W.H. Lung - Every Inch of Earth Pulsates (2024)

The Painting Of The Bay is echt een geweldig nummer! Met synths bedreven pop/rock met een heerlijk sfeertje.

Toen ik Every Inch of Earth Pulsates voor het eerst hoorde, voelde het een beetje alsof ik midden in een live optreden werd gedropt. De muziek bezit energie en wil je gewoon actief laten luisteren. Het is duidelijk dat deze plaat gemaakt is door een band die vooral heel graag op het podium staat en daar bekend om is geworden – en nu proberen ze datzelfde gevoel te vangen op een plaat, wat ze redelijk goed is gelukt.

Het album bestaat uit negen nummers en begint met “Lilac Sky”, een opener die meteen de toon zet. Er zit een ritme in dat meteen aandacht pakt met pulserende synths en een beat die steeds iets groter lijkt te worden. (4)

Daarna volgt “Bliss Bliss”, en dat is echt een nummer dat je blij maakt. Het refrein is vrolijk en bijna nostalgisch. Het heeft iets feestelijks, maar voelt niet oppervlakkig. Het is alsof je meezingt met een herinnering waar je blij van wordt zonder precies te weten waarom.(4)

Wat  opvalt is dat de band enerzijds duidelijk naar de jaren tachtig knipogen laat zien – denk aan synths en melodieën die doen denken aan oudere popmuziek – maar toch iets fris maakt dat niet ouderwets klinkt. Ze combineren invloeden en maken er iets dat juist van nú lijkt.

Vervolgens stuiten we op nummers als “Thinner Wine” (3,5) en “Bloom and Fade”. (3,5)Die voelen wat meer als indierock. Gitaren spelen een grotere rol en de zang klinkt hier wat kwetsbaarder.

De band laat duidelijk verschillende kanten zien van zichzelf. In “Flowers In The Rain” (3,5) komt bijvoorbeeld een gastzangeres aan bod, wat een andere sfeer geeft dan wat je eerder hoorde. Dat maakt het album dynamischer .

“I Can’t Lie” (3) en “The Painting Of The Bay” (3,5) zijn nummers waarin de band laat horen dat ze ook gevoel voor melodie en structuur hebben. Daarvan vind ik eerstgenoemde echter niet echt sterk. Een beetje zeurderig zelfs. In The Painting of the Bay zit echt een melodie die blijft hangen.

Het laatste nummer, “I Will Set Fire To The House”, (3,5) is een prima afsluiter. Het voelt minder speels, maar juist meer emotioneel geladen. In dit nummer horen we een beetje van alles: synthesizers, gitaar, zang en een beetje drama. Het is alsof het album eindigt met een laatste statement.

Het is misschien niet ieders favoriete muziek, maar als je van bands houdt die proberen te combineren wat ze live kunnen met wat ze in de studio maken, dan is deze plaat een mooi voorbeeld hoe dat klinkt.