Laura Marling - Patterns in Repeat (2024)

Hopelijk een verbetering ten opzichte van de oerconservatieve en weinig spannende voorganger, maar ik ben een beetje bang dat Marling haar verrassendere kanten tegenwoordig voor Lump bewaart.

Naast Patterns is ook No One's Gonna Love You Like I Can te beluisteren.

Misschien niet heel spannend, maar wel mooi.

Nog een maand te gaan en vanaf vandaag is ook Child of Mine te beluisteren!

Bloedmooi, die laatste. Wil ze eindelijk eens live zien..

Wie niet ?

Haar optredens zijn zo zeldzaam dat het nieuws is als ze op tv is:
Laura Marling Brings Two New Songs To 'Jools Holland': Watch - stereogum.com

Dat is al voor het eerst in drie jaar... Ik koester maar het optreden vanuit een kerk dat ik tijdens covid mocht zien vanaf de bank.

(Caroline klinkt ook weer prachtig hoor)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Laura Marling - Patterns In Repeat - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Laura Marling - Patterns In Repeat
Laura Marling werd vorig jaar moeder en verpakt haar eerste ervaringen met het moederschap in uiterst ingetogen maar zeer smaakvol gearrangeerde songs, waarin de stem van de Britse muzikante betoverend mooi is

Laura Marling is pas 34 jaar oud, maar brengt met Patterns In Repeat alweer haar achtste album uit. Het is net als voorganger Songs For Our Daughter, dat volgde op een aantal net wat uitbundiger klinkende albums, weer een behoorlijk sober klinkend album. Patterns In Repeat bevat vooral spaarzaam ingekleurde folksongs, waarin de akoestische gitaar en de bijzonder mooie stem van Laura Marling centraal staan. Laura Marling werd vorig jaar moeder, wat heeft gezorgd voor een serie persoonlijke en intieme songs, die bijzonder fraai zijn versierd met de gewilde strijkersarrangementen van Rob Moose en prachtig vastgelegd door Laura Marling en co-producer Dom Monks.


Laura Marling maakte in 2021 samen met Mike Lindsay (Tunng) nog een album onder de naam LUMP, maar het in 2020 verschenen Song For Our Daughter was tot deze week het laatste soloalbum van de Britse singer-songwriter. Het was een album dat volgde op een zware periode waarin Laura Marling Los Angeles weer verruilde voor Londen en zonder platencontract kwam te zitten.

Song For Our Daughter was een prachtig ingetogen folkalbum met zowel invloeden uit de Amerikaanse Laurel Canyon folk en de Britse folk uit de jaren 70 en dat bovendien invloeden van de grote singer-songwriters uit de jaren 70 liet horen (ik noemde zelf Paul McCartney in mijn recensie van het album).

Laura Marling had toen ze Song For Our Daughter maakte nog geen kinderen, maar begin vorig jaar beviel ze van een dochter, die direct wordt geëerd in de openingstrack van haar nieuwe album Patterns In Repeat. De Britse muzikante nam haar nieuwe album op in haar thuisstudio in Londen, waar ze gezelschap kreeg van de Britse producer Dom Monks, die ook meewerkte aan Song For Our Daughter en onlangs nog een belangrijke rol speelde op het album van Porridge Radio.

Net als het vorige album van Laura Marling is ook Patterns In Repeat een behoorlijk ingetogen album geworden. De songs op het album hebben in de basis genoeg aan de akoestische gitaar (en een keer de piano) en de stem van Laura Marling. Dat vraagt wat van de zang en die is bij Laura Marling in goede handen. De Britse muzikante maakte op haar inmiddels alweer zestien jaar oude debuutalbum al indruk als zangeres, maar haar stem is in de loop der jaren alleen maar mooier, rijper en doorleefder geworden.

Laura Marling beperkt zich op Patterns In Repeat overigens niet tot de combinatie van akoestische gitaar en zang, want op de achtergrond vallen met name de prachtige strijkerspartijen op. Hiervoor deed de Britse muzikante een beroep op Rob Moose, de oprichter van het bijzondere New Yorkse strijkkwartet yMusic, maar ook een van de meest gevraagde arrangeurs van strijkers van het moment, die een breed assortiment aan strijkers uit de kast heeft getrokken. De strijkers voorzien de songs op Patterns In Repeat van een wat melancholische sfeer en het is een sfeer die goed past bij de intieme folksongs van Laura Marling op Patterns In Repeat.

Net als op haar vorige album laat de Britse muzikante zich in haar nieuwe songs flink beïnvloeden door muziek uit het verleden. Het zijn ook dit keer invloeden uit de Laurel Canyon folk en de Britse folk, maar het fraaie Caroline had ook zomaar op een vroeg album van Leonard Cohen kunnen staan.

Het moederschap stond in fictieve vorm centraal op het vorige album van Laura Marling en keert nu vanuit haar dagelijkse realiteit terug, zoals in de openingstrack en in het lieve slaapliedje Lullaby. De geboorte van haar dochter speelt een voorname rol in de songs op het album, maar Laura Marling kijkt ook naar zichzelf en naar het belang van familiebanden en -tradities.

De persoonlijke thematiek maakt van Patterns In Repeat een intiem album en die intimiteit wordt verstrekt door de prachtige zang en de zeer smaakvolle klanken. Laura Marling mikte een paar jaar geleden nog op een groter publiek en een voller geluid, maar op haar nieuwe album brengt ze haar songs weer terug tot de essentie. Of een groter publiek hiermee uit de voeten kan durf ik niet te zeggen, maar ik vind Patterns In Repeat echt prachtig. Erwin Zijleman

Oerconcervatief en bloedmooi, wat anderen hier al zeiden is helemaal waar. En ik kan het goed hebben. Alleen val ik daarna wel direct in slaap...
Maar ik heb niet gezegd dat het slaapverwekkend is.

Een fraaie 5* recensie in de VK maakte mij nieuwsgierig. Eerste luisterbeurt erop zitten. Mwah. Ik hoor veel van hetzelfde in herhaling

Best lekker plaatje beetje best of de 70's mix. Stop Joni mitchel en nick drake in de blender en je krijgt precies dit een lekkere smoothie niks nieuws

Verrassend is het allerminst te noemen, dit nieuwe plaatje van Laura Marling. Fraai is het echter wederom, ze blijft borg staan voor kwaliteit, meestentijds in de vorm van luisterliedjes met indringende teksten en een zacht karakter. De orkestrale inkleuring hier en daar doet me wat denken aan Nick Drake's tweede plaat, stem en gitaar roepen dan weer mijmeringen over Joni Mitchell op. Yep, al vernoemd hierboven. Uiteraard, zou ik zeggen.

3,5 sterren