Big Big Train - A Flare on the Lens (2024)
Alternatieve titel: Live in London
mijn stem
2 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Inside Out
-
Folklore (7:23)
-
The Connection Plan (4:14)
-
Curator of Butterflies (8:21)
-
Summoned by Bells (10:24)
-
Drums & Brass 2023 (5:34)
-
Love Is the Light (7:02)
-
A Boy in Darkness (8:29)
-
Apollo (8:31)
-
Acoustic Medley (13:55)
-
East Coast Racer (16:12)
-
Victorian Brickwork (14:18)
-
Oblivion (5:51)
-
Swan Hunter (6:43)
-
Keeper of Abbeys (7:46)
-
Brooklands (13:23)
-
Hedgerow (8:36)
-
Telling the Bees (7:30)
-
Judas Unrepentant (8:00)
1
geplaatst: 26 september 2024, 15:09 uur
Ik hoorde de muziek van Big Big Train voor het eerst in 2015 met English Electric: Full Power. En dat kwam direct binnen. Ik was verkocht. Ik draaide het album wel heel erg vaak. En ik werd gelijk verwend: in 2016 en 2017 kwamen er maar liefst 3 albums uit, waarvan ik Folklore al erg goed vond, Grimspound zelfs nog beter. En tenslotte ook mijn favoriete album The Second Brightest Star.
Feest! Het kon niet op! Of toch?
Met ingang van Grand Tour gooiden ze het roer een beetje om. Die lijn werd voortgezet met Common Ground en Welcome to the Planet. En hoewel ik die albums ook best goed vond, en ook de koerswijziging kon begrijpen, merkte ik dat ik die albums steeds minder vaak ging beluisteren dan de serie daarvoor.
En toen merkte ik dat ik daarna een hele tijd nooit meer naar Big Big Train heb geluisterd. Iets hield mij tegen, wellicht overkill? Maar ook de plotselinge dood van David Longdon heeft hierbij een grote rol gespeeld.
Toen het eerste album zonder hem, maar met Alberto Bravin verscheen, ben ik toch uit nieuwsgierigheid gaan luisteren. En ook nu weer: ik vond het eigenlijk best goed, maar luisterde daarna toch nooit meer Big Big Train.
"En al die live-albums?" zult u wellicht denken. Vanaf 2016 verscheen er immers om het andere jaar een live-album. Nou ben ik altijd groot fan van symfonische rock geweest, zoals King Crimson, Yes, Genesis, Camel, Caravan enz. Maar live-albums, daar hield ik in het algemeen al niet van (enkele uitzonderingen daargelaten). En van symfonische live-albums al helemaal niet. Zelfs algemeen gelauwerde albums als Yessongs of Seconds Out vond/vind ik maar matig. Geef mij maar de studioversies.
En nu toch maar eens geluisterd naar A Flare on the Lens. Tja, en ik heb weer hetzelfde: knap gedaan, daar niet van, maar het raakt mij allemaal veel minder dan de studio-versies. Daar bovenop komt nog dat ik de stem van Alberto maar zozo vind. Geschikt voor een hardrock-band, maar minder voor dit soort muziek.
Kortom: een lichte tegenvaller. Maar ik zal hem waarschijnlijk nog wel eens een draai geven.
Feest! Het kon niet op! Of toch?
Met ingang van Grand Tour gooiden ze het roer een beetje om. Die lijn werd voortgezet met Common Ground en Welcome to the Planet. En hoewel ik die albums ook best goed vond, en ook de koerswijziging kon begrijpen, merkte ik dat ik die albums steeds minder vaak ging beluisteren dan de serie daarvoor.
En toen merkte ik dat ik daarna een hele tijd nooit meer naar Big Big Train heb geluisterd. Iets hield mij tegen, wellicht overkill? Maar ook de plotselinge dood van David Longdon heeft hierbij een grote rol gespeeld.
Toen het eerste album zonder hem, maar met Alberto Bravin verscheen, ben ik toch uit nieuwsgierigheid gaan luisteren. En ook nu weer: ik vond het eigenlijk best goed, maar luisterde daarna toch nooit meer Big Big Train.
"En al die live-albums?" zult u wellicht denken. Vanaf 2016 verscheen er immers om het andere jaar een live-album. Nou ben ik altijd groot fan van symfonische rock geweest, zoals King Crimson, Yes, Genesis, Camel, Caravan enz. Maar live-albums, daar hield ik in het algemeen al niet van (enkele uitzonderingen daargelaten). En van symfonische live-albums al helemaal niet. Zelfs algemeen gelauwerde albums als Yessongs of Seconds Out vond/vind ik maar matig. Geef mij maar de studioversies.
En nu toch maar eens geluisterd naar A Flare on the Lens. Tja, en ik heb weer hetzelfde: knap gedaan, daar niet van, maar het raakt mij allemaal veel minder dan de studio-versies. Daar bovenop komt nog dat ik de stem van Alberto maar zozo vind. Geschikt voor een hardrock-band, maar minder voor dit soort muziek.
Kortom: een lichte tegenvaller. Maar ik zal hem waarschijnlijk nog wel eens een draai geven.
* denotes required fields.
* denotes required fields.