Sear Bliss - Heavenly Down (2024)

Terwijl via de hoes de link wordt gelegd met het in 1996 verschenen 'Phantoms' ploegt het Hongaarse Sear Bliss voort met het fabriceren van melancholische metal met een licht zwartgeblakerde inslag. Natuurlijk speelt het stemmige blaaswerk opnieuw een rol in het accentueren van dat geluid.
En als 'Infinite Grey' eenmaal van start is, bekruipt al snel het gevoel dat de ploeg soms wat al te braaf uit de hoek komt. Helemaal als we ineens in een comfortabel hardrockritme blijken zijn te gevallen.

Toch blijft het album wel boeien en dat komt vooral door de bedrukte sfeer die zich uitgedrukt weet in ijle toetsenpartijen en feeërieke melodieën die snel beklijven. Dat er dan soms lukraak wat nietszeggende blastpartijen zijn verweven in de composities is dan geen struikelblok meer. Ze komen en ze gaan en je hebt er geen erg in.

Sear Bliss blijft gewoon een band die met een herkenbaar en redelijk uniek geluid voor de dag blijft komen. Voor wie met 'Phantoms' al is ingepakt door deze gasten, kan er weinig verkeerd zijn met de aanschaf. Dat geldt ook voor de neerslachtige geesten onder ons. Sear Bliss herbergt veel elementen uit de klassieke doom/death zonder doom/death te zijn. Vandaar dat dit ook voor hen een aanrader kan zijn. Voor wie slechts rekenen wil op bikkelharde blackmetal raad ik een straatje om aan.

Met name de toevoeging van de trombone maakt deze melodieuze blackened metal interessant: vrij toegankelijk en luistert lekker weg...

Ik vind het persoonlijk allemaal niet heel bijzonder. Die trombone is lachen maar daar blijft het ook wel bij.