Suki Waterhouse - Memoir of a Sparklemuffin (2024)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Suki Waterhouse - Memoir Of A Sparklemuffin - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Suki Waterhouse - Memoir Of A Sparklemuffin
Suki Waterhouse trekt iedereen die nog twijfelde aan haar talent over de streep met een ijzersterk album, waarop de Britse muzikante laat horen dat ze met de besten binnen de indiepop en indierock mee kan

Op haar debuutalbum I Can’t Let Go liet Suki Waterhouse horen dat ze niet alleen een succesvol model en actrice is, maar ook een talentvolle muzikante. Hoe groot dat talent is, is nog veel duidelijker te horen op haar tweede album. Memoir Of A Sparklemuffin is een ambitieus album met bijna een uur muziek en in dat uur laat Suki Waterhouse niet alleen horen dat ze een prima zangeres is, maar ook een getalenteerd songwriter. Memoir Of A Sparklemuffin is een album dat aansluit bij de indiepop en indierock van het moment, maar Suki Waterhouse kent ook haar klassiekers, wat de veelzijdigheid van haar tweede album vergroot. Iedereen die nog twijfelt aan Suki Waterhouse moet maar eens naar Memoir Of A Sparklemuffin luisteren.

Suki Waterhouse heeft de schijn misschien wat tegen. Ze is immers niet alleen muzikante, maar ook een zeer succesvol model en een al even succesvolle actrice, die vorig jaar nog te zien was in de populaire tv-serie Daisy Jones & The Six. Haar debuutalbum I Can’t Let Go werd in het voorjaar van 2022 dan ook met de nodige argwaan bekeken, maar iedereen die onbevooroordeeld luisterde naar het album kon alleen maar concluderen dat het talent van Suki Waterhouse niet beperkt blijft tot haar uiterlijk, uitstraling en acteertalent.

Het album verscheen ook niet voor niets op het gerenommeerde Sub Pop label en ook producer Brad Cook leent zich niet voor elke klus die opduikt. I Can’t Let Go was een uitstekend indie album, dat zowel uit de voeten kon met pop als met rock en dat bovendien liet horen dat Suki Waterhouse een prima zangeres is. Ik keek daarom met hoge verwachtingen uit naar het tweede album van de Britse zangeres en dat album is deze week verschenen.

Ook Memoir Of A Sparklemuffin is verschenen op het aansprekende Sub Pop label en ook dit keer kon Suki Waterhouse een beroep doen op topproducer Brad Cook, die de credits dit keer wel moet delen met onder andere Jonathan Rado van Foxygen, Greg Gonzalez van Cigarettes After Sex's en de onder andere van Lana Del Rey bekende Rick Nowels.

Suki Waterhouse heeft met Memoir Of A Sparklemuffin een bijzonder ambitieus album gemaakt, want naast het inschakelen van meerdere gelouterde producers heeft de tegenwoordig in Los Angeles woonachtige muzikante ook nog eens maar liefst 18 songs en bijna een uur muziek afgeleverd.

Ook Memoir Of A Sparklemuffin zal wel weer met de nodige argwaan of scepsis worden bekeken, maar Suki Waterhouse laat op haar tweede album wat mij betreft nog wat nadrukkelijker horen dat ze heel veel in haar mars heeft. Het is direct te horen in de openingstrack, die opvalt door prachtige klanken, overtuigende zang en een song die niet zou misstaan op een album van Lana Del Rey, tot de gitaren los barsten.

Suki Waterhouse laat direct vanaf de eerste track horen dat haar hart bij de indiepop en de indierock ligt en dat ze zeker geen 13 in een dozijn popzangeres is. Alle producers die hebben bijgedragen aan het album drukken hun stempel op het fraai klinkende Memoir Of A Sparklemuffin, maar van overdaad is nergens sprake. Het geluid op het album klinkt op een of andere manier ruw en oorspronkelijk, zeker wanneer het gitaarwerk wat steviger is.

Nog meer dan op haar debuutalbum overtuigt Suki Waterhouse als zangeres en ze maakt bovendien indruk met de veelzijdigheid van haar songs. Memoir Of A Sparklemuffin past in hokjes als indiepop en indierock, maar Suki Waterhouse heeft zich voor haar nieuwe albums breed laten beïnvloeden en grijpt net zo makkelijk terug op popmuziek uit het verleden.

