Gila - Gila (1971)

Jammer van het babygehuil in Kommunikation, anders was het een 5* geweest. Geweldig album van een geweldige band.

Spontane, psychedelische jamplaat. Zonde dat deze niet meer bekendheid geniet.

Inderdaad! Hoewel het behoorlijk anders klinkt, krijg ik hier eenzelfde gevoel bij van ongedwongenheid, vrijheid en enthousiasmerend speelplezier als bij anders West-Duitse groepen uit deze tijd, zoals Can, Embryo en Amon Düül II - misschien is het wel het echte 'krautrockgevoel' Aan de ene kant klinkt het alsof ze gewoon lekker spelen, bijna alsof ze wel zouden zien waar het schip ging stranden, maar ondertussen spelen en musiceren ze gewoon bijzonder sterk.

West-Duitsland was misschien wel het allertofste muziekland, in de jaren zeventig. In elk geval op rockgebied. Heel bijzonder, wat daar gebeurde.

Geweldige psychedelische krautrock. Een aanrader voor elke liefhebber van dat genre. Heb de vinyl re-release uit 2022 en die klinkt prima.

Op kant 1 jakkert de gitaar onophoudelijk door in wat inderdaad een jamsessie lijkt.

Gitarist Conny Veit is nadrukkelijk aanwezig, ook als belangrijkste songwriter en producer. Nadat Gila in 1974 de pijp aan Maarten gaf, speelde hij kort in krautrock bands als Poppol Vuh, Amon Düül II en Guru Guru.

Kant 2 opent met Kollaps, een Pink Floyd sfeertje incl babygehuil, en dat maakt het onheilspellend. Het is geen vrolijk album, ook de daaropvolgende nummers niet.
Luisteren die handel !