Stryper - When We Were Kings (2024)

Controversieel in de jaren '80, gevloerd in de jaren '90 maar vanaf hun comeback met Reborn (2005) tot een vaste waarde in de melodieuze metal uitgegroeid. Stryper, dat inmiddels veertig jaar geleden debuteerde en vertrouwd is met tegenwind en desondanks creatief zijn weg vervolgt.
In al die jaren één bezettingswisseling: sinds 2017 is Perry Richardson bassist, nu alweer voor het vierde album. In het titelnummer van When We Were Kings, met een videoclip over hun historie waarin diverse foto's uit de pre-Stryperdagen als Roxx Regime zijn te zien, zingt frontman Michael Sweet: "But seasons change and so did we". Helemaal waar, tegelijkertijd is de groep op hun vijftiende album (de debuut-EP meegerekend) zeer herkenbaar.

Hij is vandaag precies een maand uit en draait iets korter rondjes in mijn auto en huiskamer. Op When We Were Kings geen grote verrassingen, wél speelt de groep weer geïnspireerd hun sterke en afwisselende melometal, met de herkenbare zang van Michael Sweet - het lijkt erop dat er geen sleet op zijn stem zit - en de rappe gitaarsolo's van Oz Fox als onverwoestbare troeven. De frontman schreef alle nummers in zijn eentje door zich gewoontegetrouw twee weken op te sluiten. Geen kleinigheid gezien de kwaliteit van de muziek. Voor wie de groep alleen uit de jaren '80 kent: het huidige Stryper speelt veel zwaarder en intenser dan toen, waarbij de christelijke teksten zijn gebleven.

Naast de pure metal komen er twee zijstapjes langs: Betrayed by Love is zwaar en slepend en tegelijkertijd licht met zijn akoestische basis en bescheiden toetsen; het werkt verrassend goed. Op de tweede helft is het Grateful dat akoestisch en uptempo in optimistische sfeer is. Ze brengen extra afwisseling op een toch al gevarieerd album, waarbij mijn favorieten de robuuste opener End of Days en de fraaie melodie in Loves Symphony zijn.
Genieten is het als altijd van het drumspel van Robert Sweet, die bedreven is in de diverse grooves die langskomen, van kalm tot snel met dubbele basdrums. Een dikke acht voor dit album.

Wie meer wil weten: een lange Nederlandstalige recensie vond ik hier en op YouTube zijn de nodige interviews met Michael Sweet te vinden.

Midden jaren 80 was ik de hardrock scene volop aan het ontdekken, en zo kwam Stryper op mijn pad.
Snoeihard spelen en ook nog een verhaal te vertellen hebben maakte mij nieuwsgierig. Niet dat ik gelovig ben, totaal niet zelfs. Stryper heeft wel een speciaal plekje in mn hart omdat een van mn eerste concerten het Dynamo Open Air 1987 was met Testament, Vengeance en dus Stryper. Toendertijd vond ik het niet "cool" om hardop te zeggen dat ik Stryper best goed vond, en dan niet eens omdat ze het christelijke geloof verkondigden maar vooral hoe ze eruit zagen. Als je de hoezen van The Yellow And Black Attack! en To Hell With The Devil bekijkt snap je wel waarom....het leken wel een stelletje wijfen!
Hier op musicmeter staat The Yellow And black Attack als EP, maar ik heb toch echt de volwaardige LP album versie met 8 tracks uit 1986.
In de jaren 80 waren ze wel niet echt constant, geweldige nummers werden afgewisseld met oa mierzoete draken...... Het album Against The Law uit 1990 was eigenlijk hun beste toen ze ineens van de radar verdwenen. Pas 13 jaar later kreeg ik ze weer in het vizier met het album Second Coming. Opnieuw opgenomen nummers omdat ze van de oorspronkelijke versies geen rechten hadden. En alhoewel het klinkt als een klok prefereer ik toch het origineel. Hierna heeft het toch weer een aantal jaar geduurd voordat ik doorkreeg dat Stryper toch weer het heilige licht had gevonden. En het mooie van deze band is dat ze beter dan ooit zijn! Vrij constant leveren ze om de 2 jaar gedegen werk af en met When We Were Kings laten ze horen nog altijd bevlogen te zijn/gevoel van urgentie te hebben. Dat kan je van de meeste bands die zo lang mee gaan niet zeggen. De stem van zanger/gitarist Michael Sweet klinkt nog steeds loepzuiver, geen spatje sleet te bespeuren! Maar vooral zn broertje Robert (drums) heb ik altijd een geweldenaar gevonden. Ik vind hem zelfs een van de beste hardrock drummers! In het nieuwe millennium is de band harder en directer geworden zijn de heerlijke koortjes zo nu en dan nog te horen en zijn de mierzoete ballads gelukkig verdwenen. De tracks zelf zijn zowat allemaal van goed tot hoog niveau. Prijsschieters in deze zijn voor mij het titelnummer, Trinity en Divided By Design.
Als ze zo doorgaan zoals de afgelopen 10 jaar dan kan ik mijn geluk niet op!

Mooi persoonlijk verhaal en scherp beschreven!