Thee Sacred Souls - Got a Story to Tell (2024)

Ben zwaar fan van het debuut van deze groep, en deze ligt in hetzelfde retro-soul straatje. Ga ik veel draaien de komende tijd.

Omdat ik hun debuutalbum erg goed vind, was daar een beetje koudwatervrees voor de opvolger Got a Story to tell. Want hoe maak je als groep een vervolg, waarbij je niet een kopie wil maken, maar ook niet te veel in de stijl wilt afwijken. Dat is de groep prima gelukt.

Bij de eerste draaibeurten was er misschien lichte heimwee naar het debuut, maar dat is snel overgegaan. De band heeft een album afgeleverd dat lekker in het verlengde licht, maar nog steeds op eigen benen staat. De ritmesectie van bass/drums blijft voorop staan, daarop leunend kan Josh Lane zijn soulzang kwijt.

De band zorgt voor een mooie ode aan de sterke soul van Marvin Gaye en Sam Cooke, zonder een kopie van de vroegere meesters te zijn. De oude soulmeesters dienen als inspiratie.

Het vlotte Live for you, het licht weemoedige Losing side of love (met sterke achtergrondzang die steunend is voor het verhaal van Lane) en het jaren zeventig soulstijl One and the same zijn voor mij de sterkste nummers. Een soulalbum dat goed uitgebalanceerd is. Lekker.

Het was 2022 dat Thee Sacred Soul debuteerde met hun self-titled album. En dat was me wel een binnenkomer te noemen. Redelijk snel zijn ze hier met hun opvolger Got a Story to Tell. Op dit album doen ze eigenlijk niet heel veel anders dan dat ze op hun debuutalbum deden. Want waarom een succesvolle, smaakvolle formule wijzigingen als het nog steeds prima werkt. Het is weer heerlijk genieten van de mooi vormgegeven songs van Thee Sacred Soul. Mooie stemmen, rijke instrumentatie en een fijn vibe zorgen voor een zeer prettige luisterervaring.

Iets minder enthousiast hier. Waarom zou ik naar Thee Sacred Souls luisteren als ik ook een plaat van Marvin Gaye kan opzetten?
Dit klinkt me te veel als een kopie. Goed uitgevoerd, maae te weinig eigen smoel.