Camila Cabello - C,XOXO (2024)

Camila gaat haar blond geverfde periode in... Ik vrees echter dat de bleek haar geen goed doet en wat doet ontsporen... Camila heeft een van de meest herkenbare stemmen van de hedendaagse muziek. Eerder wist ze die stem goed te gebruiken en zorgde dat voor grote hits en weet iedereen dat ze een goede zangeres is. Dit album en repertoire zijn echter een ommekeer op muzikaal vlak en maken helaas dat haar unieke kenmerken naar de achtergrond verdwijnen. Een gemis als je het mij vraagt.

Het album begint wel echt slecht... Want wat is het refrein van I Luv It irritant zeg! Playboi Carti voegt ook werkelijk niks toe. Vreselijk nummer. Verbaast me niks dat dit nummer geflopt is in de hitlijsten.
Op Chanel No. 5 wordt duidelijk met autotune gewerkt en wordt half gerapt door Camila. Het past haar niet.
Pink XOXO is een krap minuut durende filler.
He Knows is gewoon niet interessant, maar ook niet leuk catchy ofzo. Lil Nas X heeft een bijdrage, maar weet het nummer ook niet te redden. Ook dit nummer is geflopt.
Twentysomethings heeft een balladkarakter. Camila's stem is hierin weer wat herkenbaarder, maar de lyrics zijn verschrikkelijk en Camila lijkt er alles aan te willen doen iets 'cools' te willen doen. Zo zit er 2x 'what the fuck' per refrein in het nummer. Maar het voegt niks toe.
Dade County Dreaming. Nee... Gewoon nee... Vreselijk nummer. Ook hierbij lijkt Camila stoerder te willen overkomen dan ze nodig heeft.
Koshi XOXO... volgende filler...
Hot Uptown. Het voelt alsof Drake de overhand heeft, terwijl het een album van Camila is... Niemendalletje.
Uuugly. Nog meer Drake. Sterker nog... Alleen Drake is hier te horen, met 1 heel kort klein koortje waarin je Camila hoort op de achtergrond. Schiet mij maar lek. Wat doet dit op een album van Camila?
Dream-Girls. Nee. Goedkope 'shit'.
305tilidie is de 3e interlude van onder de 1 minuut. Zo kom je inderdaad makkelijk aan 14 nummers (en maar 32 minuten muziek). Ook van deze interlude is de meerwaarde onduidelijk.
B.O.A.T. is een rustiger nummer, waarbij ook de autotune weer té nadrukkelijk aanwezig is. In dit geval neemt het een stuk geloofwaardigheid weg aangezien Camila te robotisch klinkt. De laatste halve minuut is het nodig om een sample van Push the Feeling On erin te verwerken. Althans nodig... Nee... Goedkope vulling.
Pretty When I Cry lijkt even goed te beginnen. Maar al snel blijkt het een saai, inpiratieloos nummer.
June Gloom is de afsluiter. Het laatste stukje waarin de instrumentatie het overneemt is ronduit irritant.

Gelukkig klaar met luisteren, want het voelde als 32 lange minuten... Ik vind het album zeer zwak, er staan geen hits op, de ontwikkeling van Camila past haar niet, inspiratie is ver te zoeken... Nee, hopelijk beweegt Camila zich in de toekomst weer meer richting iconische nummers en repertoire als Havana.

Typisch een major label album waarbij ze artiest in bepaalde richting pushen. Bewijs dat marketing-jongens zich beter niet bezig houden met het artistieke, ze maken zich hier pijnlijk belachelijk.