The Flying Burrito Brothers - Live in Amsterdam (Six Days on the Road) (1972)
mijn stem
6 stemmen
Verenigde Staten
Country / Roots
Label: Ariola
-
Six Days on the Road
-
The Image of Me
-
Four Days of Rain
-
My Uncle
-
Bugle Call Rag
-
Shenandoah Valley Breakdown
-
Sing Me Back Home
-
Hands to Dedication
-
White Line Fever
-
Why Are You Crying
-
Roll in My Sweet Baby's Arms
-
The Salty Dog Blues
-
Wild Horses
-
She Thinks I Still Care
-
The Wild Side of Life (I Didn't Know God Made Honky-Tonk Angels)
-
Ruebin's Train / Foggy Mountain Breakdown
-
Dixie Breakdown
-
Colorado
-
She Made Me Lose My Blues
-
Sun City
-
Devil in Disguise
-
Roll over Beethoven
-
Six Days on the Road
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 12 maart 2011, 18:04 uur
Dubbel LP van het Nederlandse label Ariola.
Nooit op cd heruitgebracht, en ik weet eigenlijk niet of het destijds ook buiten Nederland is uitgegeven.
Hoewel Last of the Red Hot Burritos ook in 1972 verscheen is de line-up van de band hier al weer volledig omgegooid:
Rick Roberts: vocals, rhythm guitar
Byron Berline: fiddle vocals
Kenny Wertz: acoustic guitar, vocals
Alan Munde: banjo, vocals
Roger Bush: acoustic and electric bass, vocals
Don Beck: pedal steel guitar, mandolin
Eric Dalton: drums
Als mijn bronnen kloppen moest de band wegens contractuele verplichtingen wel doorgaan, en hoewel de line-up misschien anders doet vermoeden is dat helemaal geen straf voor de liefhebbers. Rick Roberts was als enige semi-oorspronkelijke Burrito overgebleven, al had Byron Berline ook al naam gemaakt in de scene. Alan Munde heeft mij positief verrast met zijn banjospel, waarmee hij een groot aandeel in de kwaliteit heeft.
Op dit live album richt de groep zich meer dan ooit op bluegrass, en in combinatie met het feit dat er geen enkel origineel lid meer aanwezig is kun je dus spreken van een geheel nieuwe band, toevallig actief onder de naam The Flying Burrito Brothers. Wel worden er hier en daar wat nummers van de vroegere line-up's gespeeld.
Voor liefhebbers van Rick Roberts, en bluegrass in het algemeen, is dit helemaal geen verkeerde plaat. Eén van de beste Burrito albums, waarop de groep nog fris en oprecht klinkt.
Nooit op cd heruitgebracht, en ik weet eigenlijk niet of het destijds ook buiten Nederland is uitgegeven.
Hoewel Last of the Red Hot Burritos ook in 1972 verscheen is de line-up van de band hier al weer volledig omgegooid:
Rick Roberts: vocals, rhythm guitar
Byron Berline: fiddle vocals
Kenny Wertz: acoustic guitar, vocals
Alan Munde: banjo, vocals
Roger Bush: acoustic and electric bass, vocals
Don Beck: pedal steel guitar, mandolin
Eric Dalton: drums
Als mijn bronnen kloppen moest de band wegens contractuele verplichtingen wel doorgaan, en hoewel de line-up misschien anders doet vermoeden is dat helemaal geen straf voor de liefhebbers. Rick Roberts was als enige semi-oorspronkelijke Burrito overgebleven, al had Byron Berline ook al naam gemaakt in de scene. Alan Munde heeft mij positief verrast met zijn banjospel, waarmee hij een groot aandeel in de kwaliteit heeft.
Op dit live album richt de groep zich meer dan ooit op bluegrass, en in combinatie met het feit dat er geen enkel origineel lid meer aanwezig is kun je dus spreken van een geheel nieuwe band, toevallig actief onder de naam The Flying Burrito Brothers. Wel worden er hier en daar wat nummers van de vroegere line-up's gespeeld.
Voor liefhebbers van Rick Roberts, en bluegrass in het algemeen, is dit helemaal geen verkeerde plaat. Eén van de beste Burrito albums, waarop de groep nog fris en oprecht klinkt.
0
geplaatst: 23 september 2015, 09:50 uur
Volgens discogs is dit album ook in Duitsland en de UK uitgebracht. Maar kennelijk waren de Burrito's begin jaren '70 relatief populair in Nederland, getuige ook de compilaties Hot Burrito en Hot Burrito 2 die volgens mij voornamelijk of zelfs louter in Nederland zijn uitgebracht.
Hoe dan ook, dit is inderdaad een compleet andere band. Er worden wel enkele Hillman/Parsons klassiekers gespeeld (die ook goed klinken), maar verder zijn het voornamelijk bluegrass/country traditionals/covers, en enkele door Roberts geschreven nummers. Al met al een puik live album door een op elkaar ingespeelde band (wat lang niet altijd van de band onder Parsons gezegd kan worden).
Hoe dan ook, dit is inderdaad een compleet andere band. Er worden wel enkele Hillman/Parsons klassiekers gespeeld (die ook goed klinken), maar verder zijn het voornamelijk bluegrass/country traditionals/covers, en enkele door Roberts geschreven nummers. Al met al een puik live album door een op elkaar ingespeelde band (wat lang niet altijd van de band onder Parsons gezegd kan worden).
* denotes required fields.
* denotes required fields.