In muzikaal en productioneel opzicht klinkt het allemaal fraai en ook de zang op het album is prima, maar vergeleken met haar debuutalbum laat Suki Waterhouse ook groei horen als songwriter, waarvoor ze overigens ook wat zwaargewichten inschakelde. Het songs die alle kanten van de succesvolle indiepop en indierock van het moment bestrijken en niet onder doen voor het beste dat in deze genres wordt gemaakt. Weg met de vooroordelen dus, want Suki Waterhouse is echt heel goed. Erwin Zijleman

Soms lacht het geluk je toe. In het geval van Suki Waterhouse gebeurt dat in een veelvoud van momenten. Ze heeft het allemaal perfect uitgewerkt. Een succesvolle carrière als model, een aantal redelijk geslaagde filmrollen op haar naam, en met haar mini-album Milk Teeth en het net wat langer durende I Can’t Let Go, stijgt ze net boven de middenmoot aan zangeressen uit. Na een aantal stormachtige relaties met muzikanten en filmsterren kiest ze voor een bescheiden bestaan als moeder. Daar komt echter verandering in als Taylor Swift haar uitnodigt om voor haar in het Wembley Stadium te openen. En zo staat ze plotseling weer vol in the picture, al smult Suki Waterhouse uiteraard van al die aandacht.

Daar moet je wel van profiteren; dus Suki Waterhouse brengt een plaat uit met nummers die dicht bij haarzelf liggen. Het zal heus wel gedeeltelijk autobiografisch zijn, maar door met een zevental producers aan de slag te gaan, roept ze twijfel op aan haar oprechtheid en eigenheid. Ze is het niet anders gewend, ook in de modellenwereld en in de filmsector wordt ze door anderen gevormd. Het is dus de kunst om in dit geval in je eigen personage te kruipen om de rol van je leven te spelen.

Suki Waterhouse is verslaafd aan die aandacht. En om daaraan te voldoen, heb je steeds meer middelen nodig. Het dramatische toneelstuk Gateway Drug overtuigt voldoende en alleen al door het knarsende industriële gitaarspel hoort ze zeker op het voormalige grunge label Sub Pop thuis. Ze maakt genoeg indruk om je nieuwsgierig in Memoir Of A Sparklemuffin te verdiepen. Deze titel verwijst naar een zwarte weduwe, een spin die haar prooi verleidt, en vervolgens smakelijk oppeuzelt.

Nou, met dat verleiden zit het wel goed, de dertiger heeft nog steeds een onschuldige jeugdige uitstraling. In de Supersad video presenteert ze zich als een lief meisje dat vervolgens door haar wulpse evenbeeld wakker wordt geschud. Supersad is een vroeg jaren negentig indie popliedje met een hoop verlichtende new wave elementen. Kleurrijk, vrolijk, al is het tekstueel juist een weerspiegeling van kleine probleempjes die groots aangedikt worden. Het zijn slechts beeldende filmscripts die zich in haar hoofd afspelen, feelgood movies met een happy ending. Net te kort, net te fragmentarisch.

Suki Waterhouse - Supersad (Official Video)Suki Waterhouse – Supersad (Official Video)
Ze verwerkt haar slecht aflopende vorige relaties door haar exen als personages in verhaaltjes te positioneren. Als een mannequin kleedt ze de hoofdpersoon in Blackout Drunk aan. Liefde maakt blind, en als je dan toch met oogkleppen op rondloopt is het gemakkelijker om je eigen vertellingen te regisseren. Lekker de diepgang wegfilteren en er een luchtige draai aangeven. Lekker Nonchalant doelloos. Wegcijferende Faded huisje-boompje-beestje romantiek, innerlijke onrust en twijfel bij My Fun, de grote Big Love zoektocht, de aarzelende To Get You sensualiteit. Net als de gospelsoul van My Fun springt deze er positief bovenuit. Ze heeft daar zelfs een geschikt stemgeluid voor.

Ik geloof het allemaal wel, of. eigenlijk: ik geloof het allemaal net niet. Waarschijnlijk zijn tracks als Model, Actress, Whatever en Could’ve Been A Star net wat interessanter, omdat die net wat dieper op haar keuzes ingaan. Suki Waterhouse heeft niet het geloofwaardige inlevingsvermogen om met cryptische verwijzingen haar voormalige geliefdes te eren, daar blinkt een Taylor Swift dus wel in uit. Voor de jonge luisteraar maakt het amper verschil, voor deze doelgroep is ze een prettige aanwinst. Ik kan haar geen ongelijk geven, ze voldoet aan de wensen van de luisteraar. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar voor Suki Waterhouse zou een volgende lockdown niet verkeerd zijn. Dan is ze volledig op zichzelf aangewezen en moet ze zich zonder toedoen van hulplijnen bewijzen. Kijk, dan wordt het pas echt interessant.

Suki Waterhouse - Memoir of a Sparklemuffin | Pop | Written in Music - writteninmusic.com