Blitzkrieg - Blitzkrieg (2024)

De nieuwe Blitzkrieg komt op enkele NWOBHM en traditionele HM fora naar voren als de aanvoerder van de jaarlijsten. Voor was dat mij de reden om hem toch eens even de revue te laten passeren in mijn beduimelde crypte. En ik werd er wel redelijk door verrast. Blitzkrieg is geen band die ik op de voet volg.

Ooit kwam het in mijn vizier omdat Metallica hun lijflied ooit coverde voor de B-kant van de Creeping Death single. Op een enkel deuntje na, geloofde ik het eerlijkgezegd allemaal wel. Maar bij een kleine groep liefhebbers is deze regelmatig van bezetting wisselende band behoorlijk populair. Schijnt. Wie weet zit ik er zelf ook naast en heb ik nog een slag te slaan in hun discografie.

Blitzkrieg brengt heavy metal in zijn puurste vorm. Ze weet middels dit nieuwe album de luisteraar om de vinger te winden met een knallend geluid en enkele opzwepende songs. Vooral Judas Priest wordt aardig op de hielen gezeten als het gaat om aansprekende songschrijverij. Energieke dingen zoals opener You Won't Take Me Alive en het epische Dragon's Eye kletsen er overheen als een roedel motorbendeleden die wat uitzoeken voor hun liefjes in de opheffingsuitverkoop van de Blokker.

Niet allen ding als If I Told You is vanwege zijn saaie groove daarentegen weer wat flauwer, maar de boventoon is buitengewoon aardig. Met de epsiche ballade Aphrodite's Kiss wordt met flair afgesloten. De kniesoor zal een album als dit uiteraard clichéstapeling noemen, maar deze clichés houden de traditionele metal wel in leven.

Mijn enige grote struikelblok is de schier ongeïnteresseerd klinkende zang van Brian Ross. Alsof hij door zijn pa en ma verplicht op zondagmorgen met de psalmen in de kerk mee moet zingen, werkt hij zijn lijntjes hier af. Dat doet echt afbreuk aan het geheel. Verder ligt er een ontzettend leuke plaat op de mat voor de liefhebber van de ouderwetsche NWOBHM-stroming.