Ghost - Rite Here Rite Now (2024)

Vanmiddag de film in de bioscoop gezien. Alle nummers klonken ontzettend goed! Daarom erg fijn dat dit album wordt uitgebracht.

Maar wat is dit dan? Een live-registratie?

De studiosingle 'The Future Is a Foreign Land' is wel te gek. Swingt als een tiet. Met een sterke retrovibe en een vleugje mystiek.

Ik ben met terugwerkende kracht wel fan geworden van deze band. Het debuut vond ik meteen al geweldig. De albums 'Infestissumam' en 'Meliora' hadden wat tijd nodig maar die zijn ondertussen wel geland.

Live, inderdaad. En dus één nieuwe studiosingle.

Yesss give me al the Ghost. Hoop wel dat de dvd nog uitkomt en niet alleen on demand is want dat zou wel erg zonde zijn. 20€ voor zeven dagen kijken is me net iets te overdreven. De cd staat gelukkig in de kast en de Goulettes zingen fantastisch mee!

Opmerkelijk feit. Tijdens de opnames van de 2 concerten, was het gebruik van een smarttelefoon verboden.

Geweldig livealbum van Ghost. Het knalt uit je boxen en de band is in bloedvorm. Mooie versie van "If You Have Ghosts" trouwens. Zo zie je maar dat de band live als een huis...of ja, als een kathedraal overeind staat. Ook de bluray is fantastisch. Ontzettend mooi gefilmd en de verhaallijn is mooi verweven met de livebeelden. Wat een talent, die Tobias. Een van mijn favoriete liveregistraties, deze!

Mijn kennismaking met Ghost verliep wat stroef. Het debuut vond ik geinig, maar de matige zang van de albums erna stoorde mij. Het tweede album irriteerde mij aanvankelijk in zijn geheel. Gaandeweg ben ik wel meer gaan zien de theatrale band rondom Tobias Forge. Inmiddels is ook het laten draaien van het tweede album een regelmatig terugkerend ritueel in mijn crypte.

De ontwikkeling die de band doormaakte, is voor mij een kwestie van meegroeien geweest. De groei van licht occulte retrorock tot spetterende hardrock met 80s stadion-allure past mij als een priestersgewaad, maar zal niet iedereen waarderen. Sowieso bespeur ik in mijn kringen veel haat voor deze imagogedreven act. Het mag geen hardrock of metal genoemd worden, het kinderachtige theater is kinderachtig of een combinatie van die zaken, komt dan het meest voorbij. Ghost is populair en dat genereert automatisch haat. Voor mij is het inmiddels een hele fijne (guilty, not guilty) pleasure.

Dan over Rite Here Rite Now. De soundtrack van een concertfilm dat is aangevuld met wat andere scènes. Die film heb ik niet gezien. En nu luister ik naar de liveregistratie die vooral gericht is op songs uit het meer recente oeuvre van de band. Square Hammer is het oudste nummer op de tracklijst dus dan weet je het wel. Het geheel wordt afgesloten met een gloednieuwe studiotrack getiteld: The Future Is a Foreign Land die redelijk aansluit bij het op de 50s gerichte Seven Inches Of Satanic Panic.

Toch moet me van het hart dat ik deze liveceedee niet zo geweldig vind als Ceremony And Devotion uit 2017. Dat heeft vooral te maken met het voldrukken van het geluid met toeters en bellen. Vooral de achtergrondzangeressen verkrachten krakers als Danse Macabre en het weemoedige Respite On The Spitalfields zodanig dat ik het op het randje van wel/niet afkraken balanceer. Ook de over de top zang en tussendoorpraatjes van Forge irriteren mij zeer. Desondanks is het kwalitatief wel dik in orde, maar is deze presentatie mijn kopje thee gewoon niet. Het doet me denken aan die jaren dat Guns 'N Roses en Mötley Crüe ook met zo'n achterlijk grote bezetting het podium beklommen. Aan mij niet besteed.