Motherlode - The Sanctuary (1986)

Het Zweedse Motherlode bracht in 1986 The Sanctuary uit. Een elpee die ik rond '88 voor een verlaagde prijs kocht in de Grote Stad, alleen al vanwege de fantastische hoes van Rodney Matthews én omdat Sonny Larsson daar op zong. Diens stem kende ik van deze soloplaat van gitarist Björn Stigsson. Niet alles was even goed, maar al met al smaakte de melodieuze hardrock me goed. Bovendien in sterke, transparante productie van Engelsman Kit Woolven.

Zo'n tien jaar later de plaat weggegeven aan een vriend, omdat mijn smaak was veranderd. Het was me niet stevig genoeg en té jaren '80; ik draaide 'm nooit meer. En dan ben ik 25 jaar later toch benieuwd hoe The Sanctuary nou klonk... Hoera, hij staat op streaming.
Voor wilde hardrock moet je hier niet zijn, maar evenmin is het popachtige aor. Nee, Motherlode biedt een eigen geluid binnen de wereld van de melodieuze hardrock. Met gitarist Tom Nilsson, toetsenist Johan Lindström, bassist Peter Rundström en drummer Martin Hedberg hoor ik een hechte en bekwame groep muzikanten, zowel individueel als collectief.
Naast de kristalheldere stem van Larsson viel ik vooral voor de akoestische gitaardelen; de klassieke invloeden druipen van Nilssons spel af. In Downtown klinkt de invloed van Thin Lizzy, maar ook hier vooral de eigen stijl.

Mijn favorietjes: op kant 1 opener Moving Emotion, al heeft dat voor een eerste nummer van een plaat tijd nodig om op gang te komen. Wise Man bevat de eerste akoestische gitaar, vergezeld door ijle toetsen en de heldere stem van Larsson. Ik moet hierbij aan het Uriah Heep van midden jaren '70 denken, toen de groep sferisch kon zijn met invloeden vanuit symfonische rock. The Rock of Ages begint met heerlijke klassieke gitaar, waarna het op hoger uptempo vervolgt.
Kant 2 start sterk met dansende gitaarlijnen in het afwisselende Line of Thought. Bijna 8 minuten duurt Father of Lies en waar ik normaliter niet zo van langere nummers ben, pakt Motherlode me hier bij de haren: eerst uptempo met afwisseling tussen akoestische en elektrische gitaardelen, waarna het stilvalt met akoestische gitaar, het midtempo-stevig vervolgt en dan weer terug naar het eerste thema. Meer hemelse klassieke gitaar in het instrumentale The Sanctuary.

Voor het overige klinkt degelijke melodierijke hardrock, nergens massief, wél lenig. Ik liet al de namen van Uriah Heep en Thin Lizzy vallen; invloeden die zijn omgezet in een eigen, unieke stijl en een bekwame productie. Of is de naam van Ritchie Blackmore ook passend, zij het dan diens renaissancemuziek? Wat ook opvalt is dat de groep onverbloemd een christelijke boodschap heeft. Niet in elk nummer, wel meerdere malen.

In 2021 postte drummer Hedberg na deze recensie de volgende reactie: "We did break up but it took uptil 89, and then we reformed 91-96. After this Tom and Sonny started all over again 2000 and kept going til 2014, when Motherlode was put to sleep. We started Stoneface 2014, with the core of Motherlode, and recorded 2 albums. Tom passed away in cancer 2020, and Stoneface is not active. I still work on old material from Motherlode, stuff we demoed in 1988. It might be recorded this fall, with Rob Marcello on guitars."

Anno 2024 heb ik spijt dat ik deze langspeler heb weggedaan. Alleen al om de hoes... Maar de nieuwe eigenaar heeft er ongetwijfeld veel meer plezier aan beleefd, houd ik mezelf dan voor. Joe, als je dit leest: ben benieuwd!

Ik kwam afgelopen weekend deze lp tegen. De hoes intrigeerde me want ik herkende gelijk de hand van Rodney Matthews. Maar zowel band als albumnaam kwamen me totaal niet bekend voor. Gelijk even opzoeken op MusicMeter of dit album er op staat. En, niet minder belangrijk; of iemand er iets over te melden heeft. Niet geheel onverwacht maar toch ook weer wel zie ik de naam van RonaldjK staan! Na het lezen van diens uitgebreide en informatieve recensie heb ik 'm maar meegenomen. Want er staat niets in wat me níet aantrekt namelijk. Vandaag maar eens op de spelert gelegd en verrek; dit is een prima plaat! Voor een debuut klinkt het allemaal erg volwassen en gerijpt. Dit stukje; geeft het perfect weer! Ik zie op de binnenhoes een foto van producer Kit Woolven en Mark Stanway van Magnum. Qua sound ligt dit album wel bij On a storytellers night in de buurt. Van een jaartje eerder en ook door Woolven geproduceerd dus best logisch. Blij mee! Ik zet m gelijk op 4*

Wat geinig dat jij hem tegenkwam! Tot voor kort stond de plaat niet eens op MuMe, heb 'm vorige maand toegevoegd.

Nou, geniet ervan en dank voor de informatie over Magnum, dat wist ik niet! Goed om te weten.

Wel anders qua stijl dan Magnum hoor. Alhoewel, in veel nummers van Motherlode zitten passages die ook prima bij Magnum passen.