Psi - Horizonte (1977)

Psi is weer eens zo een obscure West-Duitse band die een brug wilde slaan tussen de progressive rock en de jazzrock. Als kwintet (bas, drums, toetsen, gitaar, saxofoon) ligt een vergelijk met Kraan en Rain Dances-era Camel snel voor de hand, en dat is ook helemaal niet erg.

Mooi aan een debuutplaat is, dat je snel hoort dat een band jarenlang heeft gerepeteerd en opgetreden en vol trots en elan hun kunnen willen presenteren. De plaat staat ook bol van het spelplezier, goede melodiëen, stakke tempo's en soepele overgangen. De bandleden zijn behalve erg goed op elkaar ingespeeld ook erg vaardig. De toetsenist (Mathias Frey) zal een grote muzikant worden, en wordt niet voor niets ook gezien als de Duitse Chick Corea.

De band is niet alleen heel goed in hun spel maar ook in hun arrangementen. Zo zitten de solo's elkaar niet in de weg, en weten de drie solisten soms zelfs prachtige door elkaar heen te spelen en elkaar aan te vullen. De saxofonist heeft meer een rock-sound dan een bop-sound en dat past ergens ook wel weer in het tijdsbeeld.

Qua sound is deze plaat vooral progressive rock met elementen uit de jazzfunk en jazzrock. Echte jazzrock kan ik het zelf niet zo snel noemen, daarvoor zijn de drums teveel in the pocket en swingt de plaat niet genoeg. Mooi element vind ik dat de gitarist niet altijd alleen maar electrisch speelt, maar enkele prachtige akoestische gitaarsolo's in de overwegend electrische muziek verwerkt. Een mooie touch vind ik.

Het is moeilijk om bij een plaat met zoveel cohesie en een hoog consistent niveau favoriete songs te selecteren, maar ik vind toch met name 'Bettgeräusche' en afsluitende epos 'Drall / Arkadash' erg fraai.

Voor liefhebbers van Camel, Kraan, Sloche, Return to Forever, Isotope en Tony William's Lifetime.