King Gizzard & The Lizard Wizard - Flight b741 (2024)

Weer een nieuwe van King Gizzard. Dit keer een blues album, als ik het goed heb begrepen. Daily Blues speelden ze anderhalve maand geleden al tijdens het concert in AFAS Live. Bij dat nummer verloor ik op ten duur mijn aandacht. Wel benieuwd naar dit album.

Ah, ik had gehoopt op een 70s prog sfeertje, met de Pigs on the Wings cover.
Een Blues album klinkt wat minder boeiend maar het blijft King Gizzard, dus we gaan het zien!

Lekker nummertje hoor

'70s' klopt bij Le risque iig wel. 'Prog' wat minder.

Single nummer twee alweer; Hog Calling Contest

En daarbij is er vandaag nog een leuke making of video van het album online gekomen; "Oink Oink” Flight b741: The Making of…

Pfff, ik heb bijna een secretaresse nodig om alle releases van deze band bij te houden . Wat brengt deze band nu weer ten tonele

Nog nooit van deze muziek gehoord, maar toch ga ik hem beluisteren, want wat een zalige hoes.

Lijkt mij ook wel gaaf.
Honkie , bedankt voor het attenderen van deze band een tijdje geleden.
Le Risque doet me een beetje denken aan de tijd van Eagles of Death Metal en Electric Six

Ik vind het wel jammer dat deze band zo weinig uitbrengt.

On topic, ZIN IN!

Welcome mate.

Blues?? het schiet alle kanten op..Leuk!

Mijn eerste indruk van Flight b741is dat het een behoorlijk hoog musical-gehalte heeft. Er zitten maar weinig echte refreinen in de plaat, maar wel heel veel hooks die voor één passage gebruikt worden en dan niet meer terugkeren. Dat en het constante wisselen van zangers geeft mij echt het gevoel van één lange overture waar personages binnenkomen, hun stukje presenteren, en dan weer plaats maken voor de volgende performer. Ik vind musicals op zich behoorlijk gaaf, dus heb daar geen problemen mee. Het zorgt wat mij betreft voor een plaat die in zn geheel heel lekker wegluistert, maar waar weinig tracks er echt uitspringen.

Goeie profielfoto.

Album 26 is weer een lekkere! Al vraag ik me of ik deze over een jaar nog steeds draai, het is ook een wat vermoeiend album.
Muzikaal is het niet hun meest creatieve maar het zit wel weer goed in elkaar, met heerlijke gitaar partijen. Het plezier spat er vanaf.

De mannen hebben vooral veel energie gestoken in de vocalen en harmonieën, alle zes bandleden zingen wel een keer.
Het titel nummer is één van mijn favorieten, waar bassist Lucas en gitarist Cook, die we niet of weinig hoorden voorheen, de spotlight pakken en veel toevoegen met hun zang. Heerlijk feelgood nummer welke haast Beatles-esque aanvoelt.
Andere uitschieters zijn toch de blues knallers zoals Field of Vision, Le Risque en Daily Blues.

Ik vond Le Risque een knaller, wat een heerlijke groove en tegelijkertijd uitstekende dynamiek. Het gedeelte dat de song terugvalt op enkel de basgitaar en de vocalen van Stu inkomen met daarna de gepassioneerde koorvocalen, helemaal geweldig.

De rest valt me toch wat tegen en het lijkt erop dat Le Risque al de beste song van het album was. Nu boeit bluesrock me sowieso minder dan progressieve metal en psychedelische rock, dus misschien ligt het gewoon daaraan.

Ik onthou me nog even van een oordeel. Dit lijkt me ook wel een plaat die tot zijn recht komt op een gezellige avond met vrienden.

Net als de voorganger op z’n minst een aardige plaat. KGLW doen waar ze zin in hebben en dat is prachtig. Dat het mij iets minder aanspreekt dan de platen ervoor is onvermijdelijk, het kan niet altijd feest zijn.

King Gizz & the Liz Wiz gaan de bluestoer op. Dat levert geen spetterende plaat op zoals ze in 2023 wel wisten te presteren en presenteren, maar dat de heren kunnen spelen staat als een paal boven water, en dat etaleren ze wel. Het songmateriaal klinkt wat mak echter, hier en daar een uitzondering - het energieke Le Risque bijvoorbeeld.

Grappige albumcover wel. KNOR!

3 sterren