Sigi Busch - Age of Miracles (1975)

Siegfried Busch is een West Duitse bassist die al eerder in het befaamde Intra-Europese jazz/avatgarde collectief Association P.C. speelde. 'Age of Miracles' is zijn eerste en -zal blijken- zijn enige album dat hij opnam als bandleider.

Opgenomen in kwintetvorm bestaat de band uit Sigi Busch (bas en tuba), Charlie Mariano (alt- en sopraansaxofoon), Ed Kröger (trombone), Wolfgang Dauner (toetsen) en Kasper Winding (drums). Waarvan alleen Ed Kröger geen al te bekende speler is. Drummer Kasper Winding is een veelgevraagd drummer (Rolling Stones, Abba, etc. meer over hem zie hier. Wolfgang Dauner en Charlie Mariano hebben talloze platen samen gemaakt en zullen ook samen het internationale jazzrock-collectief "The United Jazz+Rock Ensemble" gaan leiden.

Het zijn dan ook vooral Mariano en Dauner die de show stelen. Winding en Busch leggen een solide ritmische basis neer, waar het gebruik van de contrabas er voor zorgt dat de band meer een post-bop dan een jazz-rockband is. Mariano en Dauner duwen samen de band soms wat meer richting de fusion, met hun spel, al is Mariano natuurlijk ook een uitstekend bop-saxofonist.

Een plaat dus die wat heen er weer slingert tussen de midseventies jazzrock-fusion en postbop, niet in de laatste plaats ook door het mooie trombonespel van de wat onbekende Kröger. Alle composities zijn van Busch zelf en hij weet ook goed traditie en vernieuwing samen te smeden. Het is een wat obscure plaat die vaak opduikt in lijstjes van en over jazzrock, maar niet in lijstjes van postbop. Ik kies hier voor beide genres, en daarom vind ik het waarschijnlijk ook zo'n verrassend goede plaat. Ook schuwt de band de meer avant-garde benadering niet zoals in 'Dragon Fly' een wat ongemakkelijk klinkend stuk met tuba, gestreken bas en wat geluidserupties. Het is dan ook het meest experimentele stuk op de plaat.

Echt heel gaaf is het korte 'Age of Miracles' die een bepaalde cadans heeft en alle instrumenten (inclusief tuba en trombone) fungeren als ritmeinstrument, waarover Mariano echt een prachtige sopraan-solo speelt. Echt heel mooi is 'Dwarf's Vision' welke in zijn gehele lengte niet verveelt en enkele zeer mooie momenten kent waarin Mariano en Kröger samenspelen. Het is het meest hamronieuze stuk van de plaat. 'Tuba or not Tuba' is een leuke, grappige afsluiting op een tuba gespeeld door een effectenbak.

Mariano is op het gehele album echt heel erg in zijn element en heeft het hoorbaar naar zijn zin. Het is ook een saxofonist die ik graag hoor, en in de jaren 70 heel veel platen heeft gemaakt en heeft samengewerkt met andere muzikanten die de grenzen van de fusion en bop opzochten. Een knappe prestatie van Busch en zijn kompanen en een plaat die ik ten zeerste kan aanbevelen.