de allerhoogste tijd -en het kleed is heerlijk warm. En dat is OK.

Voor debuut The Acrobat maakte ik indertijd graag reclame en het werd nog opgepikt ook! Met name het feit dat Hill hier nogal gek van was vond ik toen erg verrassend.
Het verrast me nu dan ook dat deze keer vele users me al voor waren gegaan en dat deze tweede release in het begin eigenlijk een beetje langs me heen was gegaan.
Blijkbaar weet Doveman bij velen een gevoelige snaar te raken.
Op dit album iets meer gefreak dan op het debuut maar dat houdt de boel wel zo spannend.
Hoe dan ook wederom een zeer aangenaam album: wonderschoon en de superlatieven hier zijn gewoon terecht.

Ik heb deze CD vandaag gewonnen bij een popquiz. Stond al op mijn lijst om nog 's te gaan luisteren, maar het zal er nu dus wel snel van komen.

Daar mag je heel blij mee zijn Herman.

Vind deze echt prachtig, de vorige ook een paar keer geluisterd, maar daar heb ik een stuk minder mee. Nog maar eens een herkansing geven dan.

Ik vond de vorige erg mooi, ik heb deze eigenlijk helemaal gemist.
Snel maar eens op zoek, ook gezien de reakties hier!

Het heeft even geduurd, maar elf maanden na de ontdekking van The Acrobat ook maar eens m'n hand gelegd op With My Left Hand I Raise the Dead. En de Doveman doet het 'm weer. Wat weet hij een onvoorstelbaar mooie sfeer te creeëren, en wat legt hij een gevoel in zijn spel en zeer aparte maar prachtige stem. Geweldig weer, maar over The Acrobat zal die waarschijnlijk niet heengaan. Daarvoor heb ik al een te grote band geschept met die plaat, een (op dit moment) net niet top10 geval.

Lastig album om te beoordelen. Ten eerste de stipjes nummers. Deze nummers hallen de snelheid uit het album. En dit snelheid was toch al niet te hoog. Het album is in al zijn facetten nogal traag. Uitgesponnen nummers met een nogal mompelende zang. Is het dan alleen maar kommer en kwel. Zeker niet. De muziek is mooi gelaagd. De instrumentatie is af en toe prachtig, maar... al met al 3,0*