Les Rita Mitsouko - The No Comprendo (1986)

In een kringloopwinkel waar vnl. LP's van James Last en Alle 13 Goed te vinden zijn is het een uitdaging om iets te vinden dat mogelijk de moeite waard is. Deze hoes viel op tussen de rest dus ik keek maar eens op de achterkant. Daar stond zowaar dat het album is geproduceerd door Tony Visconti (ook speelt hij op een aantal nummers mee), die de meesten wel zullen kennen van David Bowie. Dat wekte mijn interesse en voor die paar centen kun je nog eens een gokje wagen.

Vol verwachting thuis deze plaat opgezet. Het begon met Les Histoires D'A mij allemaal wat te schreeuwerig. Na een aantal nummers werd al snel duidelijk dat deze plaat gewoonweg te afwisselend is om in slechts één luisterbeurt te bevatten. Ik heb hem dus direct nog maar een keer opgezet en weet momenteel nog niet zo goed wat ik er mee aan moet. Eén nummer sprong er vrijwel direct uit en wekte vanaf de eerste noot mijn interesse. Dat is het nummer Tonite, dat zomaar een culthit zou kunnen zijn. Ik ben op het moment van dit schrijven nog bezig met de tweede luisterbeurt en laat het nog maar eens over me heen komen.

Nummers die eruit springen na twee luisterbeurten zijn (in volgorde van het album): Someone To Love (misschien omdat het me wat doe denken aan Hang on To Yourself van Bowie), Stupid Anyway, Bad Days, Tonite.

Het tweede album van dit duo dat uit de Parijse kraakwereld kwam. Het eerste album sloeg toch redelijk in in Frankrijk en waarschijnlijk trok dat album toch de aandacht van een aantal bekende muzikanten. In ieder geval ontfermde Tony Visconti zich over dit album en waarschijnlijk is het daardoor wat harder dan het eerste album. Tony speelt ook mee met Catherine Ringer en Fred Chichin. En het grote label Virgin gaf het uit, zelfs in Amerika. Ze hebben later ook nog samengewerkt met the Sparks, Iggy Pop en Sej Tankian van System of a Down. Ook weer allen zeer oorspronkelijke artiesten, die zich zelf niet altijd serieus nemen.
Les Rita Mitsouko is een van die wat anarchistischere bands, ze trekken zich eigenlijk nergens veel van aan en gaan totaal hun eigen gang, zonder hokjesdenken. Vandaar dat je een veelvoud van stijlen te horen krijgt, wat het op zich best interessant maakt. Ze nemen nooit de normale weg om een popsong te schrijven. Hun brede scala aan invloeden omvatte punk, synthpop, rockabilly, funk, flamenco en jazz. Als je van vroege Roxy Music, John Waters, sterke vrouwen en louche nachtleven houdt, zul je Les Rita Mitsouko leuk vinden.

Dit album begint zeer stevig met een zeer energieke Catherine Ringer. Je moet er van houden, maar de energie spat er van af. Het tweede nummer is totaal anders. Het derde nummer (was single) is echt jaren 80 met synths en dat horen we ook weer op andere nummers. Maar funk, soul wordt er ook door heen gemixted.
Zeker in het niet altijd even vooruitstrevende Frankrijk is dit toch in de jaren 80 een unieke groep. Net als in de jaren 70 Catherine Ribourie + Alpes een geheel eigen progressief geluid lieten horen met extreme boodschap, doet Les Rita Mitsouko het hier. Enkel lijkt het of ze zich zelf nergens erg serieus nemen en daardoor ontstaat ook een bepaalde luchtigheid. En de boodschap, als die er al is is veel minder bepalend.
Ik heb ook nog andere albums van deze groep, het pakt me minder dan Catherine Ribourie + Alpes, maar ik vind het wel zeer sympathiek.

Echt een classic deze.